ေက်းဇူးတရားႏွင့္လုပ္ငန္းရပ္တည္ခ်က္

“ ေက်းဇူးတင္တယ္ ” ဟူေသာစကားသည္ယဥ္ေက်းေသာလူမႈအသုုိင္းအဝုုိင္းတြင္ မသုုံးမျဖစ္သုုံးရသည့္
ေဝါဟာရျဖစ္သည္။ “ ေက်းဇူးတင္တယ္ ” ဟုုေျပာဆုုိျခင္းသည္ သူတပါးက မိမိအေပၚေမတၱာေစတနာ
ျဖင့္ျပဳဖူးေသာေကာင္းမႈအေၾကြးတင္ရွိေနမႈကုုိေက်နပ္စြာ အသိမွတ္ျပဳျခင္း ထုုတ္ေဖၚဝန္ခံျခင္းပင္ျဖစ္
သည္။ ထုုိေက်းဇူးဟုု အဓိပၺါယ္ရေသာေဝါဟာရကုုိ တစ္ကမၻာလုုံးတြင္ ႏုုိင္ငံအသီးသီးမွ လူမ်ိဴးအသီးသီးသည္ အသံထြက္အမ်ိဴးမ်ိဴးျဖင့္ေျပာဆုုိေနၾကေပသည္။ ဥပမာအားျဖင့္ အိႏၵိယႏုုိင္ငံတြင္ ဒါေနးဘား ဟုုသုုံးသည္။ ဖင္လန္ႏုုိင္ငံတြင္ ကီးတုုိ႔စ္ ဟုုသုုံးသည္။ တရုုပ္တုုိ႔က ရွဲရွဲလီ ဟုုသုုံးသည္။ အဂၤလိပ္တုုိ႔က သန္႔ခယူး ဟုုသုုံး
ၾကသည္။ မည္သုုိ႔ပင္အသံထြက္ကြဲသည္ျဖစ္ေစ အဓိပၺါယ္မွာ အတူတူပင္ျဖစ္သည္။ တဖက္သား၏
ေမတၱာေစတနာကုုိယဥ္ေက်းစြာတုုန္႔ျပန္ၾကသည့္သေဘာခ်ည္းသာျဖစ္ၾကသည္။ တဖက္သား၏ေမတၱာ
ေစတနာႏွင့္ေဆာင္ရြက္ေပးမႈတုုိ႔ကုုိယဥ္ေက်းစြာအသိမွတ္ျပဳသည္ဟုုလည္းဆုုိႏုုိင္ေလသည္။

   ဘုုရားေဟာပါဠိေတာ္တြင္လည္း ကတညဳတ ကတေဝဒီဟူသည္ သူတပါးတုုိ႔၏ျပဳဖူးေသာေက်းဇူးကုုိ
အသိမွတ္ျပဳကာ ျပန္လည္၍ေကာင္းက်ိဴးျပဳေစရန္သင္ၾကားေပးေသာ မဂၤလာစကားျဖစ္သည္။ မွန္၏။
သူတပါးတုုိ႔က မိမိအေပၚျပဳခဲ့ဖူးေသာေက်းဇူးကုုိ ျပန္လည္၍အသိမွတ္မျပဳသူသည္ မဂၤလာရွိသူမဟုုတ္ေခ်။
တနည္းဆုုိေသာ္ စစ္မွန္၍ျမင့္ျမတ္ေသာၾကီးပြါးေၾကာင္းတရားကုုိ အမွန္တကယ္က်င့္ေဆာင္သူမျဖစ္ႏုုိင္ေခ်။ သုုိ႔ေသာ္ တစ္ခါတစ္ရံဝယ္ ေက်းဇူးကုုိသိေသာ္လည္း တုုန္႔ျပန္ဘုုိ႔အခက္ခဲႏွင့္ၾကံဳေတြ႔ရသည္လည္းရွိသည္။
ပစၥကၡျဖစ္ေပၚေနေသာအခက္ခဲေၾကာင့္ ေက်းဇူးကုုိမတုုန္႔ျပန္ႏုုိင္သည့္အခါ သုုိ႔မဟုုတ္ မ်က္ေမွာက္တြင္
အေရးၾကီးေနေသာလုုပ္ငန္းကုုိဦးစားေပးလုုပ္ကုုိင္ေနရသည့္အခါ သုုိ႔မဟုုတ္ တင္ရွိေနေသာေက်းဇူးတရား
သည္လက္ရွိလုုပ္ငန္းႏွင့္ေရာေထြး၍မျဖစ္ႏုုိင္ေသာေၾကာင့္လက္ရွိၾကံဳေတြ႔ေနရေသာလုုပ္ငန္း၏လမ္းစဥ္မွတိမ္းေခ်ာ္မသြားေစရန္ အမ်ားစုုအက်ိဴးစီးပြါး၏လုုပ္ငန္းေအာင္ျမင္ေရးကုုိ ျပတ္ျပတ္သားသား ေဆာင္ရြက္ရ
သည့္အခါမ်ိဴးတြင္ ေက်းဇူးကန္းသူ သုုိ႔မဟုုတ္ ရုုိင္းစုုိင္းသူ သုုိ႔မဟုုတ္ သစၥာေဖာက္သူဟုု အစြပ္စြဲခံရ
တတ္ျပန္ပါသည္။ အလြန္ေဘးက်ပ္နံက်ပ္ျဖစ္ေသာအေျခအေနပင္ျဖစ္သည္။ ဤကဲ့သုုိ႔ေသာအေျခအေန
မ်ိဴးကုုိၾကံဳဖူးၾကသူမ်ားမနည္းလွဟုု ထင္မိပါသည္။

  မိမိငယ္စဥ္က စာအုုပ္တစ္အုုပ္ဖတ္ဖူးသည္။ စာအုုပ္နာမည္ေတာ့မမွတ္မိပါ။ စာေရးဆရာမွာ ဆန္းလြင္
ဟုုေတာ့ထင္သည္။  ထုုိစာအုုပ္တြင္ေရးသားထားသည္မွာ တစ္ခါက ျပင္သစ္လူငယ္တစ္ေယာက္သည္
မိခင္အုုိၾကီးႏွင့္အတူတူေနထုုိင္၍ မိခင္အုုိၾကီးကုုိလုုပ္ေကြ်းကာေက်းဇူးဆပ္ေနေလသည္။ ထုုိစဥ္ဝယ္
နာဇီဂ်ာမဏီတုုိ႔မွ ျပင္သစ္ကုုိက်ဴးေက်ာ္လာေသာအခါ ဂ်ာမဏီကုုိျပန္လည္တုုိက္ထုုတ္ရန္အတြက္ ျပင္သစ္ႏုုိင္ငံသည္စစ္အင္အားလုုိအပ္လာေလသည္။ ထုုိအခါ အမ်ိဴးသားေရးအျမင္ျဖင့္ စစ္တပ္ထဲ
ဝင္ဘုု႔ိရန္ႏုုိင္ငံေတာ္မွလႈံ ႔ေဆာ္ေသာအခါ ထုုိလူငယ္သည္ေက်းဇူးတရားအတြက္ အခက္ၾကံဳရေလ
ေတာ့သည္။ “ မိဘေက်းဇူး ျမင့္မုုိရ္ဦး ” ဟူသည္ႏွင့္အညီ ျမင့္မုုိရ္ေတာင္ဦးထိပ္ထက္မက ၾကီးမား
လွေသာ ေမြးမိခင္၏ေက်းဇူးကုုိလည္းဆပ္ခ်င္သည္။ ဆပ္သင့္ေသာအခ်ိန္ခါလည္းျဖစ္သည္။ တဖန္ အမ်ိဴးသားေရးအျမင္ျဖင့္ၾကည့္လွ်င္လည္း တုုိင္းတပါး၏ကြ်န္ျဖစ္ေနရေသာ အမိျပင္သစ္ႏုုိင္ငံအတြက္ ေက်းဇူးဆပ္သည့္အေနျဖင့္ စစ္တပ္ထဲသုုိ႔ဝင္သင့္သည္။ အမ်ိဴးသားေရးကုုိအေျခခံေသာအျမင္ျဖင့္ ႏုုိင္ငံေတာ္၏ေက်းဇူးကုုိတုုန္႔ျပန္ေပးဆပ္ဖုုိ႔အေရးႏွင့္အနႏ ၱဂိုုဏ္းဝင္ေမြးမိခင္အုုိကုုိေက်းဇူးဆပ္ဖုုိ႔
အေရးဟူေသာ ထုုိႏွစ္မ်ိဴးအၾကားတြင္ ထုုိလူငယ္သည္ဗ်ာမ်ားရေလေတာ့သည္။ တစ္ခုုခုုကုုိစြန္႔လႊတ္
ရေတာ့မည္။

