ဒိုင္ယာရီအပိုင္းအစေလးမ်ား(၂၃)ေကာ္ဖီထက္ပိုတဲ့အရသာ

 ေမးခြန္း…..၁၁။ အခုုကမ ၻာမွာ သဘာဝေဘးအႏ ၱရာယ္ေတြျဖစ္မၾကာခဏျဖစ္ေနတယ္။ ဥပမာ ဆူနာမီလုုိ အႏ ၱရာယ္မ်ိဴးေတြေပါ့။ ဒါေတြက တမ်ိဴးျပီးတမ်ိဴး ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါနဲ႔ပတ္သက္ျပီး ဖန္ဆင္းရွင္ကုိုယုုံၾကည္တဲ့ ဘာသာဝင္ေတြကုုိ ငါေမးၾကည့္တယ္။ 

( သူကား ဘာသာကုုိနာမည္ပါတပ္၍ေျပာေသာ္လည္း မိမိကခ်န္လွပ္ခဲ့ပါမည္ ) လူသားေတြကုုိ ထိခုုိက္ပ်က္စီးေစတဲ့ ဒီလုုိျဖစ္ရပ္ဆုုိးေတြကုုိ ဘာလုုိ႔ဖန္ဆင္းရတာလဲ? အဲဒါေတြကုုိ ဘာလုုိ႔မတားဆီးဘဲ လက္ပုုိက္ၾကည့္ေနရတာလဲ? သုုိ႔မဟုုတ္ ကမ ၻာၾကီးကုုိ စတင္ဖန္ဆင္းကတည္းက အႏ ၱရာယ္မရွိ ေဘးမထိေအာင္ စီမံသင့္တယ္။ အဲလုုိ မစီမံဘဲနဲ႔ ကမ ၻာဦးကတည္းက ဒီေန႔အထိ သဘာဝအႏ ၱရာယ္ေတြမ်ိဴးစုုံေတြနဲ႔ လူသားေတြကုုိ ရင္ဆုုိင္ေစတယ္။ ဒါနဲ႔ပတ္သက္လုုိ႔ ဖန္ဆင္းရွင္က သူဖန္ဆင္းတာမွန္ရင္ သူ႔မွာလုုံးဝတာဝန္ရွိတယ္။ ဒီတာဝန္ကုုိမယူဘဲ ( မေျဖရွင္းဘဲ ) ဘာလုုိ႔ဆင္းရဲ ဒုုကၡေတြကုုိ ၾကည့္ေနရတာလဲ? ဘာျဖစ္လုုိ႔ ေခတ္အဆက္ဆက္ ဆင္းရဲေတြဖန္တီးေနရတာလဲ? လုုိ႔ ငါကပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေမးဖူးတယ္။ အဲဒီေတာ့ သူတုုိ႔က ဘာျပန္ေျပာသလဲ ? ။ မိမိက မေစာင့္ႏုုိင္ဘဲ ေမးလုုိက္သည္တြင္ “ သူတုုိ႔က ဘာမွမေျဖဘဲ ျငိမ္ေနၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူတုုိ႔ မသိဘူး လုုိ႔ေျပာၾကတယ္ ” ဟုု ဆုုိေလသည္။ “ ဒါနဲ႔ ငါကလဲဆက္ေျပာလုုိက္တယ္။ ဘူမိေဗဒပညာရွင္ေတြရဲ့အလုုိအရဆုုိရင္ေတာ့ ဖန္ဆင္းရွင္နဲ႔ဘာမွမပတ္သက္ဘူး။ ျဖစ္ျခင္းရဲ့အေၾကာင္းတရားေတြကုုိ ပညာရွင္မ်ားအေနနဲ႔ေဖၚထုုတ္ျပၾကတယ္၊ ပညာရွင္ေတြေျပာျပတာကုုိ ငါလက္ခံတယ္၊ ဒါဟာ အေၾကာင္းတရားေတြျပည့္စုုံလုုိ႔ ျဖစ္လာတဲ့ သဘာဝျဖစ္စဥ္ပဲလုုိ႔ ငါလက္ခံတယ္ ” ဟုု သူကဆုုိေလသည္။ ၎ေနာက္ သူကပင္ဆက္လက္၍  “ အခုု ငါသိခ်င္တာက ဗုုဒၶရဲ့တရားေတာ္အရ ဒီလုုိျပႆနာမ်ိဴးေတြမွာ ဘယ္လုုိေျဖရွင္းႏုုိင္ပါသလဲ? သိခ်င္ပါတယ္ ” ဟု ဆုုိလာေလသည္။ သူ၏အေမးအတြက္ ေျဖဆုုိရန္ျမတ္ဗုုဒၶကအျပည့္အစုုံေဟာထားျပီးျဖစ္ေသာ္လည္း အခ်က္အလက္ကုုိ တိတိက်က်ျဖစ္ဖုုိ႔ႏွင့္ခ်က္ခ်င္းၾကီးေျဖဆုုိဖုုိ႔အတြက္ မိမိအနည္းငယ္တုုန္႔ဆုုိင္းသြားေလသည္။ သုုိ႔ေသာ္လည္း မိမိကၾကိဴစား၍ ေျဖဆုုိခဲ့သျဖင့္ေက်နပ္ေလာက္သည့္အထိ ခံစားရမိပါသည္။

