Photobucket
ဓမၼမိတ္ေဆြမ်ားအားလုံး ဓမၼအသိဥာဏ္တုိးပြါး၍ ေအးခ်မ္းၾကပါေစ~~~

Monday, October 6, 2014

ဒုုိင္ယာရီအပုုိင္းအစေလးမ်ား ( ၂၀ ) Knowledge and understanding


ေမးခြန္း…..၉။ ရွင္းျပသြားတဲ့အထဲမွာ Knowledge အေၾကာင္းကုုိအေလးေပးသြားတာေတြ႔ရတယ္။ Knowledge နဲ႔ understanding ၊ ဒီႏွစ္ခုုဟာ ဘာကြာျခားသလဲ? ဘယ္ဟာကပုုိအေရးၾကီးသလဲ? သိခ်င္ပါတယ္။ 
ေျဖ…….၉။ ေအး၊ ဒီစကားလုုံးႏွစ္လုုံးရဲ့ အဓိပၺါယ္ကုုိ အဘိဓာန္မွာဘယ္လုုိဖြင့္လဲ ဆုုိတာငါမသိဘူး။ ခုုေတာ့ အဘိဓာန္လဲပါမလာေတာ့ အခက္သားပဲ။ မင္းေမးတာကလည္း အဘိဓာန္ရဲ့အဖြင့္ကုုိေမးတာမဟုုတ္ေလာက္ဘူး။ ငါ့ရဲ့ ပုဂၢလိကအျမင္ကုုိပဲ မင္းသိခ်င္တာျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ အဲလုုိ ဟုုတ္တယ္မလား? ဟုု မိမိကေမးလိုုက္သည္တြင္ Mikko Kopnen ကား စူးစုုိက္စြာနားေထာင္ရင္းက ျပဳံးလွ်က္ေခါင္းညိတ္ျပသည္။ 

  ငါ့ရဲ့အျမင္အရေျပာရရင္ Knowledge and understanding ဒီႏွစ္ခုုဟာ ဘာမွမထူးဘူး။ ေဝါဟာရအရ စာလုုံးေပါင္းေရာ အသံထြက္ပါကြဲျပားေနေပမယ့္ အဓိပၺါယ္ကေတာ့ အတူတူပဲလုုိ႔ငါထင္တယ္။
ဒီစကားႏွစ္လုုံးရဲ့အဓိပၺါယ္ဟာ နယ္ပယ္တုုိင္းမွာ အသုုံးဝင္တယ္။ အေရးလဲၾကီးတယ္လုုိ႔ျမင္တယ္။ ဥပမာ မိသားစုုဆက္ဆံေရးေပါ့။ မင္းတုုိ႔ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ေယာက္ရဲ့အၾကားကဆက္ဆံေရး၊ မိဘနဲ႔သာသမီးအၾကားကဆက္ဆံေရးဆုုိပါဆုုိ႔။ အဲဒီအၾကားေတြမွာ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး Mutual understanding or reciprocal knowledge မရွိဘူးဆုုိရင္ ခ်စ္ေနတယ္ဆုုိရင္ေတာင္ ျပႆနာျဖစ္ႏုုိင္တယ္။ တဦးနဲ႔တဦးဟာ ဒီအျပန္အလွန္ သိျမင္နားလည္မႈရွိေနရင္ မခ်စ္ဘူးဆုုိရင္ေတာင္ ျပႆနာမျဖစ္ႏုုိင္ဘူး။ အဆင္ေျပႏုုိင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ မိသားစုုအတြင္းမွာ ဒီစကားလုုံးရဲ့အဓိပၺါယ္ဟာ သိပ္တန္ဘုုိးၾကီးပါတယ္။

ေနာက္တခါ လူမႈဆက္ဆံေရးကုုိၾကည့္လုုိက္အုုံး။ အခုုမင္းတုုိ႔နဲ႔ငါဆက္ဆံရတယ္။ ငါက အာရွသား။ မင္းတုုိ႔က ဥေရာပသားေတြ။ အစားအစားလဲ ကြဲတယ္၊ ယဥ္ေက်းမႈလဲ မတူဘူး။ ဘာသာစကား၊ အသားအေရာင္၊ ၾကီးျပင္းခဲ့ရတဲ့ ဘဝသမုုိင္းေနာက္ခံ၊ လူမ်ိဴး ဒါေတြအားလုုံးမတူဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီမွာ အတူတူ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ သံသယကင္းကင္းနဲ႔ အတူလက္တြဲျပီးေတာ့ ဓမၼကုုိ ေဆြးေႏြးၾကတယ္။ ငါကလဲ မင္းတုုိ႔ကုုိ ေလးေလးစားစားသင္ေပးတယ္။ မင္းတုုိ႔ကလဲ ေလးေလးစားစားပဲ သင္ယူေနၾကတာပဲ။ အဓိကအေၾကာင္းရင္းက Social knowledge or Social understanding ပဲ။ ဒါမရွိရင္ မင္းတုုိ႔နဲ႔ငါနဲ႔ ဒီလုုိေဆြးေႏြးလုုိ႔မရဘူး။ မေလးစားႏုုိင္ဘူး။