  လက္ရွိတစ္မ်ိဴးသားလုုံး တုုိင္းတပါး၏ကြ်န္သေပါက္ဘ၀ေရာက္ေနေသာအေျခအေနဆုုိးမွလြတ္ေျမာက္
ႏုုိင္ေစရန္ အမ်ိဴးသားေရးအတြက္ ေက်းဇူးကုုိဆပ္လွ်င္ မိခင္အုုိသည္ဒုုကၡျဖစ္ရရွာေတာ့မည္။ သုုိ႔မဟုုတ္ မိခင္အုုိကုုိေက်းဇူးဆပ္လွ်င္ ႏုုိင္ငံေတာ္ႏွင့္အမ်ိဴးသားေရးအတြက္ သစၥာမဲ့ရာက်မည္။ အမ်ိဴးမခ်စ္သူ အမ်ိဴးသားေရးေက်းဇူးကန္းသူအျဖစ္ စြပ္စြဲမႈကုုိခံရေပေတာ့မည္။ သုုိ႔ဆုုိလွ်င္မည္သည့္လမ္းကုုိေရြးခ်ယ္ရ
မည္နည္း။ အလြန္ဆုုံးျဖတ္ရခက္ေသာ ေဘးက်ပ္နံက်ပ္အေျခအေနပင္ျဖစ္သည္။ သုုိ႔ေသာ္ ထုုိလူငယ္သည္
ျပတ္သားစြာဆုုံးျဖတ္ခ်က္ခ်လုုိက္သည္။ အနႏ ၱဂုုိဏ္းဝင္ေမြးမိခင္အုုိကုုိခ်စ္ေသာ္လည္း တစ္မ်ိဴးသားလုုံး
ကြ်န္သေပါက္ေအာက္မွလြတ္ေျမာက္ႏုုိင္ေရးအတြက္ အမ်ိဴးသားေရးခ်စ္စိတ္ျဖင့္ စစ္တပ္ထဲသုုိ႔ဝင္ခဲ့သည္။ မိခင္အုုိချမာဝမ္းနဲပက္လက္ခံစားရင္း ဒုုကၡအခက္ခဲမ်ားႏွင့္တစ္ဦးတည္းအေဖၚမဲ့စြာက်န္ရစ္ခဲ့ရရွာသည္။ သုုိ႔ေသာ္ မိခင္အုုိသည္သာမန္မိခင္အုုိေတာ့မဟုုတ္။ အမ်ိဴးသားေရးအျမင္ရွိသည္။ အမ်ိဴးသားေရးခ်စ္စိတ္
အျပည့္အဝရွိသည္။ ထုုိ႔ေၾကာင့္ သူမ၏သားစစ္တပ္ထဲဝင္သြြားျခင္းကုုိအျပစ္မတင္။ မိဘေက်းဇူးကန္းသူဟုု
လည္းမျမင္။ သူမတုုိ႔သားအမိႏွစ္ေယာက္အေပၚဝယ္ က်ေရာက္လာေသာအမ်ိဴးသားေရးတာဝန္ကုုိ စြမ္းႏုုိင္ေသာသားကေက်ပြန္ေအာင္ထမ္းေဆာင္သြားျခင္းျဖစ္သည္ဟုုသာျမင္သည္။ အမ်ိဴးသားေရး
အတြက္သေဘာထားၾကီးေသာ အျမင္က်ယ္ေသာမိခင္ပင္ျဖစ္သည္။ အကယ္၍ မိခင္အုုိသည္ အမ်ိဴးသားေရးအျမင္ကုုိမျမင္တတ္ဘဲ အမ်ိဴးခ်စ္စိတ္လည္းမရွိပါဘဲ သေဘာထားေသးသိမ္စြာ အတၱ
ဆန္ဆန္ျဖင့္သူမကုုိလုုပ္ကုုိင္ေကြ်းေမြးမႈမျပဳေသာသားကုုိ အျပစ္ျမင္ပါလွ်င္ ထုုိအျမင္သည္ မိခင္
အတြက္ျဖစ္ေစ သားအတြက္ျဖစ္ေစ ႏုုိင္ငံအတြက္ျဖစ္ေစ လွပေသာ ေလးစားထုုိက္ေသာ မွန္ကန္ေသာ ဂုုဏ္ယူစရာေကာင္းေသာအျမင္မျဖစ္ႏုုိင္ေတာ့ေခ်။

   စာဖတ္သူူမ်ားလည္း ဤကဲ့သုုိ႔ေသာအျဖစ္အပ်က္မ်ားႏွင့္အလားတူေသာ အခက္ခဲမ်ားၾကံဖူးၾကမည္
ထင္သည္။ စာဖတ္သူတုုိ႔ကုုိယ္တုုိင္မၾကံဴဘူးသည့္တုုိင္ ျမင္ဖူး ၾကားဖူးၾကမည္မွာေတာ့အမွန္ပင္ျဖစ္
သည္။ စာေရးသူကုုိယ္တုုိင္လည္းၾကံဳေတြ႔ဖူးပါသည္။ အထူးသျဖင့္ မိမိတုုိ႔ျမန္မာလူမ်ိဴးမ်ားသည္ ေက်းဇူးတရားဟူေသာေဝါဟာရႏွင့္အဓိပၺါယ္ကုုိ ေနရာမွန္ကန္စြာမသုုံးတတ္ၾကဟုုထင္သည္။
မိမိတုုိ႔စိတ္တုုိင္းမက် အလုုိဆႏၵႏွင့္မကုုိက္ညီလွ်င္ သုုိ႔မဟုုတ္ ခုုိင္းသည့္အတုုိင္းမလုုပ္လွ်င္ ေက်းဇူးကန္းသည္၊ သစၥာေဖာက္သည္ဟုုစြပ္စြဲကာ မေခၚႏုုိင္မေျပာႏုုိင္ျဖစ္ၾကသည္။ မိတ္ေဆြမ်ားအျဖစ္မွ သူစိမ္းမ်ားျဖစ္သြားၾကသည္။ အခ်ိဳ ႔ဆုုိလွ်င္ ရန္သူပင္ျဖစ္သြားသည့္အေျခအေနသုုိ႔ေရာက္ၾကသည္။ ဤသိုု႔ျဖစ္ရျခင္း၏အေၾကာင္းကုုိရွာေသာ္ ၁။ သေဘာထားေသးသိမ္ျခင္း၊ ၂။ personal and professional ဟူေသာပုုဂၢိဳလ္ေရးႏွင့္လက္ရွိလုုပ္ငန္းကုုိေျပလည္ေအာင္ေဆာင္ရြက္ရမႈကုုိ မကဲြျပား မခြဲျခားဘဲ ေရာေထြးကာယူဆၾကျခင္း ဟူေသာအေၾကာင္းႏွစ္ခ်က္သည္ အဓိကျဖစ္သည္ဟုုယူဆမိသည္။ မိမိအျမင္တြင္ ေက်းဇူးတရားဟူသည္ ပုုဂၢိဳလ္ေရး personal ႏွင့္အဓိကပုုိသက္ဆုုိင္ျပီးလွ်င္ လက္ရွိ
အခက္ခဲကုုိေျပလည္ေအာင္ေဆာင္ရြက္ရမႈ professional ဟူသည္ ေက်းဇူးတရားထက္လုုပ္ငန္း
ရပ္တည္ခ်က္ကုုိဦးစားေပးရမႈႏွင့္ပုုိ၍သက္ဆုုိင္သည္ဟုုျမင္သည္။