ေျဖ….၁၁။  “ စၾကာဝဠာၾကီးထဲမွာရွိတဲ့ သက္ရွိေတြေရာ သက္မဲ့ေတြေရာ အားလုုံးေသာျဖစ္ရပ္ျဖစ္စဥ္ေတြဟာ ( ၂၄ ) ( ပ႒ာန္း ၂၄ ပစၥည္း ) မ်ိဴးေသာ ေၾကာင္းက်ိဴးနိယာမေတြေၾကာင့္ ျဖစ္ေန ပ်က္ေနၾကတာျဖစ္တယ္လုုိ႔ ျမတ္ဗုုဒၶက တိတိက်က်ေဟာခဲ့ျပီးပါျပီ။ ဒီ ( ၂၄ ) မ်ိဴးေသာေၾကာင္းက်ိဴးနိယာမေတြရဲ့အျပင္ဘက္မွာ စၾကာဝဠာၾကီးကုုိေရာ သက္ရွိသက္မဲ့ေတြေရာ အားလုုံးကုုိရွာလုုိ႔မေတြ႔ႏုုိင္ေတာ့ဘူး။ စၾကာဝဠာၾကီးကုုိေရာ သက္ရွိေတြ သက္မဲ့ေတြကုုိေရာ အားလုုံးကုုိ ဒီေၾကာင္းက်ိဴး ( ၂၄ ) မ်ိဴးနဲ႔ဖြဲ႔စည္းထားတာျဖစ္တယ္။ ဒီ ( ၂၄ ) မ်ိဴးရဲ့အဝန္းအဝုုိင္းထဲမွာပဲရွိတယ္။ ဒါေတြဟာ မူလသီအုုိရီေတြျဖစ္တယ္။ ဒီ ( ၂၄ ) မ်ိဴးထဲကမွ အေသးစိတ္သီအုုိရီေတြကလဲ သိန္းေသာင္းမက မ်ားျပားလွပါတယ္။ ”။ ေသာက္လက္စ ေကာ္ဖီတုုိ႔ကား ပူျခင္းသေဘာမွ ေအးျခင္းသေဘာသုုိ႔ ေဖါက္ျပန္ကုုန္ၾကျပီ။ သုုိ႔ေသာ္ သူတုုိ႔ကား ေကာ္ဖီ၏ ေဖါက္ျပန္ျခင္းထက္ စၾကာဝဠာသီအုုိရီ၏ ေဖါက္ျပန္ျခင္းကုုိ ပုုိ၍စိတ္ဝင္စားလာၾကသည္။ လွ်ာျဖင့္ခံစားရေသာ အရသာထက္ ဦးေႏွာက္ျဖင့္ခံစားရေသာအရသာတြင္ သူတုုိ႔စီးေမ်ာေနၾကေလျပီ။

 “ အရမ္းစိတ္ဝင္စားဖုုိ႔ေကာင္းတယ္၊ အဲဒါေတြ အားလုုံးကုုိရွင္းျပပါေနာ္၊ ဒါေတြငါတုုိ႔ လုုံးဝမၾကားဖူးဘူး၊ မဖတ္ခဲ့ဖူးဘူး ” ဟုု ေပ်ာ္ရႊင္အားတက္ေသာ စကားလုုံးမ်ားျဖင့္ သူတုု႔ိေရရြတ္ေနၾကသည္။ ေတာင္းဆုုိေနၾကသည္။  “ ေအးပါ ရွင္းျပမွာပါ၊ ဒါေပမယ့္ ဒီအေၾကာင္းအရာေတြက အထက္တန္းအဆင့္ေတြျဖစ္တယ္။ မင္းတုုိ႔ ခုုေလ့လာေနတဲ့ အေျခခံအဆင့္ျပီးဆုုံးေတာ့မွ ပုုိလုုိ႔နားလည္မယ္။ ဗုုဒၶကုုိပုုိလုုိ႔အံ့ၾသမယ္။ ေလးစား ၾကည္ညုုိၾကမယ္ ”။ မိမိက ဤသုုိ႔ဆုုိလုုိက္သည္တြင္ “ အဲဒီ ( ၂၄ ) မ်ိဴးထဲက တစ္မ်ိဴးေလာက္ ပထမေျပာျပေပးပါလား ” ဟုု Mrs Poceddu က ဆုုိလာသည္။ “ ေနာက္ပုုိင္း သက္ဆုုိင္တဲ့အခန္းေရာက္မွ ေျပာျပေပးပါမယ္။ အဲဒါေတြေျပာျပဖုုိ႔အတြက္ ဒီမွာအခ်ိန္မေလာက္ဘူး၊ ခုုေမးထားတဲ့ ေမးခြန္းအတြက္ ျခံဳမိငုုံမိတဲ့အခ်က္နဲ႔ပဲ ငါေျဖပါမယ္ ”။ မိမိေျပာေသာ အေၾကာင္းျပခ်က္ကုုိ သူတုုိ႔ မကန္႔ကြက္ဘဲ တညီတညြတ္တည္း ႏႈတ္ဆိတ္ျခင္းျဖင့္ လက္ခံလုုိက္ၾကေလသည္။

ခုုေျပာျပခဲ့တဲ့ ( ၂၄ ) မ်ိဴးေသာ ေၾကာင္းက်ိဴးနိယာမသီအုုိရီေတြကုုိ အက်ဥ္းခ်ဳပ္လုုိက္ရင္ ငါးမ်ိဴးျဖစ္လာတယ္။ အဲဒါေတြကေတာ့

၁။ ဥတုုနိယာမ

၂။ ဗီဇနိယာမ

၃။ ကမၼနိယာမ

၄။ ဓမၼနိယာမ

၅။ စိတၱနိယာမ တုုိ႔ပဲျဖစ္တယ္။ ကမ ၻာေပၚမွာ ျဖစ္ေန ပ်က္ေနၾကတဲ့ သက္ရွိသက္မဲ့အရာရာဟာ ဒီငါးမ်ိဴးေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ေနပ်က္ေနၾကတာပဲျဖစ္တယ္။ ဆုုိလုုိတာက ေနဗဟုုိရ္ျပဳစၾကာဝဠာၾကီးတစ္ခုုလုုံးကုုိေရာ သက္ရွိသက္မဲ့ေတြေရာ အားလုုံးကုုိ ဒီနိယာမငါးမ်ိဴးနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတာပဲ။ ဒီနိယာမငါးမ်ိဴးကုုိ ဘယ္သူကမွဖန္ဆင္းထားတာမဟုုတ္ဘူး။  ဘယ္ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ကမွလဲ မေဖၚထုုတ္ႏုုိင္ခဲ့ဘူး။ ဗုုဒၶတစ္ပါးတည္းကသာ ေဖၚထုုတ္ႏုုိင္ခဲ့တာျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဗုုဒၶရဲ့တရားေတာ္ေတြဟာ ေဖၚထုုတ္ေတြ႔ရွိခ်က္ Discoveries ေတြျဖစ္တယ္၊ ဖန္ဆင္းတဲ့လက္ရာ ( Creation ) ေတြမဟုုတ္ဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ ဗုုဒၶကေတာ့ ရွာေဖြေဖၚထုုတ္တင္ျပျပီးေတာ့ လမ္းညြန္သူသာျဖစ္တယ္၊ ဖန္ဆင္းရွင္မဟုုတ္ဘူး လုုိ႔ မင္းတုုိ႔ကုုိ ငါအၾကိမ္ၾကိမ္ေျပာခဲ့တာျဖစ္တယ္။