   ေနာက္တခုု ေခါင္းထဲေပၚလာလုုိ႔ ေျပာအုုံးမယ္ကြာ။ ထုုတ္လုုပ္ေရးကုုမၼဏီတခုဟာလဲ ဒီအျပန္အလွန္သိျမင္နားလည္မႈလုုိအပ္တာပါပဲ။ ကုုန္ပစၥည္းေတြထုုတ္တဲ့အခါ သုုံးစြဲသူေတြရဲ့ အၾကိဳက္စရုုိက္ကုုိ ကုုမၼဏီကနားလည္ရမယ္။ သုုံးစြဲသူေတြရဲ့ သုုံးစြဲလုုိအား သုုံးစြဲႏုုိင္အားေတြကုုိ သိနားလည္ရမယ္။ ဒါမွသာ ဒီကုုမၼဏီေအာင္ျမင္မယ္။ သုုံးစြဲသူေတြေရာ ထုုတ္လုုပ္တဲ့ ကုုမၼဏီေရာ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ ေကာင္းက်ိဴးရမယ္။ ဒါဟာ ထုုတ္လုုပ္သူနဲ႔သုုံးစြဲသူတုုိ႔ရဲ့ အျပန္အလွန္သိနားလည္မႈ Mutual understanding ပဲ။ ဒီထက္ခ်ဲ ႔ေတြးရင္လဲ အမ်ားၾကီးပဲ။ ႏုုိင္ငံေရးနယ္ပယ္၊ ပညာသင္ၾကားေရးနယ္ပယ္၊ ေန႔စဥ္လူမႈဘဝနယ္ပယ္ေတြမွာလဲ ဒီ အျပန္အလွန္သိနားလည္မႈဟာ အရမ္းအသုုံးတည့္တယ္။ အရမ္းအေရးၾကီးပါတယ္။

 ဘယ္ဟာကပုုိလုုိ႔အေရးၾကီးသလဲဆုုိတာနဲ႔ပတ္သက္လုုိ႔ေတာ့ အဓိပၺါယ္ကအတူတူပဲဆုုိေတာ့ ဘယ္ဟာကပုုိအေရးၾကိးတယ္လုုိ႔ ခြဲေျပာလုုိ႔မွမရတာပဲ။ ေအး ခြဲေျပာရရင္ေတာ့ Knowledge ေၾကာင့္ Understanding ျဖစ္တယ္။ Understanding ေၾကာင့္ Knowledge ျဖစ္တယ္။ အေၾကာင္းအက်ိဴးဆက္စပ္ေနတယ္။ ဒီႏွစ္ခုုဟာ ဘယ္ဟာကမွ ပုုိလုုိ႔အေရးးၾကီးတယ္ေျပာလုုိ႔မရဘူး။ အတူတူအေရးၾကီးတာပဲလုုိ႔ ငါျမင္တယ္။ မိမိလည္း ေခါင္းထဲဝယ္ေပၚလာသမွ်ကုုိ ဤသုုိ႔ အက်ယ္တဝင့္ေျပာျပလုုိက္ေတာ့သည္။ သူကလည္း အလြန္ႏွစ္သက္သည့္အျပဳံးျဖင့္ “ အရမ္းေကာင္းတယ္၊ အရမ္းေကာင္းတယ္ ” ဟုုတဖြဖြေျပာေလေတာ့သည္။ ျပီးသည္ႏွင့္ ေန႔လည္ဆြမ္းအတြက္ စားေသာက္ဆုုိင္သုုိ႔ ပင့္သြားၾကေလသည္။ အားႏွင့္မာန္ႏွင့္ေျပာဆုုိထားရသည္မုုိ႔ ဗုုိက္ကလည္းဆာေနေပျပီ။
မွတ္ခ်က္။ မိမိေနရာျပန္ေရာက္သည့္အခါ New Oxford American Dictionary မွ Oxford American Writer’s Thesaurus ကုုိဖြင့္ၾကည့္လုုိက္သည့္အခါ ထုုိစကားလုုံးႏွစ္လုုံးသည္ အဓိပၺါယ္အတူတူပင္ျဖစ္ေနသည္ကုုိ အ့ံၾသစြာ ေတြ႔ရွိရျပီး အထင္ျဖင့္မွန္းေျပာလုုိက္သည္မွာ မွန္သြားသျဖင့္ ေက်နပ္မိေတာ့သည္။ ( ဆက္လက္ေဖၚျပပါမည္ )



Saturday, October 4, 2014

ဒုုိင္ယာရီအပုုိင္းအစေလးမ်ား ( ၁၉ ) ျခားနားခ်က္


၂၇.၀၉.၁၄ ရက္ စေနေန႔တြင္ ဒုုတိယအပတ္သင္တန္းျပန္စရသည္။ ယခုုအပတ္ေတာ့ ဟုုိတယ္တြင္မတည္းခုုိေတာ့ဘဲ ဟယ္ဆင္ကီျမိဳ ႔ရွိ ျမန္မာဒကာ ဒကာမမ်ားကပင့္ဖိတ္သျဖင့္ ျမန္မာအိမ္မ်ားတြင္ တည္းခုုိရသည္။ ျမန္မာမ်ား၏ ပင့္ဖိတ္ခ်က္ေၾကာင့္ ဖင္းလူမ်ိဴးတုုိ႔၏ အစီအစဥ္မ်ားကုုိ ရပ္ဆုုိင္းေစလုုိက္သည္။ ျမန္မာ ဒကာ/မမ်ားကလည္း ဤသင္တန္းအတြက္ဝမ္းသာၾကသည္။ ကုုိမုုိက္ကယ္+မေအးႏုုိင္သန္းမိသာစုုက ၾကိဳပုုိ႔မွအစ အရာရာအဆင္ေျပေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးသည္။ သုုိ႔ႏွင့္ ထုုိေန႔နံနက္ ( ၁၀ ) နာရီတြင္ Buddhism ျဖင့္သင္တန္းကုုိစတင္ခဲ့သည္။