  ပုုဂၢိဳလ္ေရးေက်းဇူးတရားႏွင့္လုုပ္ငန္းရပ္တည္ခ်က္ကုုိ ထုုိသိုု႔ခြဲျခားမျမင္ဘဲ ေရာေထြးျမင္ပါက ေက်းဇူးတရားဟူသည္ ဘဝ၏ေထာင္ေခ်ာက္ သုုိ႔မဟုုတ္ ဘဝ၏အက်ဥ္းေထာင္ျဖစ္လာေလသည္။ တနည္းဆုုိေသာ္ ေက်းဇူးတရားဟူေသာေခါင္းစဥ္ေအာက္ဝယ္ ေက်းဇူးခံဖူးေသာသူကုုိ ေက်းဇူးျပဳဖူးေသာသူက သူ၏အတၱအက်ဥ္းေထာင္တြင္ အက်ဥ္းခ်ေလေတာ့ည္။ေက်းဇူးျပဳဖူးေသာသူသည္ “ ငါ့ေက်းဇူးေတြ သူ႔ဆီမွာအမ်ားၾကီးရွိတာပဲ ” ဟူေသာအတၱမာနစိတ္ျဖင့္ ေက်းဇူးခံဖူးေသာသူကုုိ ရစ္ပတ္ေႏွာင္ဖြဲ႔ကာခ်ဳပ္ကုုိင္ေလေတာ့သည္။ ထုုိသုုိ႔ အခ်ဳပ္အေႏွာင္ျဖင့္ အက်ဥ္းက်ခံလုုိက္ရေသာ ေက်းဇူးခံသည္ သူ၏ အယူအဆႏွင့္အေတြးအေခၚမ်ား၊ အေျပာအဆုုိမ်ားႏွင့္
ေဆာင္ရြက္မႈမ်ားသည္လည္း အက်ဥ္းက်ကာႏြံနစ္ရေလေတာ့သည္။ ထုုိအခါ ထုုိေက်းဇူးခံဖူးသူ၏
ဘဝသည္လည္းေကာင္း ထုုိသူ၏အစြမ္းအစမ်ားသည္လည္းေကာင္း ထုုိသူႏွင့္သက္ဆုုိင္ေသာ အဝန္းအဝိုုင္းသည္လည္းေကာင္း လြတ္လပ္မႈတုုိ႔ေပ်ာက္ဆုုံးကာတုုိးတက္မႈအခြင့္အလမ္းတုုိ႔သည္လည္း ပိတ္ပင္ခံလုုိက္ရသလုုိျဖစ္ရေတာ့သည္။ ဤကဲ့သုုိ႔အေျခအေနမ်ိဴးမ်ား မ်ားျပားလာသည့္အခါ တစ္ဦးခ်င္းမွသည္လူမႈအဖြဲ႔အစည္းအထိ၊ တဖန္လူမႈအဖြဲ႔အစည္းမွသည္  ႏုုိင္ငံေတာ္အထိ
နစ္နာေလေတာ့သည္။

   မိမိတုုိ႔ႏုုိင္ငံတြင္ ပုုဂၢိဳလ္ေရးရာမ်ားကုုိ ေက်းဇူးတရားအျဖစ္ေရွ႔တန္းတင္ကာအသားေပးမႈေၾကာင့္
လုုပ္ငန္းကြ်မ္းက်င္သူတုုိ႔သည္ထုုိက္တန္ေသာေနရာတြင္မရွိေတာ့ေခ်။ ထုုိအခါလုုပ္ငန္းေအာင္ျမင္မႈ
တုုိ႔သည္အျမဲေနာက္က်ခဲ့ရေတာ့သည္။  ဤသိုု႔ေက်းဇူးတရားဟူေသာေခါင္းစဥ္ျဖင့္ ပုုဂၢိဳလ္ေရးကုုိ
ေရွ႔တန္းတင္ျခင္းသည္ အဂတိလုုိက္စားဘုုိ႔အတြက္ ထပ္မံ၍လမ္းပြင့္သြားေစခဲ့သည္ဟုုလည္းဆုုိခ်င္သည္။ အဆုုိပါ ပုုဂၢိဳလ္ေရးႏွင့္လုုပ္ငန္းေဆာင္ရြက္ရမႈအေနအထားကုုိမခြဲျခားဘဲ ေရာေထြးကာက်င့္သုုံးျခင္းေၾကာင့္
 ႏုုိင္ငံသည္ယခုုကဲ့သုုိ႔ေနာက္က်ခဲ့ရသည္ဟုုလည္းဆုုိခ်င္သည္။ ဆုုိလုုိသည္မွာ ပုုဂၢိဳလ္ေရးက်းဇူးကုုိ
ေခါင္းစဥ္တပ္၍ လုုပ္ငန္းနယ္ပယ္တြင္ပုုဂၢဳိလ္ေရးကုုိေရွ ႔တန္းတင္ဦးစားေပးလာၾကသည္။ ေနာက္ျပီး သူ႔လူကုုိယ့္လူဟူ၍ခြဲျခားကာလူဆြယ္၍ လူေမြးၾကေတာ့သည္။ အမွန္စင္စစ္ လူကုုိေမြးရမည္ျဖစ္သည္။ သုုိ႔ေသာ္ သူ႔လူကိုုယ့္လူအျဖစ္ေမြးရမည္မဟုုတ္ဘဲ ႏုုိင္ငံေတာ္အတြက္ သုုိ႔မဟုုတ္ လူမႈအဖြဲ႔အစည္းအတြက္ လုုပ္ငန္းကြ်မ္းက်င္မႈဆုုိင္ရာမ်ားတုုိးတက္ေအာင္ အရည္အေသြးျပည့္ဝသူမ်ားေမြးထုုတ္ေပးရမည္ျဖစ္
သည္။ ထုုိသုုိ႔မဟုုတ္မူဘဲ တစ္ဦးတစ္ေယာက္၏ကုုိယ္က်ိဴးစီးပြါးအတြက္ သုုိ႔မဟုုတ္ မိမိ၏ကုုိယ္က်ိဴးစီးပြါး
အတြက္  လူေမြးျခင္းသည္ လူမႈအဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုုအတြက္ သုုိ႔မဟုုတ္ ႏုုိင္ငံေတာ္ႏွင့္လူထုုအတြက္
ေရတုုိေရာေရရွည္ပါအလြန္နစ္နာေလသည္။