 မိမိကေအးေနျပီျဖစ္ေသာ ဘလက္ခ္ေကာ္ဖီျဖင့္ ေျခာက္လာေသာ အာကုုိဆြတ္လုုိက္သည္။ သူတုုိ႔အားလုုံးလဲ ပူပူေႏြးေႏြးအရသာ ပ်ယ္ေနျပီျဖစ္ေသာေကာ္ဖီကုုိ တျပိဳင္တည္းပင္ အရသာမခံဘဲ ေမာ့လုုိက္ၾကသည္။ သူတုုိ႔ကား ေကာ္ဖီ၏အရသာကုုိ နစ္နစ္ေနာေနာ ခံစားေလ့ရွိေသာ္လည္း ယခုုမူ ဓမၼစကား၏အရသာျဖင့္ အစားထုုိးခံစားႏုုိင္ၾကေလျပီ။ ဖုုန္းလာသည္ကုုိပင္ မကုုိင္ၾကဘဲ ဓမၼစကားတြင္ စီးဝင္ေနၾကေလျပီ။ ဤတြင္ အေၾကာင္းအရာမွာ က်ယ္ျပန္႔ေလးနက္ေနေသာေၾကာင့္ စဥ္းစားဖုုိ႔ရန္အခ်ိန္ယူလုုိသျဖင့္ သင္တန္းဌာနေရာက္မွသာ ဆက္လက္ရွင္းျပမည္၊ ခုု ျပန္ၾကစုုိ႔ဟုု မိမိက ေျပာလုုိက္သည္ကုုိ အားလုုံးက သေဘာတူသျဖင့္ အေတြးကုုိယ္စီျဖင့္ ႏႈတ္ဆိတ္လွ်က္ ေကာ္ဖီဆုုိင္ကုုိ ေက်ာခုုိင္းခဲ့ၾကေတာ့သည္။ ( ဆက္လက္ေဖၚျပပါမည္ )

ဒုုိင္ယာရီအပုုိင္းအစေလးမ်ား ( ၂၂ ) ငါက ဗုုဒၶယာန

ထုုိေန႔ ဒုုတိယပုုိင္း သင္တန္းသည္ ထူးျခားေသာေမးခြန္းမ်ားမရွိဘဲ အလြယ္တကူပင္ျပီးဆုုံးခဲ့သည္။ ထုုိေန႔ညအတြက္ ဟယ္ဆင္ကီျမိဳ ႔ရွိ ဦးေအာင္ခုုိင္+ေဒၚမိမိပုုိ မိသားစုုမွ ပင့္ဖိတ္ထားသျဖင့္ သူတုုိ႔အိမ္သုုိ႔သြားေရာက္ကိန္းစက္အနားယူရသည္။ သူတုုိ႔အိမ္တြင္ တည္းခုုိကိန္းစက္ရသည္မွာလည္း လုုိေလေသးမရွိေအာင္ျပဳစုုေပးသျဖင့္ အဆင္ေျပလွသည္။ အထူးသျဖင့္ နံနက္ခင္းအာရုုံဆြမ္းအတြက္ နန္းၾကီးသုုပ္ဘုုန္းေပးရသည္မွာ ဥေရာပတြင္ေနထုုိင္ေသာရဟန္းတပါးအေနျဖင့္ ရွားရွားပါးပါး မဟာဒုုတ္ဆြမ္းပင္ျဖစ္သည္။ တနဂၤေႏြေန႔နံနက္တြင္ ဦးေအာင္ခုုိင္ႏွင့္ဦးညိမ္းမုုိးတုုိ႔မွ သင္တန္းရွိရာဌာနသုုိ႔ ကားျဖင့္လုုိက္ပုုိ႔ေပးၾကသည္။ ထုုိေန႔ နံနက္ခင္း Buddhism ပုုိ႔ခ်ခ်က္မ်ားႏွင့္ပတ္သက္၍ ေမးခြန္းမ်ားေမးရန္ ဖိတ္ေခၚေသာ္လည္း ေမးစရာမရိွေအာင္ ရွင္းလင္းေၾကာင္းေျပာျပၾကသျဖင့္သက္သာခြင့္ရခ့ဲသည္။ နံနက္ခင္း ပုုိ႔ခ်ခ်က္မ်ားျပီးဆုုံးသျဖင့္ ေန႔လည္ဆြမ္းကပ္ရန္ ဖင္းစားေသာက္ဆုုိင္သုုိ႔ပင့္သြားၾကသည္။ ဆုုိင္မွာသားသတ္လြတ္ဆုုိင္ျဖစ္ျပီး ဟင္းအမယ္မ်ားမွာလည္း ( ၂၀ ) နီးပါးခန္႔ရွိမည္ထင္သည္။ 
အခ်ိဳ ႔ဟင္းမ်ားကုုိ စားလည္းမစားဖူး ျမင္လည္းမျမင္ဖူးေသာေၾကာင့္ ျမည္းစမ္းၾကည့္ရုုံမွ်သာထည့္ရသည္။

 ယမန္ႏွစ္က ဖင္းလူမ်ိဴးမ်ားဆြမ္းကပ္စဥ္ဝယ္ အစိမ္းေရာင္ေဂၚဖီပန္းပြင့္အေၾကာ္ကုုိ ေကာင္းလိမ့္မည္အထင္ျဖင့္ ထည့္၍ဘုုန္းေပးခဲ့ေလရာ ပါးစပ္ထဲေရာက္ခါမွ ဘယ္လုုိမွမခံႏုုိင္ေသာ အန႔ံဆုုိး၏ရုုိက္ခတ္မႈေၾကာင့္ ဆြမ္းမစားႏုုိင္ဘဲ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ သူတုိ႔ရုုိးရာ ဟင္းခတ္အေမႊးအၾကိဳင္သည္ မိမိအတြက္ အရသာမတုုိးဘဲ အနံ႔ဆုုိးသာျဖစ္ခဲ့သည္။ သုုိ႔ႏွင့္ ဆြမ္းမစားရဘဲ ဒုုကၠရစရိယာမွတ္တမ္းဝင္ခဲ့ေသာေန႔ၾကံဳခဲ့ရဖူးသည္။ ထုုိအေတြ႔အၾကံဳအရ ဒုုကၠရစရိယာမွတ္တမ္း ေနာက္တစ္ၾကိမ္မဝင္လုုိေသာေၾကာင့္ ခပ္ေၾကာက္ေၾကာက္ႏွင့္ပင္ ျမည္းစမ္းကာဘုုန္းေပးရေသာ ေန႔ထူးေန႔ျမတ္ျဖစ္ခဲ့ရေပသတတ္။