ဗုုဒၶဓမၼကုုိ ယုုံၾကည္တဲ့ေနရာမွာ ကုုိယ္ပုုိင္အသိဥာဏ္ျဖင့္ ျပတ္ျပတ္သားသား ယုုံၾကည္ဖုုိ႔လုုိအပ္ေၾကာင္း၊ တကယ္ေတာ့ အစစ္အမွန္ယုုံၾကည္မႈဆုုိတာ ကုုိယ္ပုုိင္ဥာဏ္ပညာနဲ႔ကုုိယ္တုုိင္သိျမင္နားလည္ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဒါေၾကာင့္ ဓမၼစၾကာသုုတ္မွာ စကၡဳံ ဥဒပါဒိ၊ ဥာဏံ ဥဒပါဒိ၊ ဝိဇၹာ ဥဒပါဒိ၊ ပညာ ဥဒပါဒိ၊ ဝိဇၹာ ဥဒပါဒိ၊ အာေလာေကာ ဥဒပါဒိ/  There arose in me the eye, the knowledge, the wisdom, the insight and the light. ဟုုသာေဟာေၾကာင္း၊ စစ္မွန္တဲ့ ဓမၼကုုိ ယုုံၾကည္တယ္ဆုုိတာဟာ ဥာဏ္မ်က္စိပြင့္လာတာ၊ အသိဥာဏ္ေတြျဖစ္ေပၚလာတာ၊ ေၾကာင္းက်ိဴးေတြကုုိ ကုုိယ္တုုိင္သိနားလည္လာတာ၊ ထုုိးထြင္းသိျမင္လာတာ၊ ဥာဏ္အလင္းေရာင္ကုုိ ကုုိယ္တုုိင္ရရွိလာတာ၊ အဲဒီဥာဏ္မ်က္စိေတြနဲ႔ သဘာဝတရားရဲ့အျဖစ္မွန္ေတြကုုိ သဘာဝအရွိအတုုိင္း သိျမင္နားလည္သြားတာ၊ အဲဒီအသိအျမင္ေတြနဲ႔ ယုုံၾကည္သြားတာကုုိ ဆုုိလုုိျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ေအးေအးေဆးေဆး အက်ယ္ခ်ဲ ႔ကာ ရွင္းျပလုုိက္သည္။

အျခားဘာသာတရားမ်ားတြင္ေတာ့ ဒီလုုိကုုိယ္တုုိင္ တုုိက္ရုုိက္သိျမင္နားလည္ေစရန္ႏွင့္ သစၥာဥာဏ္ရရွိရန္ သင္ၾကားေပးျခင္းမရွိဘဲ ဖန္ဆင္းရွင္ဘုုရားသခင္ကုိသာ မျဖစ္မေနယုုံၾကည္ဖုုိ႔ အေလးထားသင္ၾကားေပးေၾကာင္း၊ ယုုံၾကည္မႈနဲ႔ဆုုေတာင္းျခင္းသည္ အေရးၾကီးေသာအခ်က္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ မေကာင္းတာေတြကုုိ လုုပ္ခ်င္တုုိင္းလုုပ္ျပီးမွ ယုုံၾကည္ဆုုေတာင္းရုုံသက္သက္ျဖင့္ အျပစ္ကလြတ္ေျမာက္သည္ဟုုဆုုိျခင္းသည္လည္းေကာင္း၊ ဘာမေကာင္းမႈကုုိမွ်မလုုပ္ဘဲ အလြန္ရုုိးသားေျဖာင့္မတ္သူတစ္ဦးဟာ ဖန္ဆင္းရွင္ကုုိမယုုံၾကည္ ဆုုမေတာင္းရုုံမွ်ျဖင့္ အျပစ္ရွိသည္ဟုုဆုုိကာ အျပစ္ေပးျခင္းသည္လည္းေကာင္း လုုံးဝေၾကာင္းက်ိဴးမဆီေလ်ာ္ေၾကာင္း၊ ေမြးကတည္းက ဘာအကုုသိုုလ္မွမလုုပ္တဲ့ အလြန္ေျဖာင့္မတ္တဲ့ သူေတာ္ေကာင္းတစ္ေယာက္ဟာ ေမြးရာပါအျပစ္သားျဖစ္တယ္လုုိ႔ သင္ျပေပးျခင္းဟာလဲ လူသားရဲ့အရည္အခ်င္းကုုိ ခ်ိဴးႏွိမ္ျခင္းသာျဖစ္ေၾကာင္း၊ လူသားရဲ့လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ လူသား၏အရည္အခ်င္း အစြမ္းအစမ်ားကုုိအသုုံးမျပဳရဘဲ ဖန္ဆင္းရွင္ထံမွာ အားလုုံးဦးညြတ္အရႈံးေပးထားရေၾကာင္း၊ လူသား၏ အစြမ္းအစႏွင့္အခန္းက႑သည္အလြန္ေမွးမွိန္စြာရွင္သန္ရေၾကာင္းႏွင့္ ဒီကေန႔ ေတြ႔ရွိထားတဲ့ ပညာရပ္မ်ားအရျဖစ္ေစ ယထာဘူတဥာဏ္ရင့္သန္သူမ်ားအေနျဖင့္ျဖစ္ေစ ဤကမၻာကုုိ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကမွ် ဖန္ဆင္းမထားသည္မွာ အထင္အရွားပင္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဒါေတြဟာ ဗုုဒၶဓမၼနဲ႔အျခားဘာသာတရားတုုိ႔ရဲ့ ျခားနားခ်က္ျဖစ္ေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ ေလးေလးနက္နက္ အခ်ိန္ယူကာ ရွင္းျပလုုိက္သည္။