         ေက်းဇူးတရားဟူေသာေခါင္းစဥ္ျဖင့္ ပုုဂၢိဳလ္ေရးေရွ ႔တန္းတင္မႈအားၾကီးလာေသာအခါ ထုုိေရွ႔တန္းေရာက္လာေသာသူသည္ မိမိျဖစ္ခ်င္ေသာအတၱစိတ္ဆႏၵျဖင့္ေက်းဇူးတရားကုုိခ်ည္ေႏွာင္
ကာေစစားေတာ့သည္။ ထုုိအခါ ထုုိပုုဂၢိဳလ္၏ ဆႏၵသည္ လက္ရွိၾကံဳေတြ႔ေနရေသာလုုပ္ငန္းအေျခအေန
မ်ားႏွင့္မကုုိက္ညီေတာ့ဘဲ ဆက္လက္လုုပ္ေဆာင္ရမည္ျဖစ္ေသာလုုပ္ငန္းအတြက္အေႏွာက္အယွက္
ၾကီးစြာျဖစ္ရေလသည္။ ထုုိ႔ျပင္ တာဝန္ယူလုုပ္ေဆာင္ၾကရေသာသူမ်ားအတြက္လည္း အခက္အခဲအက်ပ္
အတည္းကုုိျဖစ္ေစေလေတာ့သည္။ သုုိ႔ဆုုိလွ်င္ေက်းဇူးရွင္ကုုိ ေက်းဇူးမဆပ္ရေတာ့ျပီေလာဟုု ေစာေၾကာ
ဖြယ္ရွိျပန္သည္။ ေက်းဇူးရွင္ကုုိ ေက်းဇူးဆပ္ရမည္သာျဖစ္သည္။ သုုိ႔ေသာ္ လူမႈအဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုုခုုကုုိ အခက္အခဲမျဖစ္ေစေသာ ေက်းဇူးဆပ္မႈမ်ိဴးသာျဖစ္သင့္သည္။  အမွန္စင္စစ္ ေက်းဇူးဆပ္ျခင္းဟူသည္
လူမႈအဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုုခုုကုုိအခက္အခဲမျဖစ္ေစလွ်င္ သုုိ႔မဟုုတ္ လူမႈအဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုုခုု၏ အက်ိဴးစီးပြါးကုုိမထိခုုိက္လွ်င္ သုုိ႔မဟုုတ္ လူမႈအဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုုခုကုုိ အသုုံးခ်ရာမေရာက္လွ်င္ ေက်းဇူးရွင္၏ဆႏၵကုုိ ေက်းဇူးဆပ္သည့္အေနျဖင့္ လုုိက္ေလ်ာသင့္ေလသည္။ ထုုိသုုိ႔မဟုုတ္မူဘဲ လူမႈအဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုုခုုကုုိ ထုုိသူ၏ကုုိယ္က်ိဴးႏွင့္အတၱဆႏၵအတြက္ အသုုံးခ်ရာေရာက္ပါက မလုုိက္ေလ်ာသင့္ေခ်။

   အထူူးသျဖင့္ မိမိလက္ရွိေဆာင္ရြက္ေနရေသာ လုုပ္ေနေသာလုုပ္ငန္းသည္
၁။ မွန္လည္းမွန္မည္၊ အဖြဲ႔အစည္းအတြက္လည္း  ေကာင္းက်ိဴးရွိမည္၊ အမ်ားစုုကလည္းၾကိဳက္မည္
ဆုုိလွ်င္လည္းေကာင္း ၂။ မွန္လည္းမွန္မည္၊ အဖြဲ႔အစည္းအတြက္လည္း  ေကာင္းက်ိဴးရွိမည္၊ သုုိ႔ေသာ္
အမ်ားကမၾကိဳက္ မႏွစ္သက္ဆုုိလွ်င္လည္းေကာင္း ဤႏွစ္ခ်က္တြင္ တစ္ခ်က္ခ်က္ႏွင့္ညီလွ်င္ ဆက္လက္လုုပ္ေဆာင္ရမည္ျဖစ္ေသာ အလုုပ္ကုုိသာဦးစားေပးသင့္သည္။ ေက်းဇူးရွင္၏ဆႏၵကိုု ငဲ့ကြက္စရာမလုုိဟုု ခံယူသည္။ နားလည္သည္။ ဤလမ္းစဥ္အတုုိင္းသာ စြမ္းႏုုိင္သေလာက္ေလွ်ာက္
လွမ္းခဲ့သည္။ ထုုိ႔ေၾကာင့္ပင္ မိမိအလုုပ္လုုပ္သည့္အခါ မိမိကုုိေက်းဇူးျပဳဖူးေသာသူမ်ားႏွင့္ မၾကာခဏ ထိပ္တုုိက္ရင္ဆုုိင္ရေလ့ရွိသည္။ သုုိ႔ေသာ္လည္း မေကာင္းေသာအၾကံဆုုိးျဖင့္မဟုုတ္ဘဲ စည္းကမ္းနည္းလမ္းႏွင့္အညီ အမ်ား၏သေဘာတူညီမႈကုုိရယူကာဆုုံးျဖတ္၍ ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္ခ်ည္း
သာျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေနာက္ဆံလည္းမတင္းပါ။ ေနာက္ဆံလည္းမတင္းသည့္အျပင္ စိတ္ဓာတ္အင္အား
သည္ပင္ပုုိ၍တုုိးပြါးရပါသည္။

 သုုိ႔ေသာ္ ေက်းဇူးရွင္ကုုိေက်းဇူးမဆပ္ရဟုုမဆုုိလုုိပါ။ သင့္ေလ်ာ္သည့္အခ်ိန္ သင့္ေလ်ာ္သည့္အရာဝယ္ မိမိ၏ကုုိယ္ပုိင္တရားမွ်တေသာနည္းမ်ားျဖင့္သာ ေက်းဇူးဆပ္သင့္သည္။ အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုုခုုကုုိ ခုုတုုံးလုုပ္၍ျဖစ္ေစ သုုိ႔မဟုုတ္ အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုုခုုကုုိ အသုုံးခ်၍ျဖစ္ေစ အမ်ားစုုကုုိနစ္နာေအာင္
ေဆာင္ရြက္ျခင္းျဖင့္ ေက်းဇူးမဆပ္သင့္ဟုု ခံယူသည္။ နားလည္က်င့္သုုံးသည္။ မိမိတုုိ႔ ျမန္မာ့လူမႈအဖြဲ႔အစည္းအတြင္းဝယ္ ေက်းဇူးတရားျဖင့္ခ်ည္ေႏွာင္ကာ အက်ဥ္းခ်ေသာအစဥ္အလာမွ လြတ္ေျမာက္ၾကပါေစ၊ ေက်းဇူးရွင္မ်ားကလည္း သေဘာထားၾကီးၾကီး အျမင္က်ယ္က်ယ္ျဖင့္ နားလည္ခြင့္လႊတ္ႏုုိင္ၾကပါေစဟုု တမ္းတမ္းတတ ဆုုေတာင္းမိသည္။ အမိျမန္မာျပည္သူျပည္သားမ်ားလည္း
ဆုုိးေမြအားလုုံးမွလြတ္ေျမာက္ၾက၍ ေကာင္းေမြမ်ားကုုိဖန္တီးကာ ရယူႏုုိင္ၾကပါေစဟုုလည္း ထပ္ဆင့္ဆုုေတာင္းေနမိပါေတာ့သည္။

အသုုံးတည့္ပညာ ( ၂ )

ယေန႔ပညာရပ္အမ်ိဴးမ်ိဴးကုုိ ႏုုိ္င္ငံအသီးသီးတြင္ လူမ်ိဴးအသီးသီးႏွင့္အလႊာတန္းစားေျမာက္မ်ားစြာတုုိ႔