ဆြမ္းဘုုန္းေပးျပီးေသာအခါ ေဘးခ်င္းကပ္လွ်က္ရွိေသာေကာ္ဖီဆုုိင္သုုိ႔ ခရီးဆက္ၾကသည္။ ေကာ္ဖီဆုုိင္မွဖြင့္ထားေသာ သီခ်င္းကုုိနားေထာင္ရင္း Mikko Koponen ဟူေသာအမ်ိဴးသားတစ္ေယာက္က ယေန႔ေခတ္ဂီတ၏ ျငိမ့္ေျငာင္းသာယာမႈမရွိပုုံ၊ ကကြက္ကဟန္တုုိ႔သည္လည္း ယခင္ႏွင့္မတူေျပာင္းလဲလာပုုံႏွင့္ ယေန႔ေခတ္အႏုုပညာမ်ားကုုိ သူခံစား၍မရေၾကာင္းတုုိ႔ကုုိ ေျပာျပေနသည္။ “ ေအာ္ သူတုုိ႔လဲ တုုိ႔ႏုုိင္ငံကေရွးလူၾကီးေတြလုုိပါပဲလား ” ဟုု မွတ္ခ်က္ျပဳမိသည္။ သုုိ႔ႏွင့္ေထြရာေလးပါးေျပာျဖစ္ၾကရင္း သူကပင္ ေမးခြန္းထုုတ္လာျပန္သည္။ သူကား Buddhism ကုုိအလြန္စိတ္ဝင္စားထက္သန္သူျဖစ္သည့္ျပင္ အလြန္ရုုိေသကုုိင္းရႈိင္းသူလည္းျဖစ္သည္။

မွတ္မိေသးေတာ့သည္။ မိမိဟယ္ဆင္ကီတြင္ သီတင္းသုုံးစဥ္က Mikko သည္ မိမိကိုုဆြမ္းစားပင့္ခဲ့ဖူးျပီး ဆြမ္းဘုုန္းေပးျပီး၍ သူ႔ကားျဖင့္ျပန္လုုိက္ပုုိ႔သည့္အခါ ကားထဲတြင္မိမိကေမးလုုိက္သည္။ ( ထုုိစဥ္က ယခုုေလာက္ မရင္းႏွီး မသိရွိေသး ) “ မင္းက မဟာယာနဗုုဒၶဘာသာလား ေထရဝါဒဗုုဒၶဘာသာလား ”  “ ငါက မဟာယာနလည္းမဟုုတ္၊ ေထရဝါဒလည္းမဟုုတ္ဘူး၊ ဗုုဒၶယာနပါ၊ ဗုုဒၶလမ္းစဥ္ကုုိပဲ က်င့္သုုံးတယ္၊ ဘယ္ဂုုိဏ္းကပဲျဖစ္ျဖစ္ ဗုုဒၶေဟာတဲ့တရားဆုုိရင္ လက္ခံတယ္ ”  ဤသုုိ႔မဆုုိင္းမတြျပန္ေျဖခဲ့ဖူးသည္ကုုိ အမွတ္ရမိသည္။ ဗုုဒၶဓမၼအေပၚ သူ၏သေဘာထားႏွင့္အျမင္ပင္ျဖစ္သည္။ သူ၏ဗုုဒၶဓမၼအေပၚ ရႈျမင္မႈသည္ အစြဲကင္းသည္ဟုု ယူဆမိသည္။ မိမိကလည္း ငါကမင္းကုုိခြဲျခားတဲ့အေနနဲ႔ ေမးျခင္းမဟုုတ္၊ အက်ိဴးအေၾကာင္းသိရုုံမွ်သာ ေမးျခင္းျဖစ္ေၾကာင္းေျပာျပသည့္အခါ သူနားလည္ပါေၾကာင္းႏွင့္ျပႆနာမရွိေၾကာင္း ျပန္လည္ေျပာျပခဲ့ဖူးသည္။

သူတုုိ႔အဖြဲ ႔သည္ အခါအားေလ်ာ္စြာ မိမိေက်ာင္းသုုိ႔လာေရာက္ျပီး ေဝယ်ာဝစၥမ်ားလုုပ္ရင္း ဓမၼအေၾကာင္းမ်ားကုုိေဆြးေႏြးခဲ့ၾကဖူးသည္။ ေဆြးေႏြးမႈတုုိ႔သည္ ေႏြးေထြးမႈႏွင့္ေအးခ်မ္းမႈတုုိ႔အျပင္ ဓမၼအသိဥာဏ္ႏွင့္သဒၶါတရားကုုိပါ ျမွင့္တင္ႏုုိင္ခဲ့သည္္။ ထုုိ႔ေနာက္ ေဒါက္တာဘြဲ ႔အတြက္ က်မ္းေရးျပီးေသာအခါ မိမိကအိႏၵိယသုုိ႔ က်မ္းတင္ရန္ျပန္သြားရသျဖင့္ သူတုုိ႔ႏွင့္အဆက္အသြယ္ျပတ္သြားခဲ့သည္။ ယခင္လ ဓာတ္ေတာ္ပူေဇာ္ပြဲတြင္ သူႏွင့္အမွတ္မထင္ျပန္လည္ဆုုံေတြ႔ျဖစ္ခဲ့ျပီး ဤသင္တန္းစျဖစ္ေသာအခ်ိန္တြင္ကား အေတာ္ပင္ရင္းႏွီးမႈျဖစ္ခဲ့သည္။ အျပန္အလွန္နားလည္မႈျဖင့္ပုုိ၍ေႏြးေထြးေသာ ေလးစားေသာ ဆက္ဆံေရးျဖစ္ခဲ့သည္။ ထုုိ႔ေၾကာင့္ သူသည္ ေပါ့ပါးလြတ္လပ္စြာေမးေလ့ရွိျပီး မိမိကလည္း ေပ့ါပါးလြတ္လပ္စြာပင္ေျဖျဖစ္ပါသည္။ ယခုုတၾကိမ္ ေမးေသာေမးခြန္းသည္ကား အလြန္စိတ္ဝင္စားဖြယ္လည္းျဖစ္ျပီးလွ်င္ အေလးအနက္ထား၍ ေျဖဆုုိရေသာေမးခြန္းလည္းျဖစ္သည္။ ….။ ( ဆက္လက္ေဖၚျပပါမည္ )