( ဤကဲ့သုုိ အျခားဘာသာတရားမ်ားႏွင့္ႏႈိင္းယွဥ္ကာရွင္းျပလုုိက္ရျခင္းသည္ အျခားဘာသာမ်ားကုုိ ေစာ္ကားလုုိ၍မဟုုတ္ဘဲ ဗုုဒၶဓမၼ၏သေဘာသဘာဝကုုိ ထင္ရွားေစလုုိေသာေၾကာင့္ျဖစ္ပါသည္။ အျခားဘာသာမ်ားႏွင့္ဗုုဒၶဓမၼအၾကားဝယ္ ဤျခားနားခ်က္သည္ အမွန္တရားလည္းျဖစ္၍ မိမိလုုပ္ၾကံ၍ေျပာျခင္းလည္းမဟုုတ္ပါ။ ဒီထက္ျခားနားကြဲျပားေသာအရာမ်ားကုုိ အလ်ဥ္းသင့္သည့္အခါ ေဖၚျပပါဦးမည္။ )


မိမိ၏ ရွင္းျပခ်က္ျပီးဆုုံးသြားသည့္အခါ Mikko Koponen ဟူေသာအမ်ိဴးသားတစ္ေယာက္က ဤသုုိ႔ ေမးခြန္းတစ္ခုုေမးလာသည္။
 ( ဆက္လက္ေဖၚျပပါမည္ )

ဒုုိင္ယာရီအပုုိင္းအစေလးမ်ား ( ၁၈ ) ၾကိဴးစားျခင္း၏ရလာဘ္


အမွန္စင္စစ္ ေမးခြန္းရွင္၏ ျငင္းဆုုိခ်က္သည္ အႏုုိင္ရလုုိမႈသေဘာမပါဘဲ ယုုတၱိယုုတၱာခုုိင္မာေသာ အေျဖတစ္ခုုကုုိ သူသိခ်င္ေနေၾကာင္းမွာ ထင္ရွားလွသည္။ သုုိ႔ႏွင့္မိမိကလည္း ဤသုုိ႔ရွင္းျပလုုိက္သည္။ “ Evolution of man ” လူသားရဲ့ဆင့္ကဲေျပာင္းလဲမႈျဖစ္စဥ္ကုုိ စဥ္းစားရင္ ထင္ရွားပါတယ္။ ကမၻာဦးလူသားဟာ ဒီကေန႔ငါတုုိ႔ေခတ္လူသားေတြနဲ႔ အမ်ားၾကီးကြာျခားခဲ့ျပီ။ ေျပာင္းလဲခဲ့ျပီ။ lifestyle ေတြ ေျပာင္းလဲခဲ့ျပီ။ living-standard ေတြလဲ အမ်ားၾကီးကြာျခားခဲ့ျပီ။ ဒါေတြဟာ ခုုခ်က္ခ်င္းၾကီးေျပာင္းလဲလာတာမဟုုတ္ဘူး။ တေရြ ႔ေရြ ႔နဲ႔တဆင့္ျပီးတဆင့္ေျပာင္းလာတာျဖစ္တယ္။ လူသားေတြရဲ့ အုုပ္ခ်ဳပ္မႈပုုံသ႑ာန္ေတြ၊ စားဝတ္ေနေရးရွာေဖြမႈပုုံသ႑ာန္ေတြ၊ စားေသာက္ ေနထုုိင္ပုုံေတြ၊ လူမႈဆက္ဆံေရးပုုံသ႑ာန္ေတြ၊ ဘာသာစကားအသုုံးအႏႈန္းအႏႈန္းေတြ၊ ပညာသင္ၾကားေရးစနစ္ေတြ စသည္ျဖင့္ အရာရာတုုိင္းဟာ တုုိးတက္ေျပာင္းလဲလာခဲ့တယ္။

ဒီအေျပာင္းအလဲေတြအားလုုံးဟာ စိတ္ေၾကာင့္ေျပာင္းလဲလာတာပဲ။ ပညာတတ္ခ်င္တဲ့စိတ္မရိွလုုိ႔ မသင္ရင္ မတတ္္ဘူး။ မတတ္ရင္ ဒီကမၻာၾကီးဟာ ေျပာင္းလဲခဲ့မွာမဟုုတ္ဘူး။ ကမၻာဦးကအတုုိင္းပဲဆက္ ရွိေနအုုံးမွာပဲ။ ဒါကမ်က္ေမွာက္ေခတ္သမုုိင္းမွတ္တမ္းတင္ထားႏုုိင္သေလာက္ေျပာတာ။ ျမတ္ဗုုဒၶေဟာထားတဲ့ ကမၻာဦးေခတ္မွာတုုန္းက လူသားေတြဟာ ကုုိယ္ေရာင္ကိုုယ္ဝါေတြရွိခဲ့တယ္။ ေနလေတြမေပၚေသးဘူး။ အဲဒီကိုုယ္ေရာင္ကုုိယ္ဝါနဲ႔ပဲ အလင္းေရာင္ရေနခဲ့တာ။ ( အမွာ။    ။ မ်က္ေမွာက္ေခတ္ သမုုိင္းဆရာမ်ား၏အလုုိအရမဟုုတ္၊ ဗုုဒၶ၏တရားေတာ္အရ ေျပာျခင္းျဖစ္သည္။ မ်က္ေမွာက္ေခတ္သမုုိင္းဆရာမ်ားကား လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္သန္းေလးဆယ္ေလာက္က အေျခအေနထက္ပုုိ၍ မေျပာႏုုိင္ၾကေသး ) ခုုလုုိ ရုုပ္အစားအစာေတြမစားေသးဘူး။ နာမ္အစားအစာပဲစားေနခဲ့တာ။ အဲဒီနာမ္အစားအစာဆုုိတာ ဈ န္ေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ပီတိပါပဲ။ အဲဒီပီတိကုုိပဲ သုုံးေဆာင္ခံစားရင္း အသက္ရွင္သန္ေနခဲ့တာ။ အာဟာရေလးမ်ိဴးထဲမွာ ဝိညာဏာဟာရလုုိ႔ ( ပီတိအာဟာရ ) ေျပာရမယ္။ အဲဒီလိုု နာမ္အာဟာရကုုိသာ စားသုုံးလွ်က္ အသက္ရွင္သန္ေနခဲ့ၾကတဲ့ကာလဟာ ႏွစ္သန္းေပါင္းမ်ားစြာၾကာခဲ့တယ္။ မ်ိဴးဆက္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာခဲ့တယ္။ အဲဒီကာလေတြမွာ လူသားေတြဟာ ေကာင္းကင္မွာက်က္စားေနႏုုိင္ခဲ့တယ္။  