သင္ယူေနၾကျခင္းသည္ ထုုိထုုိပညာရပ္တုုိ႔ုကုုိ မိမိတုုိ႔သက္ဆုုိင္ရာဘဝနယ္ပယ္ႏွင့္မ်က္ႏွာစာအသီးသီးတြင္ အသုုံးခ်ရန္ပင္ျဖစ္သည္။ ထုုိထုုိပညာရပ္အသီးသီးသည္ သက္ဆုုိင္ရာနယ္ပယ္ႏွင့္မ်က္ႏွာစာအတြက္ အသုုံးတည့္ေအာင္အသုုံးျပဳပါက အသုုံးတည့္မည္သာျဖစ္သည္။ သုုိ႔ေသာ္ ထုုိအသုုံးတည့္မႈသည္

လူ႔ေလာကအတြက္အမွန္တကယ္ေကာင္းက်ိဴးျပဳ မျပဳကုုိေတာ့ သတိျပဳကာဆန္းစစ္ဘုုိ႔လုုိမည္ပင္ျဖစ္

သည္။ ေကာင္းသည့္ေနရာတြင္ အသုုံးတည့္ျခင္းေလာ သုုိ႔မဟုုတ္ မေကာင္းသည့္ေနရာတြင္အသုုံးတည့္
ျခင္းေလာ ဆုုိသည္ကုုိမူ သတိဥာဏ္ပညာႏွင့္ကရုုဏာတရားတုုိ႔ကုုိအေျခခံ၍ စဥ္းစားလုုပ္ေဆာင္
ရမည့္အခ်က္ျဖစ္သည္။ ထုုိ႔ျပင္ အခ်ိဳ ႔ေသာပညာရပ္တုုိ႔သည္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္အတြက္ သုုိ႔မဟုုတ္

အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုုအတြက္ ယာယီအားျဖင့္အသုုံးတည့္သေယာင္ထင္ရေသာ္လည္း ေရရွည္တြင္

အမ်ားအတြက္ေရာ မိမိအတြက္ပါနစ္နာေစႏုုိင္ေစေလသည္။ ဥပမာအားျဖင့္ ကုုိယ္က်င့္တရား

ကင္းမဲ့ေသာ အတတ္ပညာရပ္မ်ားႏွင့္ကုုိယ္က်င့္တရားမွေသြဖည္သြားေစေသာအသိပညာရပ္မ်ားျဖစ္သည္။ မွန္၏။ ကုုိယ္က်င့္တရားကင္းမဲ့လွ်င္ မည္သည့္ပညာရပ္ပင္ျဖစ္ေစကာမူ လူမႈေလာကအတြက္ေကာင္း

က်ိဴးမျပဳႏုုိ္င္ေခ်။ 

  ဤေနရာ၌အလ်ဥ္းသင့္သျဖင့္ သီလကၡန္ပါဠိေတာ္ ေသာဏဒ႑သုုတ္၌လာရွိေသာ ေသာဏဒ႑ပုုဏၰား

မွ ျမတ္စြာဘုုရားအားေလွ်ာက္ထားသည့္စကားရပ္ကုုိထည့္သြင္း၍အက်ဥ္းခ်ဳပ္ကာသုုံးသပ္ျပခ်င္ပါသည္။
 ျမတ္ဗုုဒၶသည္ ေသာဏဒ႑ပုုဏၰားအား အဂၤါအခ်က္အလက္မည္မွ်ျပည့္စုုံမွ ပုုဏၰားဟုုေခၚဆုုိသတ္မွတ္ႏုုိင္

သနည္းဟုု ေမးေတာ္မူရာတြင္ ေသာဏဒ႑ပုုဏၰားမွဤသုုိ႔ျပန္လည္ေျဖၾကားခဲ့သည္။ 

“ ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုုရား ပုုဏၰားဟုုေခၚဆုုိသတ္မွတ္ႏုုိင္ရန္အတြက္ ၁။ ရုုပ္အဆင္းအဂၤါေခ်ာေမာလွပတင့္

တယ္ျခင္း၊ ၂။ ေဝဒက်မ္းဂန္မႏ ၱာန္တုုိ႔ကုုိတတ္သိနားလည္ျခင္း၊ ၃။ ပုုဏၰားအမ်ိဴးဇာတ္၏စင္ၾကယ္ျခင္း၊ 

၄။ ကုုိယ္က်င့္သီလႏွင့္ျပည့္စုုံျခင္းႏွင့္၊ ၅။ ပညာႏွင့္ျပည့္စုုံျခင္းဟူ၍ အဂၤါငါးခ်က္ျပည့္စုုံဘုုိ႔လုုိအပ္ပါသည္။ 

သုုိ႔ေသာ္လည္း အထက္ပါအခ်က္ငါးခ်က္တြင္ နံပါတ္ ၁၊ ၂၊ ၃၊ အခ်က္တုု႔ိသည္ ပဓာနမက် အဓိကမဟုုတ္

ေၾကာင္း၊ နံပါတ္ ၄ ႏွင့္ ၅ ျဖစ္သည့္ ကုုိယ္က်င့္သီလႏွင့္ပညာတုုိ႔ျပည့္စုုံျခင္းဟူေသာ အခ်က္ႏွစ္ခ်က္

သည္သာ ပဓာနအဓိကျဖစ္ပါေၾကာင္း၊ ထုုိပဓာနအခ်က္ႏွစ္ခ်က္တြင္ ကုုိယ္က်င့္သီလကုုိျဖစ္ေစ သုုိ႔မဟုုတ္ ပညာကိုုျဖစ္ေစ တစ္ခုုခုုကုုိဖယ္ထုုတ္လုိက္ပါက ပုုဏၰားဟူ၍ေခၚဆုုိသတ္မွတ္၍မရႏုုိင္ေတာ့ေၾကာင္း ” ေလွ်ာက္ထားခဲ့သည္။ ျမင့္ျမတ္သူျဖစ္ဘုုိ႔ႏွင့္ေလာကေကာင္းက်ိဴးကုုိေဆာင္ႏုုိင္ေရးအတြက္ ကုုိယ္က်င့္သီလႏွင့္အသိ အတတ္ပညာႏွစ္ပါးတုုိ႔ မရွိမျဖစ္လုုိအပ္သည္ဟုု ဆုုိလုုိျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ 

   ဆက္လက္၍ေလွ်ာက္ထားသည္မွာ “ အုုိအရွင္ ေဂါတမ ပညာ သီလပရိေဓာတာ၊ ပညာကုုိသီလျဖင့္

ထက္ဝန္းက်င္ေဆးေၾကာအပ္ပါ၏။ သီလံ ပညာပရိေဓာတံ၊ ကုုိယ္က်င့္သီလကုုိ ပညာျဖင့္ထက္ဝန္းက်င္

ေဆးေၾကာအပ္ပါ၏။ ဥပမာအားျဖင့္ လက္တစ္ဖက္ျဖင့္ အျခားလက္တစ္ဖက္ကုုိေဆးေၾကားသကဲ့သုုိ႔

လည္းေကာင္း၊ ေျခတစ္ဖက္ျဖင့္အျခားေျခတစ္ဖက္ကုုိေဆးေၾကာသကဲ့သုုိ႔လည္းေကာင္း ျဖစ္ပါ၏ ”ဟုု ေလွ်ာက္ထားခဲ့သည္။ ဆုုိလုုိသည္မွာ ပညာေရာင္ကုုိ ကုုိယ္က်င့္တရားျဖင့္ထြန္းေျပာင္ေစႏုုိင္သလုုိ

ကုုိယ္က်င့္တရား၏အေရာင္အရွိန္အဝါကုုိလည္း ပညာျဖင့္ထြန္းေျပာင္ေစႏုုိင္ပါ၏ဟုု ဆုုိလုုိရင္းျဖစ္သည္။ 