ဒုုိင္ယာရီအပုုိင္းအစေလးမ်ား ( ၂၁ ) မဟာကရုုဏာ

ထုုိေန႔တြင္ကား ထုုိင္းစားေသာက္ဆုုိင္သုုိ႔ပင့္ကာေန႔ဆြမ္းကပ္ၾကသည္။ ထုုိ႔ေန႔အတြက္ဆြမ္းဒကာမွာ Jarkko Jokinen ျဖစ္ျပီး ပထမအပတ္ကတည္းကေတြ႔ဖူးထားသူျဖစ္ကာ စပိန္သုုိ႔အလုုပ္ကိစၥျဖင့္သြားစရာရွိေန၍ ေနာက္တပတ္မွသာ သင္တန္းကုုိတက္ေရာက္ႏုုိင္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ၾကိဴတင္ေျပာသြားသူလည္းျဖစ္သည္။ ထုုိင္းအစားအစာကလည္း အရသာထူးကဲလွသည္။ အထူးသျဖင့္ ထုုိင္းအစားအစာသည္ ငရုုပ္သီးမ်ားလြန္းေသာေၾကာင့္ ငရုုပ္သီးေၾကာက္ေသာမိမိအတြက္ ငရုပ္သီးမထည့္ရန္မွာေပးၾကသည္။ ဆြမ္းဘုုန္းေပးျပီးေနာက္ ေကာ္ဖီဆုုိင္သုုိ႔သြားၾကျပီး ေကာ္ဖီေသာက္ၾကျပန္သည္။ မိမိသည္ကား အႏွစ္သက္ဆုုံးျဖစ္သည့္ ဖင္လန္ဘလက္ခ္ေကာ္ဖီကုုိသာ သုုံးေဆာင္လုုိက္သည္။ ျပီးေသာအခါ သင္တန္းဌာနသုုိ႔ ေထြရာေလးပါးေျပာဆုုိၾကရင္း ျပန္လာခဲ့ၾကသည္။ သင္တန္းဌာနဝယ္ အခ်ိန္ေစာေနေသးသျဖင့္ ေန႔လယ္ပုုိင္းသင္တန္းမစမီတြင္အပန္းေျပေစရန္ လမ္းေလွ်ာက္ရင္းျဖင့္ ေမတၱာပြါးေနလုုိက္သည္။ မိမိအေတြ႔အၾကံဳအရဆုုိရလွ်င္ ပင္ပန္းသည့္အခါဝယ္ မိမိအနီးအနားရွိေသာ သူမ်ားကုုိရည္စူး၍ ေမတၱာပုုိ႔ျခင္းသည္ အပန္းေျပေစသည္။ “ ေမတၱာပုုိ႔ျခင္းသည္ အပန္းေျဖျခင္းတစ္မ်ိဴးျဖစ္သည္ ” ဟုုပင္ဆုုိခ်င္ပါသည္။

ေန႔လည္ခင္း ( ၂ ) နာရီထုုိးသျဖင့္ သင္တန္းျပန္စရသည္။ တစ္နာရီေလာက္ပုုိ႔ခ်ျပီးေသာအခါ အျမင့္ဆုုံး အျမတ္ဆုုံးကုုသုုိလ္လုုပ္နည္း (၁၊ ကုသုုိလ္လုုပ္ငန္းအေပၚမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ေက်နပ္ေနရမယ္။ ၂၊ အသိဥာဏ္ယွဥ္ေနရမယ္။ ၃၊ သူမ်ားတုုိက္တြန္းဆြဲေဆာင္လုုိ႔မဟုုတ္ဘဲ ကုုိယ္တုုိင္အလုုိလုုိ စိတ္အားထက္သန္စြာျပဳလုုပ္ရမယ္။ ) ကုုိ ေနာက္ဆုုံးရွင္းျပ၍ သင္တန္းကုုိေကာဖီေသာက္ရန္ ေခတၱနားလုုိက္သည္။ ေကာ္ဖီေသာက္ခ်ိန္တြင္ သူတုုိ႔ေျပာစကားအမ်ားစုုကုုိ နားေထာင္ျဖစ္ေအာင္ မိမိကႏႈတ္ဆိတ္ေနသည္သာမ်ားသည္။ သူတုုိ႔ထံမွလည္း ဗဟုုသုုတကုုိလုုိခ်င္ေသာေၾကာင့္ပင္ျဖစ္သည္။ ထုုိ႔ျပင္လည္း မိမိက အသံတစ္ခ်က္ထြက္လုုိက္လွ်င္ သူတုုိ႔ကား မိမိထံသုုိ႔စုုျပဳံ၍ မ်က္ႏွာမူကာ စူးစုုိ္က္လာတတ္ၾကသည္။ ထုုိ႔ေၾကာင့္ အနားယူရင္း ႏႈတ္ဆိတ္ေနျခင္းလည္းျဖစ္သည္။ ဤသုုိ႔ ႏႈတ္ဆိတ္ကာ အနားယူေနရင္းမွပင္ အမ်ိဴးသားတစ္ေယာက္က မိမိ၏တိတ္ဆိတ္မႈကုုိျဖိဴခြင္းလုုိက္သည္။

ေမးခြန္း…..၁၀။ ဘုုရားအေလာင္းေတာ္ သိဒၶတၳမင္းသားဟာ ကရုုဏာၾကီးမားသူျဖစ္ပါလွ်က္ ဘာျဖစ္လုုိ႔ သားမယားကုုိ စြန္႔ပစ္ႏုုိင္ရက္တာလဲ? ငါေတာင္ ငါ့သားမယားကုုိ ပစ္မထားရက္ဘူး တဲ့။ ( သူ၏ေမးခြန္းမွ ဆုုိလုုိခ်က္သည္ သိဒၶတၳမင္းသား၏ ကရုုဏာသည္ သူ၏သူ႔မိသားစုုအေပၚထားသည့္ ကရုုဏာေလာက္ပင္ မၾကီးက်ယ္ မခုုိင္မာဟုု သေဘာသက္ေရာက္ေနသည္ကုုိ သတိျပဳမိသည္။)

ေျဖ……၁၀။ ေအး၊ ဒီေမးခြန္းဟာ သာမာန္လူအမ်ားစုုကေမးေလ့ေမးထရွိတဲ့ ေမးခြန္းပါပဲ။ ပညာရွင္အမ်ားစုုကလည္း ေျဖထားၾကျပီးပါျပီ။ ဒီမွာေတာ့ ငါ့အျမင္နဲ႔ေျဖမယ္။ မင္းကုုိ ေမးခြန္းတစ္ခုုေမးမယ္။ မင္းရဲ့မိသားစုုမွာေရာ မင္းရဲ့ရပ္ကြက္နဲ႔ႏုုိင္ငံမွာေရာ လူေတြအားလုုံးဟာ အလြန္ျပင္းထန္တဲ့ ေရာဂါေဝဒနာကုုိခံစားေနရတယ္။ ဒီေရာဂါအတြက္ ကုုသစရာေဆးက မရွိေသးဘူး။ ေဆးေဖၚႏုုိင္တဲ့သူမရွိေသးဘူး။ ဒါေၾကာင့္ မင္းရဲ့မိသားစုုအပါအဝင္ တစ္ႏုုိင္ငံလုုံးဟာ အလြန္ျပင္းထန္တဲ့ နာတာရွည္ေရာဂါၾကီးကုုိ