ေနာက္ပုုိင္းမွာ ႏြားႏုုိ႔မလုုိင္္ဖတ္ကဲ့သုုိ႔ ႏူးည့ံလွတဲ့ေျမဆီလႊာကုုိစားမိျခင္းေၾကာင့္ ရသတဏွာျဖစ္လာခဲ့တယ္။ အဲဒီတဏွာေၾကာင့္ မူလရွိတဲ့ ကုုိယ္ေရာင္ကုုိယ္ဝါေတြေပ်ာက္သြားခဲ့တယ္။ ( ပီတိႏွင့္ႏႈိင္းစာလွ်င္ေျမဆီလႊာကား ၾကမ္းတမ္းလွသည္ ) အဲဒီအခါမွာ ကမၻာၾကီးဟာ အလင္းေရာင္မရွိေတာ့ဘူး။ ဒီေတာ့ လူသားေတြက အမုုိက္တုုိက္ၾကီးထဲမွာေနရတာကုုိ
ေၾကာက္လာၾကတယ္။ ဒါနဲ႔ အလင္းေရာင္ကုုိတမ္းတၾကတယ္။ ရဲရင့္တဲ့အလင္းေရာင္ၾကီးေပၚေပါက္ပါေစ လုုိ႔ စိတ္ဆႏၵျပဳကာေတာင့္တၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ရဲရင့္ေစတဲ့ “သူရိယ” ဆုုိတဲ့ ေနဟာေပၚေပါက္လာခဲ့တယ္။ ပါဠိမွာ ေနကုုိ သူရိယလုုိ႔ေခၚတယ္။ ေနကြယ္ေပ်ာက္သြားျပန္ေတာ့ တဖန္ေၾကာက္ၾကျပန္တယ္။ ဒါနဲ႔လူသားေတြက ပထမေပၚလာတဲ့ သူရိယက အလင္းေရာင္လဲေပးတယ္။ အပူဓာတ္လဲေပးတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ေအးျမတဲ့ဓာတ္ကုုိေပးတဲ့ အလင္းေရာင္ေပၚရင္ ေကာင္းမွာပဲ၊ ေပၚပါေစလုုိ႔ ဆႏၵျပဳတမ္းတၾကတယ္။ ဒီစိတ္ဆႏၵျပဳတဲ့အခါ ေအးျမတဲ့အလင္းေရာင္ရွိတဲ့ လဟာေပၚေပါက္လာခဲ့တယ္။ လကုုိပါဠိမွာ ဆႏၵာလုုိ႔သုုံးတယ္။ ေနာက္ပုုိင္းမွာေတာ့ စာလုုံးေပါင္းပါေျပာင္းလဲလာပီးေတာ့ စႏၵာလုုိ႔ ျဖစ္လာတယ္။ အဲဒီလုုိ ေနလေတြေပၚေပါက္လာျပီးေတာ့ ေျမဆီလႊာကုုိသာ စားသုုံးကာရွင္သန္ခဲ့တဲ့ကာလကလဲ ႏွစ္သန္းမ်ားစြာၾကာခဲ့တယ္။

တကယ္ေတာ့ ဒါဟာဘယ္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကမွ် ဖန္ဆင္းတာမဟုုတ္ဘဲ သဘာဝနိယာမျဖစ္စဥ္ၾကီးပါ။ ဒီျဖစ္စဥ္ၾကီးထဲမွာ လေနတုုိ႔ေပၚထြက္လာဘုုိ႔အတြက္ လူသားေတြရဲ့စိတ္ဆႏၵဟာအေရးၾကီးတဲ့
အစိတ္အပုုိင္းျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ လနဲ႔ေနတုုိ႔ျဖစ္ေပၚလာတာဟာ လူသားေတြရဲ့စိတ္ဆႏၵနဲ႔မကင္းခဲ့ဘူး။ တနည္းေျပာရရင္ လူသားေတြရဲ့ လုုပ္ရပ္ေတြဟာ လူသားေတြေနထုုိင္ရာ ကမၻာၾကီးရဲ့ျဖစ္ရပ္ေတြနဲ႔ က်ိဴးေၾကာင္းဆက္ႏြယ္ေနတယ္။ လူ႔စိတ္က သီးျခားျဖစ္ျပီးေတာ့ ကမ ၻာၾကီးက သီးျခားျဖစ္ေနတာမဟုုတ္ဘူး။ ကမ ၻာ့ျဖစ္စဥ္ၾကီးနဲ႔လူသားေတြရဲ့ စိတ္ဓာတ္ လုုပ္ရပ္ေတြဟာ ဆက္ႏြယ္ေနတယ္။ ဒီကေန႔ကမၻာ့ ရာသီဥတုုေျပာင္းလဲမႈ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ေျပာင္းလဲလာမႈေတြကုုိ စဥ္းစားၾကည့္ရင္ လူသားရဲ့စိတ္ဟာ အေရးၾကီးလွေၾကာင္း ထင္ရွားပါတယ္။