မွန္၏။ ကိုုယ္က်င့္သီလကင္းမဲ့ေသာ ေလာကီပညာရပ္မ်ားသည္ ေျခလက္တုုိ႔က်ိဴးသူႏွင့္တူ၍ အသိႏွင့္အတတ္ပညာကင္းမဲ့ေသာ ကုုိယ္က်င့္သီလသည္ အကန္းႏွင့္တူသည္ဟုု မိမိဆုုိခ်င္သည္။ ၎ကုုိယ္က်င့္သီလႏွင့္ ပညာႏွစ္ပါးျပည့္စုုံမွသာလွ်င္ မိမိႏွင့္ေလာကေကာင္းက်ိဴးအတြက္ ေရတုုိေရာ

ေရရွည္ပါ လုုိရာပန္းတုုိင္ေရာက္ေအာင္ ေဆာင္ၾကဥ္းႏုုိင္ေမာင္းႏွင္ႏုုိင္ေပမည္။ ယေန႔ေခတ္စကားႏွင့္

ေျပာရလွ်င္ I Q and E Q ႏွစ္ခုုလုုံးျပည့္စုုံဘုုိ႔လုုိအပ္ေလသည္။ 

   I Q ( intelligence quotient ) ဥာဏ္ရည္ဥာဏ္ေသြးသာရွိ၍ E Q ( emotional quotient ) ႏွလုုံးရည္မရွိလွ်င္ သုုိ႔မဟုုတ္ E Q သာရွိ၍ I Q မရွိလွ်င္ ျပည့္စုုံလွပျပီးအမ်ားကစံျပဳေလာက္ေသာဘဝတစ္ခုုအေနျဖင့္ ေတာက္ပႏုုိင္မည္မဟုုတ္ေခ်။ ထုုိႏွစ္မ်ိဴးတြင္ I Q သည္ ပညာကုုိကုုိယ္စားျပဳ၍ E Q သည္ကုုိယ္က်င့္သီလ
ကုုိ ကုုိယ္စားျပဳပါသည္။ E Q သည္ အဘယ့္ေၾကာင့္ကုုိယ္က်င့္သီလကုုိကုုိယ္စားျပဳႏုုိင္သနည္းဆုုိလွ်င္ ႏွလုုံးရည္ျမင့္မားေသာသူမ်ားသည္သာ ကုုိယ္က်င့္သီလကုုိေစာင့္ထိန္းႏုုိင္ၾကျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ မွန္၏ ႏွလုုံးရည္ည့ံဖ်င္းသူသည္ မည္သည့္ကုုိယ္က်င့္တရားကုုိမွ် ေစာင့္ထိန္းႏုုိင္စြမ္းရွိမည္မဟုုတ္ေခ်။ ေပ်ာ့တိေပ်ာ့ည့ံ ေလ်ာ့တိေလ်ာ့ရဲျဖင့္ အေခ်ာင္လမ္းစဥ္ကုုိသာလုုိက္၍ ေလာကအတြက္အမွန္တကယ္ အသုုံးတည့္ေအာင္စြမ္းေဆာင္ႏုုိင္မည္မဟုုတ္ေခ်။ သုုေတသနစစ္တမ္းမ်ားအရ I Q သာျမင့္၍ E Q နိမ့္က်ေသာသူမ်ားသည္ ေရရွည္တြင္အမ်ားအက်ိဴးျပဳလုုပ္ငန္းမ်ား၌ မေအာင္ျမင္ဘဲဆုုံးရႈံးရေၾကာင္း
ေဖၚျပထားသည္ကုုိ မိမိဖတ္ဖူးပါသည္။ သုုိ႔ျဖစ္၍ မိမိတစ္ဦးတည္း၏ေရရွည္ေအာင္ျမင္မႈအတြက္ျဖစ္ေစ၊ အမ်ားေကာင္းက်ိဴးအတြက္ျဖစ္ေစ လုုိရာပန္းတုုိင္သုုိ႔ေရာက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ႏုုိင္ရန္အတြက္ သီလႏွင့္ပညာ၊ ျမန္မာေဝါဟာရအားျဖင့္ ပညာရည္ႏွင့္ကုုိယ္က်င့္ရည္၊ ယေန႔ေခတ္စကားႏွင့္ေျပာရလွ်င္ I Q and E Q တုုိ႔ဟန္ခ်က္ညီညီျပည့္စုုံဘုုိ႔လုုိအပ္လွပါသည္။ သုုိ႔မွသာလွ်င္ မိမိတုုိ႔သင္ယူတတ္ေျမာက္
ထားေသာ ပညာသည္ မိမိတုုိ႔တစ္ဦးခ်င္းစီအတြက္ေရာ လူမႈေလာကအတြက္ပါ အသုုံးတည့္ေသာ
ပညာရပ္ျဖစ္ႏုုိင္ေပမည္။ ထုုိသုုိ႔အသုုံးတည့္မွသာလွ်င္ လူမႈေလာကသည္လည္း ဖြ႔ံျဖိဴးတုုိးတက္ကာ သာယာေအးခ်မ္းႏုုိင္မည္ျဖစ္သည္။ 

 မိမိတုုိ႔ႏုုိင္ငံသည္ ဗုုဒၶဘာသာအထြန္းကားဆုုံးႏုုိင္ငံဟုုဂုုဏ္ယူဝင့္ၾကြားေနၾကေသာ္လည္း ေလာကီပုုိင္းတြင္ ပညာရည္အားျဖင့္လည္း ကမၻာတြင္နိမ့္က်ေသာစာရင္းတြင္ပါဝင္ေနသလုုိ ကုုိယ္က်င့္ရည္အားျဖင့္လည္း အပ်က္ဆီးဆုုံး ျခအစားဆုုံးႏုုိင္ငံစာရင္းတြင္ပါဝင္ေနသည္ကုုိေတြ႔ရသည္။ တနည္းဆုုိေသာ္ I Q ေရာ E Q ပါ ႏွစ္မ်ိဴးလုုံးနိမ့္က်ေသာႏုုိင္ငံျဖစ္သည္မွာ အားလုုံးအသိပင္ျဖစ္သည္။ ဤသည္မွာ အလြန္ဝမ္းနဲဘြယ္ရာ ရွက္ဘြယ္ရာေကာင္းေသာအခ်က္ျဖစ္သလုုိ အထူးသတိျပဳဆင္ျခင္ကာ ျပျပင္ရမည့္အခ်က္လည္းျဖစ္သည္။ 

ဤအခ်က္ကုုိေထာက္ဆလွ်င္ မိမိတုုိ႔ႏုုိင္ငံသည္ ျမတ္ဗုုဒၶ၏ဓမၼမ်ားကုုိလူမႈ ့ေလာကအတြက္ အမွန္တကယ္
ထိေရာက္ေအာင္ အသုုံးမျပဳ မက်င့္ၾကံၾကေသးေၾကာင္း၊ အကယ္၍ အသုုံးျပဳ က်င့္ၾကံသည္ဆုုိလွ်င္လည္း အနည္းအက်ဥ္းမွ်သာရွိမည္ျဖစ္ေၾကာင္း မညွာမတာဘဲ အမွန္အတုုိင္းသုုံးသပ္ရမည္ပင္ျဖစ္သည္။ မွန္၏။ ျမတ္ဗုုဒၶ၏ဓမၼမ်ားကုုိ လူမႈ ့ေလာကအတြက္အမွန္တကယ္သာက်င့္သုုံး၍ အေကာင္အထည္ေဖၚၾကမည္
ဆုုိလွ်င္ ျမန္မာလူမ်ိဴးသည္ ကမၻာတြင္ I Q and E Q ႏွစ္မ်ိဴးလုုံးအျမင့္ဆုုံးျဖစ္ကာ အခ်မ္းသာဆုုံးႏုုိင္ငံ
စာရင္းဝင္မည္မွာလည္း ေျမၾကီးလက္ခတ္မလြဲပင္ျဖစ္မည္ဟုု မိမိမမွိတ္မသုုံယုုံၾကည္ပါသည္။