ခံစားေနၾကရတယ္။ ဒီေရာဂါကုုိကုုစားႏုုိင္ဘုုိ႔အတြက္ မင္းကေဆးထုုတ္လုုပ္ခ်င္တယ္။ ေဆးေဖၚခ်င္တယ္။ ဒီေဆးကုုိ မင္းကေဖၚစပ္ႏုုိင္မယ္ ထုုတ္လုုပ္ႏုုိင္မယ္လုုိ႔လဲ မင္းကုုိယ္မင္းယုုံၾကည္တယ္။ ဒီအတြက္ မိသားစုုကုုိ ႏွစ္အနည္းငယ္ေလာက္ ခြဲခြါထားခဲ့ျပီးမွ ေဆးေဖၚစပ္ႏုုိင္ေအာင္ ေဆးနည္းေတြသြားရွာရမယ္။ ေဖၚစပ္ရမယ္။ ထုုတ္လုုပ္ရမယ္။ အားလုုံးအဆင္သင့္ျဖစ္ျပီဆုုိေတာ့မွ မင္းမိသားစုုနဲ႔ေဆြမ်ိဴးေတြေရာ တစ္ႏုုိင္ငံလုုံးကုုိေရာ လာကုုစားေပးတယ္။ ဘာအခေၾကးေငြမွမယူဘဲနဲ႔ ကရုုဏာ ေမတၱာသက္သက္နဲ႔ ကုုသေပးတယ္။

 မင္းေဆးနည္းသြားရွာတဲ့အခ်ိန္၊ ေဆးေဖၚစပ္ေနတဲ့အခ်ိန္၊ ထုုတ္လုုပ္ေနတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ မိသားစုုဟာ ဝမ္းနဲေၾကကြဲစြာက်န္ေနခဲ့ရတယ္။ မင္းကုုိလဲ အထင္လြဲၾကတယ္။ မင္းရဲ့မိသားစုုတင္မကဘူး၊ အားလုုံးက မင္းကုုိအထင္လြဲၾကတယ္။ မင္းဟာ အလြန္ရက္စက္သူ ကရုုဏာ ေမတၱာကင္းမ့ဲသူလုုိ႔ စြပ္စြဲခံရတယ္။ တကယ္ေတာ့ မင္းက အလြန္ၾကီးမားတဲ့ ေမတၱာနဲ႔ကရုုဏာေၾကာင့္ ေဆးသြားထုုတ္လုုပ္တာျဖစ္တယ္။ ေဆးေတြထုုတ္လုုပ္ျပီးလုုိ႔အသင့္ျဖစ္တဲ့အခါ မိသားစုုဆီကုုိျပန္လာျပီးေတာ့ ကုုစားေပးတယ္။ ေဆြမ်ိဴးေတြကုုိလဲ ကုုစားေပးတယ္။ လူမ်ိဴး၊ အသားအေရာင္၊ လိင္၊ ႏုုိင္ငံ၊ အယူဝါဒ၊ ဆင္းရဲ့ ခ်မ္းသာ အာဏာရွိ အာဏာမဲ့၊ ဘာသာတရား ဘာကုုိမွ်မခြဲျခားဘဲ ေမတၱာ ကရုုဏာသက္သက္နဲ႔ အခမဲ့ကုုသေပးတယ္။ အဲဒီလုုိ ေရရွည္ေကာင္းက်ိဴးေတြျမင္လုုိ႔ မိသားစုုနဲ႔ခြဲခြါသြားခဲ့တယ္။ အဲဒီလုုိ သေဘာျမင့္ျမတ္တဲ့မင္းကုုိ စြပ္စြဲသူေတြ အထင္လြဲသူေတြဟာ ဥာဏ္ပညာရွိတယ္လုုိ႔ မင္ထင္သလား?

“ သူတုုိ႔ဟာ ဥာဏ္မရွိလုုိ႔ပါပဲ၊ ငါ့သေဘာထားအမွန္ကုုိမသိလုုိ႔ပါပဲ ” ဟုု သူကဆုုိလာသည္။ “ ေအး ဟုုတ္ပီ။ အဲဒီလုုိပဲ၊ ျမတ္စြာဘုုရားရဲ့သေဘာထားအမွန္၊ မဟာကရုုဏာအမွန္ကုုိ မသိတဲ့ ဥာဏ္နဲတဲ့သူေတြဟာ အဲလုုိစြပ္စြဲတတ္ၾကတယ္။ အထင္လြဲတတ္ၾကတယ္။ ေမးတတ္ၾကတယ္။ ျမတ္ဗုုဒၶကေတာ့ စၾကာဝဠာမွာရွိတဲ့ သက္ရွိေတြအားလုုံးကုုိ ဓမၼေဆးေတြတုုိက္ေကြ်းႏုုိင္ဖုုိ႔ မိသားစုုနဲ႔ခြဲခြါရခဲ့တယ္။ ေဆးေတြေဖၚစပ္ျပီးတဲ့အခါ တုုိက္ေကြ်းခဲ့တယ္။ ဥာဏ္ရွိၾကတဲ့သူတုုိင္း ဓမၼေဆးကုုိစားၾကတယ္။ စားၾကသူတုုိင္းလည္း နာတာရွည္ကိေလသာ ေရာဂါေတြေပ်ာက္ကင္းခဲ့ၾကတယ္။ ဘုုရားျဖစ္ျပီးလုုိ႔ ကပိလဝတ္ေနျပည္ေတာ္ကုုိျပန္ျပီးေတာ့ ဓမၼေဆးေတြတုုိက္ေကြ်းတဲ့အခါ ၾကင္ယာေတာ္ ယေသာဓရာနဲ႔သားေလး ရာဟုုရာေရာ၊ ေဆြေတာ္မ်ိဴးေတာ္ေတြေရာ အားလုုံးဟာ ကိေလသာေရာဂါေတြေပ်ာက္ကင္းခဲ့ၾကတယ္။ ေဆးစားသူေတြက ျမတ္ဗုုဒၶရဲ့စိတ္ထား သေဘာထားကုုိနားလည္ခဲ့ၾကတယ္။ ေဆးမစားၾကရေသးတဲ့သူေတြကေတာ့ ေရာဂါခံစားရင္းတန္းလန္းနဲ႔ ျမတ္ဗုုဒၶကုုိ မသိနားမလည္စြာ စြပ္စြဲေနၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေရာဂါရွိသူမ်ားေဆးစားဖုုိ႔လုုိတယ္။ ကုုစားဖုုိ႔လုုိတယ္။