 ဤရွင္းျပခ်က္ကုုိ နားေထာင္ရင္း ဤသုုိ႔ဆုုိလာျပန္သည္။ “ ဒါဆုုိ အျခားသတၱဝါေတြရဲ့ စိတ္ဆႏၵမပါဘဲ လူသားရဲ့စိတ္ေၾကာင့္သာ ျဖစ္ေပၚလာတယ္လုုိ႔ ယူဆရမွာလား ” တဲ့။ “ ေအး ဟုုတ္တယ္။ ဒီစၾကာဝဠာမွာ လူသားသာလွွ်င္ပဓာနျဖစ္တယ္၊ ဘယ္ဖန္ဆင္းရွင္ တန္ခုုိးရွင္ရဲ့စိတ္ေၾကာင့္မွမဟုတ္ဘူး ” ဟုု မိမိကေျပာျပလုုိက္သည့္အခါ သူက “ ခုု မင္းေျပာျပတာေတြဟာ ဘုုရားေဟာသလား ” တဲ့။ “ ဘုုရားေဟာထားတာေပါ့ကြ ” ဟုု မိမိကဆုုိေသာအခါ “ ဒါဆုုိရင္ ဘယ္ထဲမွာေဟာလဲ၊  ဇာတကမွာလား၊ သုုတၱန္မွာလား ” ဟုု စူးစမ္းလာျပန္သည္။ ( သူကား ဇာတကႏွင့္သုုတၱန္အေၾကာင္း တေစ့တေစာင္းေလ့လာထားဟန္ရွိသည္ ) “ သုုတၱန္မွာေဟာထားတယ္။ အဂၢညသုုတ္ပဲ ” ဟုု ေျပာလုုိက္ရာ “ အုုိေက၊ ယက္စ္ ” ဟုုဆုုိကာ ႏႈတ္ဆိတ္သြားေလေတာ့သည္။ ( ဒီဃနိကာယ္၊ ပါထိကဝဂ္ပါဠိေတာ္၊ အဂၢညသုုတ္ )

ဤသုုိ႔ျဖင့္ ပထမအပတ္ အဘိဓမၼာသင္တန္းကားျပီးဆုုံးခဲ့သည္။ သင္တန္းျပီးဆုုံးသြားသည့္အခါ မိမိက သင္တန္းသားမ်ားအား ငါသင္ၾကားေပးတာကုုိ ေက်နပ္မႈရွိၾကလားဟုု ေမးလုုိက္ရာ အားလုံးက အလြန္ေက်နပ္အားရေၾကာင္း၊ အထူးေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းႏွင့္ အဂၤလိပ္စကားကလည္း မေႏွးလြန္းမျမန္လြန္းဘဲ သူတုုိ႔အတြက္ အလြန္ရွင္းလင္းစြာနားလည္ေၾကာင္း ေျပာျပၾကသည္။ မိမိအေနျဖင့္လည္း အက်ိဴးအျမတ္အမ်ားၾကီးက်န္ရွိခဲ့သည္။ ၎မွာ  “ ကုုိယ့္ကုုိယ္ကုုိ ယုုံၾကည္မႈပုုိရခဲ့သည္။ သူတုုိ႔အားလုုံးေက်နပ္ၾကသလုုိ ကုုိယ္တုုိင္လည္း ေက်နပ္မႈခံစားရသည္။ ငယ္စဥ္ဘဝမွစ၍ ဘဝ၏အခ်ိန္မ်ားစြာကုုိရင္းႏွီးကာ ၾကိဴးစားျခင္း၏ဆုုလာဘ္ကား “ ဤသန္႔စင္ေသာ ပီတိ ” ပင္ျဖစ္ေတာ့သည္။ ဤဆုုလာဘ္ ဤအျမတ္အစြန္းသည္ မိမိအတြက္္ၾကီးမားေသာ ခြန္အားပင္ျဖစ္သည္။ ကမၻာဦးလူသားမ်ားကား ပီတိႏွင့္အသက္ရွင္သန္ခဲ့ၾကသည္။ မိမိလည္း ပီတိစား၍ ေလာကဓမၼေကာင္းက်ိဴးမ်ားကုုိ စြမ္းႏုုိင္သေလာက္ သယ္ပုုိးရေပဦးမည္။ အခါအားေလ်ာ္စြာ ဤသုိ႔ေသာပီတိမ်ိဴးကုုိ ယခင္ကလည္း ခံစားရခဲ့ဖူးသည္။ ေနာင္လည္းခံစားခ်င္ပါသည္။ စာဖတ္သူမ်ားလည္း ပီတိဓာတ္ ကူးစက္ပါေစ။  ( ဆက္လက္ေဖၚျပပါမည္ )


Thursday, October 2, 2014

ဒုုိင္ယာရီအပုုိင္းအစေလးမ်ား ( ၁၇ ) အေမွာင္ထဲမွာ တဝဲလည္လည္



ေမးခြန္း….၈။ ဒါဆုုိရင္ လေတြ ေနေတြကုုိဘယ္သူကဖန္ဆင္းတာလဲ? စိတ္ကပဲ ဖန္ဆင္းတာလား?