   အကယ္၍ ျမတ္ဗုုဒၶ၏ညႊန္ၾကားခ်က္ႏွင့္သင္ျပခ်က္မ်ားအတုုိင္းသာ လူမႈ ့ေလာကအတြက္
( နိဗၺာန္အတြက္မဆုုိလုုိပါ ) လက္ေတြ႔က်က်က်င့္ၾကံကာအေကာင္အထည္ေဖၚၾကမည္ဆုုိလွ်င္ ကမၻာတြင္ ဂုုဏ္ယူစရာအေကာင္းဆုုံးလူမ်ိဴးမ်ားသည္ အခ်မ္းသာဆုုံးေသာႏုုိင္ငံတြင္ အျမင့္ျမတ္ဆုုံးေသာ ျမတ္ဗုုဒၶ၏သာသနာေတာ္ၾကီးကုုိ ပုုိင္ဆုုိင္ခြင့္ ကုုိးကြယ္ခြင့္ကုုိ အလြန္ကံေကာင္းစြာရရွိထားၾကသူမ်ားအျဖစ္ ဝင့္ၾကြားေနႏုုိင္မည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။ မိမိဤစကားကုုိ ဤကဲ့သုုိ႔ ရဲရဲၾကီးေျပာရဲသည္မွာ သာဓကမဲ့စြာ
ေျပာေနျခင္းမဟုုတ္ပါေခ်။ သာဓကအေနျဖင့္ မေလးရွားႏုုိင္ငံလက္ေအာက္မွလြတ္လပ္ေရးရျပီးေနာက္ စကၤာပူႏုုိင္ငံကုုိတည္ေဆာက္ရာတြင္ ဝန္ၾကီးခ်ဳပ္ လီကြမ္ယူ၏ အၾကံေပးအျဖစ္ ျမန္မာတစ္ဦးပါဝင္ခဲ့သည္။ အေမရိကန္သမၼတ ကလင္တန္လက္ထက္တြင္ စီးပြါးေရးအၾကံေပးထိပ္တန္းပုုဂၢိဳလ္ ( ၁၀ ) ဦးအနက္ ျမန္မာတစ္ဦးပါဝင္ခဲ့သည္ဟုု မိမိဖတ္ရဖူးသည္။ ထုုိ႔ျပင္ ကုုလသမဂၢအတြင္းေရးမႈးခ်ဳပ္ေဟာင္း ဦးသန္႔သည္လည္း ကမၻာ့ႏုုိင္ငံမ်ား၏ဦးေဆာင္ႏုုိင္ငံမ်ားျဖစ္ခဲ့ၾကေသာ အေမရိကန္ႏွင့္ဆုုိဗီယက္တုုိ႔၏ အလြန္ျပင္းထန္ေသာပဋိပကၡအေျခအေနကုုိ အေကာင္းဆုုံးေျပလည္ေအာင္ တည္ျငိမ္စြာဦးေဆာင္
ေျဖရွင္းႏုုိင္ခဲ့ျခင္းျဖင့္ တတိယကမၻာစစ္ေဘးမွကင္းေဝးေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏုုိင္ခဲ့သည္။

ဘာသာေရးပုုိင္းတြင္လည္း တိပိဋကဓရ မင္းကြန္းဆရာေတာ္ဘုုရားၾကီးသည္ မွတ္ဥာဏ္အေကာင္းဆုုံး
ေသာလူသားအျဖစ္ ကမၻာ့မွတ္တမ္းဝင္ခဲ့သည္။  အထူးသျဖင့္ အလြန္လည္းလူသိနည္း၍ ရဟန္းသံဃာ
စာသင္သားမ်ားသာသိေသာ ထန္းတပင္ဆရာေတာ္ဘုုရားၾကီးသည္ အထက္တန္းအဘိဓမၼာက်မ္းမ်ား
ျဖစ္ေသာယမုုိက္ႏွင့္ပ႒ာန္းအရေကာက္က်မ္းၾကီးမ်ားကုုိေရးသားခဲ့သည္။ အမွန္စင္စစ္ ဤက်မ္းၾကီးမ်ားကုုိ ကမၻာတြင္လူသိမ်ားေအာင္ ခ်မျပႏုုိင္ၾကေသးေသာေၾကာင့္သာ တိမ္ျမဳပ္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ ကမၻာသိေအာင္ ခ်ျပႏုုိင္လွ်င္ ကမၻာတြင္အလြန္အ့ံၾသစရာေကာင္းေသာ ပညာရပ္မ်ားျဖစ္မည္မွာ အေသအခ်ာပင္ျဖစ္သည္။ ထုုိ႔ေၾကာင့္ မိမိတုုိ႔ျမန္မာလူမ်ိဴးမ်ားသည္ ပင္ကုုိယ္ဗီဇအားျဖင့္ ည့ံသူမ်ားမဟုုတ္ၾကဘဲ ႏုုိ္င္ငံေရး
ပတ္ဝန္းက်င္၏အေျခအေနေၾကာင့္သာ စြမ္းရည္မ်ား တိမ္ျမဳပ္ငုုတ္လွ်ိဴးေနၾကျခင္းျဖစ္သည္ဟုု ခံစားမိသည္။ ဥပမာအားျဖင့္ ျမန္မာလူမ်ိဴးမ်ားသည္ ပင္ကုုိယ္စြမ္းရည္အရ အေျပးသန္ေသာ္လည္း ေလ့က်င့္မႈမရွိ၊ ေလ့က်င့္္ခြင့္လည္းမရေသာေၾကာင့္ ျပိဳင္ပြဲရႈံးရျခင္းႏွင့္တူသည္။ လက္ေဝွ႔ထုုိးႏုုိင္ေသာ ပင္ကုုိယ္စြမ္းရည္
ရွိေသာ္လည္း လက္ေဝွ႔ထုုိးနည္းပညာကုုိ သင္ၾကားခြင့္ ေလ့လာခြင့္မရေသာေၾကာင့္သာ ျပိဳင္ပြဲဝင္ခြင့္
မရျခင္းျဖစ္ေနသည္ႏွင့္တူေလသည္။ Nature and nurture ဗီဇႏွင့္ပတ္ဝန္းက်င္ဟူေသာအေၾကာင္းတရား
ႏွစ္ပါးတြင္ ဗီဇည့ံဖ်င္းမႈေၾကာင့္မဟုုတ္မူဘဲ ပတ္ဝန္းက်င္၏အားနဲခြ်တ္ယြင္းျခင္းေၾကာင့္ပင္ျဖစ္သည္ဟုု မိမိဆုုိခ်င္သည္။