သူုတုုိ႔အဖြဲ ႔သားအားလုုံးသည္ ဘာစကားတစ္ခြန္းမွ်ျပန္မေျပာဘဲ ျငိမ္ခ်က္သားေကာင္းေနၾကေလသည္။ သုုိ႔ေသာ္ သူတုုိ႔၏ မ်က္လုုံးမ်ားကား ၾကည္လင္ေတာက္ပလွ်က္ စူးစူးစုုိက္စုုိက္ မ်က္ေတာင္မခတ္ဘဲ ၾကည့္ေနၾကရင္း လႈိက္လွဲေႏြးေထြးစြာစကားေျပာေနၾကသည္ကုုိ နားထဲမွၾကားေနရသလုုိခံစားရသည္။ မ်က္လုုံးနဲ႔စကားေျပာသည္ကုုိ နားထဲမွၾကားရျခင္းသည္ ပုုိ၍နက္ရႈိင္းေနသည္ဟုုထင္ျမင္မိသည္။ သူတုုိ႔၏ ႏႈတ္မွဖြင့္ဟသည့္ တုုန္႔ျပန္မႈကုုိေခတၱအကဲခတ္၍ ေစာင့္ဆုုိင္းေနစဥ္ ေခါင္းတညိတ္ညိတ္ျဖင့္ အျပံဳးႏွင့္တုုန္႔ျပန္ၾကေလသည္။

မိမိကပင္ ဆက္လက္၍ “ ငါေတာင္ ငါ့မိသားစုုကုုိ မစြန္႔ႏုုိင္ဘူး ” လုု႔ိ မင္းေျပာတယ္။ မင္းကေတာ့ မင္းမိသားစုုကုုိခ်စ္လုုိ႔ ကရုုဏာရွိလုုိ႔လုုိ႔ထင္မယ္။ တကယ္က မင္းရဲ့ တဏွာကုုိမစြန္႔ႏုုိင္တာပဲျဖစ္တယ္။ သတၱိမရွိတာပဲျဖစ္တယ္။ အားလုုံးအတြက္ အက်ိဴးေဆာင္ဖုုိ႔ ဥာဏ္အျမင္ မၾကည္လင္ေသးတာပဲျဖစ္တယ္။ အဲဒီတဏွာဟာ မိသားစုုအတြက္ ကရုုဏာ ေမတၱာျဖစ္တယ္လုုိ႔ မင္းထင္မွားေနတာျဖစ္တယ္။ သိဒၶတၳမင္းသားဟာ အလြန္ၾကီးမားေသာမဟာကရုုဏာေၾကာင့္ မိသားစုုအတြက္ေရာ အားလုုံးအတြက္ေရာ ပုုဂၢိဳလ္ေရးသီးသန္႔သာယာမႈျဖစ္တဲ့တဏွာကိုု စြန္႔ခဲ့တယ္။ မိသားစုုကုုိခ်စ္ေသာ္လည္း စြန္႔ခဲ့ရတယ္။ တဏွာနဲ႔ ေမတၱာကရုုဏာကုုိ ကြဲျပားစြာနားမလည္ၾကတဲ့သူေတြက ျမတ္ဗုုဒၶကုုိ အလြဲအမွားေတြနဲ႔ ေဝဘန္ၾက စြပ္စြဲၾကတာျဖစ္တယ္။ မင္းကေတာ့ စြပ္စြဲတဲ့စိတ္မရွိႏုုိင္ပါဘူး။ မရွင္းလုုိ႔ ေမးတာျဖစ္ႏုုိင္ပါတယ္ ဟုု ေျပာျပလုုိက္ေသာအခါ “ အရမ္းေကာင္းတဲ့အေျဖပဲ ” ဟုု မွတ္ခ်က္ျပဳေလသည္။ အျခားသူမ်ားအားလုုံးကလည္း ပီတိအျပဳံးကုုိယ္စီျဖင့္ ေက်နပ္ေနၾကေလသည္။ သုုိ႔ႏွင့္ ဒုုတိယပုုိင္း သင္တန္းစတင္ခ်ိန္ေရာက္လာခဲ့ေတာ့သည္။

ဒုုိင္ယာရီအပုုိင္းအစေလးမ်ား ( ၂၀ ) Knowledge and understanding

ေမးခြန္း…..၉။ ရွင္းျပသြားတဲ့အထဲမွာ Knowledge အေၾကာင္းကုုိအေလးေပးသြားတာေတြ႔ရတယ္။ Knowledge နဲ႔ understanding ၊ ဒီႏွစ္ခုုဟာ ဘာကြာျခားသလဲ? ဘယ္ဟာကပုုိအေရးၾကီးသလဲ? သိခ်င္ပါတယ္။ 

ေျဖ…….၉။ ေအး၊ ဒီစကားလုုံးႏွစ္လုုံးရဲ့ အဓိပၺါယ္ကုုိ အဘိဓာန္မွာဘယ္လုုိဖြင့္လဲ ဆုုိတာငါမသိဘူး။ ခုုေတာ့ အဘိဓာန္လဲပါမလာေတာ့ အခက္သားပဲ။ မင္းေမးတာကလည္း အဘိဓာန္ရဲ့အဖြင့္ကုုိေမးတာမဟုုတ္ေလာက္ဘူး။ ငါ့ရဲ့ ပုဂၢလိကအျမင္ကုုိပဲ မင္းသိခ်င္တာျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ အဲလုုိ ဟုုတ္တယ္မလား? ဟုု မိမိကေမးလိုုက္သည္တြင္ Mikko Kopnen ကား စူးစုုိက္စြာနားေထာင္ရင္းက ျပဳံးလွ်က္ေခါင္းညိတ္ျပသည္။ 

  ငါ့ရဲ့အျမင္အရေျပာရရင္ Knowledge and understanding ဒီႏွစ္ခုုဟာ ဘာမွမထူးဘူး။ ေဝါဟာရအရ စာလုုံးေပါင္းေရာ အသံထြက္ပါကြဲျပားေနေပမယ့္ အဓိပၺါယ္ကေတာ့ အတူတူပဲလုုိ႔ငါထင္တယ္။