ေျဖ…..၈။ “ ဟုုတ္တယ္။ လနဲ႔ေနတုုိ႔ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ကိစၥမွာလဲ စိတ္ဟာ အဓိကက်တဲ့ အေၾကာင္းရင္းတစ္ခ်က္ျဖစ္တယ္။  သဘာဝနိယာမျဖစ္စဥ္ၾကီးထဲမွာ စိတ္ရဲ့တမ္းတခ်က္ေၾကာင့္ျဖစ္ေပၚလာတာပဲ ”  ဟုု မိမိက ေျပာလိုုက္သည္။ ထုုိစဥ္  “ ငါကေတာ့ မယုုံခ်င္ဘူး။ Discoveries ေတြနဲ႔ ေခတ္သစ္ပညာရွင္ေတြရဲ့ အယူအဆေတြကုုိေလ့လာၾကည့္ရင္ စိတ္နဲ႔မသက္ဆုုိင္ပါဘူး၊ သဘာဝနိယာမျဖစ္စဥ္ၾကီးသက္သက္ပါ။ စိတ္ေၾကာင့္ ျဖစ္လာတယ္ဆုုိတာကုုိ ငါလက္မခံႏုုိင္ဘူး ” ဟုု ေမးခြန္းရွင္က ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္းပင္ ျငင္းခ်က္ထုုတ္လာသည္။ တနည္းဆုုိေသာ္ ပြင့္လင္းလြတ္လပ္စြာ ေဆြးေႏြးျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ မိမိကလည္း ဤကဲ့သုုိ႔ အျပန္အလွန္ေဆြးေႏြးျခင္းကုုိ ႏွစ္သက္သူျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူ၏ထပ္ဆင့္အေမးသည္ မိမိအတြက္ ေက်နပ္စရာပင္ျဖစ္ခဲ့သည္။

မိမိငယ္စဥ္ကလည္း သိခ်င္သည့္အခ်က္မ်ားကုုိ နီးစပ္ရာပုုဂၢိဳလ္မ်ားအား ပြင့္လင္းစြာေမးဖူးသည္။ ေမးမိတုုိင္းလည္း အမ်ားစုုက မၾကိဳက္ၾကေပ။ ဤေမးခြန္းမၾကိဳက္သည့္ အေလ့အထသည္ ေရႊျပည္တြင္သာမဟုုတ္၊ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈ ( Transparency ) ကုုိ အေလးထားပါသည္ဆုုိေသာ ျပည္ပေရာက္ ေရႊျမန္မာမ်ားေသာ္မွ ေဆြးေႏြးဖူးသည့္အခါတုုိင္း မသိသည့္အရာမ်ားကုုိ မသိဘူးဟုု ရုုိးရွင္းစြာဝန္ခံရမည့္အစား ျပန္လည္၍ထုုိးႏွက္ျခင္းျဖင့္ တုုန္႔ျပန္ၾကသည္ကုုိသာ အမ်ားစုုေတြ႔ဖူးပါသည္။ မဂၤလသုုတ္ ပရိတ္ၾကီးတြင္ “ ကာေလန ဓမၼသာကစ ၦာ ဧတံ မဂၤလမုုတၱမံ ၊ အခြင့္ရ သင့္ေတာ္သည့္အခ်ိန္တြင္ ေၾကာင္းက်ိဴးတရားမ်ားကုုိ ေဆြးေႏြးျခင္းသည္ ၾကီးပြါးေၾကာင္း ျဖစ္သည္ ” ဟုု ျမတ္ဗုုဒၶဘုုရားရွင္ ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ပါသည္။ ထုုိ႔ေၾကာင့္ ရုုိးသားစြာေမးျမန္းျခင္း ေဆြးေႏြးျခင္းသည္ ျမတ္ဗုုဒၶအလုုိေတာ္က်သာျဖစ္သည္။ သုုိ႔ေသာ္ ဗုုဒၶဘာသာဝင္ဟုု နာမည္ခံထားၾကေသာ လူအမ်ားစုုၾကီးသည္ အထက္တန္းဓမၼမ်ားကုုိမဆုုိထားဘိ ျမတ္ဗုုဒၶ၏ ေန႔စဥ္လူမႈဘဝလမ္းညႊန္ခ်က္ေလးမ်ားႏွင့္ပင္ေဝးေနၾကဆဲျဖစ္သည္ကုုိ ဝမ္းနဲဖြယ္ရာ ေတြ႔ရွိရသည္။ ထုုိ႔ေၾကာင့္လည္း ဗုုဒၶဘာသာႏုုိင္ငံမ်ား ဆင္းရဲေနၾကသည္ဟုု မိမိယူဆသည္။

ေမးခြန္းကုုိမေျဖဆုုိမီ ေဆြးေႏြးျခင္းႏွင္႔ပတ္သက္၍ မိမိ၏အျမင္ကုုိစာဖတ္သူမ်ားအား အနည္းငယ္တင္ျပခ်င္သည္။ ရုုိးသားေသာစိတ္ျဖင့္လြတ္လပ္စြာေဆြးေႏြးေမးျမန္းျခင္းသည္ ယေန႔ဖြံ ႔ျဖိဴးေသာလူမႈအဖြဲ႔အစည္းတုုိင္း၏ စြဲျမဲေနေသာ အေလ့အထပင္ျဖစ္သည္။ တဖက္သားကုုိ ႏွိပ္ကြပ္လုုိေသာ၊ ေခသူမဟုုတ္ေၾကာင္း ဝါၾကြားလုုိေသာ၊ တတ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေသာ တတ္ေယာင္ကား မာယာသာေဌယ် စိတ္ထားမ်ားျဖင့္ ေမးျမန္းျခင္း ေဆြးေႏြးျခင္းတုိ႔သည္ တစ္ဦးခ်င္းစီအတြက္ျဖစ္ေစ လူမႈအဖြဲ ႔အစည္းအတြက္ျဖစ္ေစ ေကာင္းက်ိဴးမျဖစ္ေစဘဲ
အႏ ၱရာယ္ကုုိသာ ဦးတည္ေစသည္။