ဒီစကားႏွစ္လုုံးရဲ့အဓိပၺါယ္ဟာ နယ္ပယ္တုုိင္းမွာ အသုုံးဝင္တယ္။ အေရးလဲၾကီးတယ္လုုိ႔ျမင္တယ္။ ဥပမာ မိသားစုုဆက္ဆံေရးေပါ့။ မင္းတုုိ႔ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ေယာက္ရဲ့အၾကားကဆက္ဆံေရး၊ မိဘနဲ႔သာသမီးအၾကားကဆက္ဆံေရးဆုုိပါဆုုိ႔။ အဲဒီအၾကားေတြမွာ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး Mutual understanding or reciprocal knowledge မရွိဘူးဆုုိရင္ ခ်စ္ေနတယ္ဆုုိရင္ေတာင္ ျပႆနာျဖစ္ႏုုိင္တယ္။ တဦးနဲ႔တဦးဟာ ဒီအျပန္အလွန္ သိျမင္နားလည္မႈရွိေနရင္ မခ်စ္ဘူးဆုုိရင္ေတာင္ ျပႆနာမျဖစ္ႏုုိင္ဘူး။ အဆင္ေျပႏုုိင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ မိသားစုုအတြင္းမွာ ဒီစကားလုုံးရဲ့အဓိပၺါယ္ဟာ သိပ္တန္ဘုုိးၾကီးပါတယ္။

ေနာက္တခါ လူမႈဆက္ဆံေရးကုုိၾကည့္လုုိက္အုုံး။ အခုုမင္းတုုိ႔နဲ႔ငါဆက္ဆံရတယ္။ ငါက အာရွသား။ မင္းတုုိ႔က ဥေရာပသားေတြ။ အစားအစားလဲ ကြဲတယ္၊ ယဥ္ေက်းမႈလဲ မတူဘူး။ ဘာသာစကား၊ အသားအေရာင္၊ ၾကီးျပင္းခဲ့ရတဲ့ ဘဝသမုုိင္းေနာက္ခံ၊ လူမ်ိဴး ဒါေတြအားလုုံးမတူဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီမွာ အတူတူ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ သံသယကင္းကင္းနဲ႔ အတူလက္တြဲျပီးေတာ့ ဓမၼကုုိ ေဆြးေႏြးၾကတယ္။ ငါကလဲ မင္းတုုိ႔ကုုိ ေလးေလးစားစားသင္ေပးတယ္။ မင္းတုုိ႔ကလဲ ေလးေလးစားစားပဲ သင္ယူေနၾကတာပဲ။ အဓိကအေၾကာင္းရင္းက Social knowledge or Social understanding ပဲ။ ဒါမရွိရင္ မင္းတုုိ႔နဲ႔ငါနဲ႔ ဒီလုုိေဆြးေႏြးလုုိ႔မရဘူး။ မေလးစားႏုုိင္ဘူး။

   ေနာက္တခုု ေခါင္းထဲေပၚလာလုုိ႔ ေျပာအုုံးမယ္ကြာ။ ထုုတ္လုုပ္ေရးကုုမၼဏီတခုဟာလဲ ဒီအျပန္အလွန္သိျမင္နားလည္မႈလုုိအပ္တာပါပဲ။ ကုုန္ပစၥည္းေတြထုုတ္တဲ့အခါ သုုံးစြဲသူေတြရဲ့ အၾကိဳက္စရုုိက္ကုုိ ကုုမၼဏီကနားလည္ရမယ္။ သုုံးစြဲသူေတြရဲ့ သုုံးစြဲလုုိအား သုုံးစြဲႏုုိင္အားေတြကုုိ သိနားလည္ရမယ္။ ဒါမွသာ ဒီကုုမၼဏီေအာင္ျမင္မယ္။ သုုံးစြဲသူေတြေရာ ထုုတ္လုုပ္တဲ့ ကုုမၼဏီေရာ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ ေကာင္းက်ိဴးရမယ္။ ဒါဟာ ထုုတ္လုုပ္သူနဲ႔သုုံးစြဲသူတုုိ႔ရဲ့ အျပန္အလွန္သိနားလည္မႈ Mutual understanding ပဲ။ ဒီထက္ခ်ဲ ႔ေတြးရင္လဲ အမ်ားၾကီးပဲ။ ႏုုိင္ငံေရးနယ္ပယ္၊ ပညာသင္ၾကားေရးနယ္ပယ္၊ ေန႔စဥ္လူမႈဘဝနယ္ပယ္ေတြမွာလဲ ဒီ အျပန္အလွန္သိနားလည္မႈဟာ အရမ္းအသုုံးတည့္တယ္။ အရမ္းအေရးၾကီးပါတယ္။

 ဘယ္ဟာကပုုိလုုိ႔အေရးၾကီးသလဲဆုုိတာနဲ႔ပတ္သက္လုုိ႔ေတာ့ အဓိပၺါယ္ကအတူတူပဲဆုုိေတာ့ ဘယ္ဟာကပုုိအေရးၾကိးတယ္လုုိ႔ ခြဲေျပာလုုိ႔မွမရတာပဲ။ ေအး ခြဲေျပာရရင္ေတာ့ Knowledge ေၾကာင့္ Understanding ျဖစ္တယ္။ Understanding ေၾကာင့္ Knowledge ျဖစ္တယ္။ အေၾကာင္းအက်ိဴးဆက္စပ္ေနတယ္။ ဒီႏွစ္ခုုဟာ ဘယ္ဟာကမွ ပုုိလုုိ႔အေရးးၾကီးတယ္ေျပာလုုိ႔မရဘူး။ အတူတူအေရးၾကီးတာပဲလုုိ႔ ငါျမင္တယ္။ မိမိလည္း ေခါင္းထဲဝယ္ေပၚလာသမွ်ကုုိ ဤသုုိ႔ အက်ယ္တဝင့္ေျပာျပလုုိက္ေတာ့သည္။ သူကလည္း အလြန္ႏွစ္သက္သည့္အျပဳံးျဖင့္ “ အရမ္းေကာင္းတယ္၊ အရမ္းေကာင္းတယ္ ” ဟုုတဖြဖြေျပာေလေတာ့သည္။ ျပီးသည္ႏွင့္ ေန႔လည္ဆြမ္းအတြက္ စားေသာက္ဆုုိင္သုုိ႔ ပင့္သြားၾကေလသည္။ အားႏွင့္မာန္ႏွင့္ေျပာဆုုိထားရသည္မုုိ႔ ဗုုိက္ကလည္းဆာေနေပျပီ။

မွတ္ခ်က္။ မိမိေနရာျပန္ေရာက္သည့္အခါ New Oxford American Dictionary မွ Oxford American Writer’s Thesaurus ကုုိဖြင့္ၾကည့္လုုိက္သည့္အခါ ထုုိစကားလုုံးႏွစ္လုုံးသည္ အဓိပၺါယ္အတူတူပင္ျဖစ္ေနသည္ကုုိ အ့ံၾသစြာ ေတြ႔ရွိရျပီး အထင္ျဖင့္မွန္းေျပာလုုိက္သည္မွာ မွန္သြားသျဖင့္ ေက်နပ္မိေတာ့သည္။ ( ဆက္လက္ေဖၚျပပါမည္ )