မိမိသည္ အိႏၵိယတြင္ ပညာသင္ေနစဥ္ ႏုုိင္ငံတကာဗုုဒၶဘာသာအစည္းအေဝးမ်ားသုုိ႔ ေလး ငါးၾကိမ္ေလာက္တက္ေရာက္ဖူးသည့္နည္းတူ မိမိကုုိယ္တုုိင္လည္း စာတမ္းတင္သြင္းျခင္း ေဆြးေႏြးျခင္းမ်ားကုုိျပဳလုုပ္ဖူးပါသည္။ စာတမ္းရွင္မ်ား အဆုုိတင္သြင္းသူမ်ားကုုိ နားေထာင္သူပရိသတ္မွ ရုုိးသားလြတ္လပ္စြာေမးၾကျပီးလွ်င္ ေျဖဆုုိသူမ်ားကလည္း ရုုိးသားပြင့္လင္းစြာပင္ေျဖၾကသည္ကုုိသာေတြ႔ရသည္။ သုုိ႔ေသာ္ ေမးသမွ်ေမးခြန္းတုုိင္းကုုိေတာ့ ေျဖဆုုိႏုုိင္ၾကသည္မဟုုတ္၊ မေျဖဆုုိႏုုိင္သည့္အရာမ်ားကုုိ ေခ်ာင္ပိတ္၍ ေမးရေကာင္းလားဟုု မယူဆဘဲ သူတုုိ႔မသိေသးေၾကာင္း ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းႏွင့္ သူတုုိ႔၏ပုဂၢိဳလ္ေရးအျမင္အရ ေျဖရလွ်င္ ဤသုုိ႔ထင္ျမင္ယူဆေၾကာင္းစသည္ျဖင့္ ရုုိးသားစြာတုုန္႔ျပန္ၾကသည္မွာ ေက်နပ္ပီတိျဖစ္ရသည့္ ျမင္ကြင္းတစ္ခုုပင္ျဖစ္သည္။ ဤသုုိ႔ ရုုိးသားစြာဝန္ခံျခင္းအတြက္ သိကၡာလည္းမက်၊ အထင္လဲမေသးဘဲ ေလးစားေသာစိတ္ျဖင့္လက္ခံနားလည္တတ္ၾကသည္မွာလည္း မိမိအတြက္အတုုယူစရာမ်ားျဖစ္ခဲ့သည္။ ေရႊျပည္တြင္လည္း ဤအေလ့အထမ်ား အနည္းငယ္ေခါင္းျပဴလာသည္ျဖစ္ရာ ၾကိဳဆုုိဝမ္းသာရမည့္
အခ်က္ပင္ျဖစ္သည္။

ထုိ႔ျပင္ မိမိအိႏၵိယတြင္ ပညာသင္ေနစဥ္ ( MMWAI ) ၏ ဥကၠ႒အျဖစ္ တာဝန္ယူထားခ်ိန္ဝယ္ အျပန္အလွန္ေဆြးေႏြးျခင္းျဖင့္အေတြ႔အၾကံဳႏွင့္အသိပညာမ်ားကုုိ ျမင့္တင္ရန္ရည္ရြယ္၍ မဟာယာနဂုုိဏ္းဝင္ဘုန္းၾကီးမ်ားကုုိဖိတ္မံ၍လည္းေကာင္း၊ ပညာသင္ရဟန္းေတာ္မ်ားအခ်င္းခ်င္းအေနႏွင့္လည္းေကာင္း အျပန္အလွန္ေဟာေျပာျခင္း ေမးျမန္းျခင္း ေဆြးေႏြးျခင္းအစီအစဥ္ကုုိ စေနတနဂၤေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္မ်ားတြင္ အေကာင္အထည္ေဖၚခဲ့ဖူးသည္။ ထုုိလုုပ္ငန္းစဥ္မွ သိလုုိက္ရသည့္အခ်က္မွာ “ ႏုုိင္ငံျခားပညာေတာ္သင္ ရဟန္းေတာ္မ်ားေသာ္မွ ပြင့္လင္းစြာေဆြးေႏြးျခင္း ေမးျမန္းျခင္းဒဏ္ကုုိ မခံႏုုိင္ၾကေသးပါလား၊ ႏွလုုံးသားသည္ အေမွာင္က်ေနဆဲပါလား၊ ပိတ္မိေနေသာ နွလုုံးသားကုုိ ခပ္ပါးပါးေလးတြန္းဖြင့္ရုုံမွ်ျဖင့္္ မရႏုုိင္ေသးပါလား၊ ႏွစ္မ်ားစြာလႊမ္းမုုိးလာခဲ့ေသာ ႏုုိင္ငံေရး အေမွာင္ထုုသည္ ျမတ္ဗုုဒၶ၏ဓမၼေရာင္ျခည္ကုုိ အင္ႏွင့္အားႏွင့္ပိတ္ဆုုိ႔ခဲ့သျဖင့္ အေမွာင္ထုုထဲတြင္ တဝဲလည္လည္ ျဖစ္ေနဆဲပါလား ” ဟူေသာ သခၤန္းစာပင္ျဖစ္သည္။  ( ဆက္လက္ေဖၚျပပါမည္ )

***ဓမၼမိတ္ေဆြမ်ား၏အမွာစကား***