    အခ်ဳပ္အားျဖင့္ အသုုံးတည့္ပညာမ်ားျပည့္စုုံေအာင္ကုုိယ္က်င့္သီလမ်ားကုုိလည္းျဖည့္က်င့္ၾက
ရမည္ျဖစ္သည္။ ပညာရည္မ်ားအေရာင္ေတာက္ပလာေအာင္လည္း ကုုိယ္က်င့္ရည္မ်ားျဖင့္
အေရာင္ျခယ္ၾကရမည္ျဖစ္သည္။ I Q မ်ားအသုုံးတည့္ေအာင္ E Q မ်ားကုုိေမြးျမဴၾကရမည္ျဖစ္သည္။ တနည္းဆုုိေသာ္ I Q ( intelligence quotient ) E Q ( emotional quotient ) and M Q ( morality quotient ) သုုံးမ်ိဴးျပည့္စုုံေအာင္ျဖည့္က်င့္ၾကရမည္ျဖစ္သည္။ သုုိ႔မွသာ ႏွလုုံးရည္ႏွင့္ကုုိယ္က်င့္ရည္မ်ားကုုိအေျခခံ၍
အသုုံးတည့္ေသာပညာရည္ျဖင့္ ဖြ႔ံျဖိဴးတုုိးတက္ေအးခ်မ္းသာယာေသာႏုုိင္ငံေတာ္ၾကီးကုုိတည္ေဆာက္ႏုုိင္
ျပီးလွ်င္ သာကီမ်ိဴးေရႊဗမာတုုိ႔ ကမၻာတြင္ဂုုဏ္ယူဝင့္ၾကြားႏုုိင္ၾကေပမည္။ အားလုုံးေသာ သာကီမ်ိဴး
ေရႊျမန္မာမ်ား အသုုံးတည့္ပညာရပ္မ်ားျဖင့္ အမ်ိဴးဘာသာ သာသနာေတာ္ႏွင့္ႏုုိင္ငံေတာ္ကုုိ ျမွင့္တင္ႏုုိင္
ၾကပါေစဟုု နစ္ေနာစြာတမ္းတလွ်က္။ 

အသုုံးတည့္ပညာ

ယေန႔ေခတ္ကုုိ knowledge era ပညာေခတ္ဟုုဆုုိၾကသည္။ ဆုုိသေလာက္ပင္ ပညာရပ္မ်ားႏွင့္ပတ္သက္၍လည္း လုုိက္စား၍မကုုန္ႏုုိင္ေအာင္ မ်ားျပားက်ယ္ျပန္႔လွသလုိ ပညာတတ္သူမ်ားလည္း မ်ားျပားလွသည္။ မိမိအေနျဖင့္မူ မ်ားျပားက်ယ္ျပန္႔လွေသာ ပညာရပ္မ်ားကုုိ ေလ့လာတတ္ေျမာက္ဘုုိ႔ရန္ မဆုုိထားဘိ၊ မိမိႏွင့္သက္ဆုုိင္သည့္ ပညာရပ္မ်ားကုုိပင္ ႏွစ္မ်ားစြာေလ့လာပါေသာ္လည္း အျပီးဆုုံးသုုိ႔မေရာက္ႏုုိင္ မတတ္ႏုုိင္ေသးဘဲျဖစ္ရေလသည္။ အမွန္စင္စစ္ ပညာရပ္တစ္ခုုကုုိ အမွန္တကယ္ တတ္ေျမာက္ဘုုိ႔ဆုုိသည္မွာ လြယ္ကူေသာကိစၥေတာ့မဟုုတ္ေခ်။ ေရွးေရွးကမၻာဦးေခတ္မွသည္ ယေန႔ ႏွစ္ဆယ့္တစ္ရာစုုေခတ္တုုိင္ေအာင္ လူသားတုုိ႔သည္  အုုပ္ခ်ဳပ္ေရး လူမႈဆက္ဆံေရး ဘာသာေရး ကူးသန္းေရာင္းဝယ္ေရး လူေနမႈပုုံစံႏွင့္ ေန႔စဥ္လူမႈဘဝမ်ားစြာအတြက္ စနစ္အမ်ိဴးမ်ိဴး နည္းလမ္းအသြယ္သြယ္ ယဥ္ေက်းမႈအဖုုံဖုုံ ဘာသာစကားအမ်ိဴးစုုံ ပညာရပ္အသီးသီးတုုိ႔ျဖင့္ လူ႔ေလာကၾကီးကုုိ ခ်ီတက္ခဲ့ၾက ပုုံေဖၚခဲ့ၾကသည္။ လူ႔သမုုိင္းကုုိ လူသားမ်ားကုုိယ္တုုိင္ စိတ္တုုိင္းက် တစ္ေခတ္ျပီးတစ္ေခတ္ စနစ္အသစ္အသစ္တုုိ႔ျဖင့္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲ အေကာင္အထည္ေဖၚခဲ့ၾကသည္။ ေတြးေခၚခဲ့ ေရးသားခဲ့ၾကသည္။ လူသားတုုိ႔သည္ အသိပညာေရာ အတတ္ပညာပါ ႏွစ္ခုုလုုံးမဖြ႔ံျဖိဴးမီဝယ္ လူသားဘဝႏွင့္ပတ္သက္ေသာ အရာရာသည္လည္း ေနာက္က်ခဲ့သည္။ ေႏွးေကြးခဲ့သည္။ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ အသိပညာေရာ အတတ္ပညာပါ  ဖြံ႔ျဖိဴးလာသည္ႏွင့္အမွ် လူသားဘဝႏွင့္ပတ္သက္ေသာ အရာရာသည္ သူ႔ထက္ငါ ေရွ႔ေရာက္ေအာင္ၾကိဴးစားျခင္းျဖင့္ ျပိဳင္ဆုုိင္မႈအေျခအေနသုုိ႔ေရာက္ရွိလာခဲ့သည္။ အျဖစ္အပ်က္ႏွင့္ လုုပ္ေဆာင္ခ်က္မွန္သမွ်တုုိ႔သည္လည္း အရင္ထက္စာလွ်င္ ျမန္သည္ထက္ျမန္လာသည္။ သြက္သည္ထက္ သြက္လာသည္။

   ေရွးယခင္က သက္ဆုုိင္ရာပညာရပ္မ်ားသည္ သက္ဆုုိင္ရာလူမႈအဖြဲ႔အစည္းအတြက္ သီးျခားစီအသုုံးျပဳ၍ အကန္႔အသတ္ျဖင့္ ေျပာင္းလဲေစခဲ့ရာမွ ယေန႔ကမၻာသည္ သီးျခားစီခြဲျခား၍ မရေတာ့ဘဲ အားလုုံးတေျပးညီ တခ်ိန္တည္း တျပိဳင္တည္း သက္ဆုုိင္သည့္အေနအထားသုုိ႔ေရာက္ရွိလာသည္။ ေရွးယခင္က ေဒသတစ္ခုု၏ ျဖစ္ရပ္မ်ားသည္ အျခားေဒသတစ္ခုုသုုိ႔ မကူးစက္ႏုုိင္ေသာ္လည္း သုုိ႔မဟုုတ္ ကူးစက္မႈေႏွးေကြးေသာ္လည္း ယေန႔ေခတ္တြင္ ကူးစက္မႈကား တမုုဟုုတ္ တခဏခ်င္းပင္ျမန္ဆန္လွသည္။ စီးပြါးေရးသတင္းမ်ားကုုိဖတ္မိသည့္အခါ စီးပြါးေရး၏ ရုုိက္ခတ္မႈသည္ အသီးသီးေသာအားၾကီး အားေသးအတုုိင္းအတာအရ ကူးစက္မႈအင္းအားျပင္ထန္လွသည္ကုုိ သိရသည္။ ထုုိစီးပြါးေရးအရွိန္၏ရုုိက္ခတ္မႈမွတဆင့္ ႏုုိင္ငံေရး လူမႈေရး ပညာေရး စသည့္အရာရာတုုိ႔သည္လည္း ကူးစက္ခံရကာ အေျပာင္းအလဲမ်ားျဖစ္ကုုန္ၾကသည္။ ထုုိ႔အတူပင္ ႏုုိင္ငံေရးအေဆာက္အအုုံတစ္ခုု ေျပာင္းလဲသည့္အခါလည္း အျခားလူႏွင့္ပတ္သက္သမွ်ေသာ အရာရာသည္ ကူးစက္ခံရမႈျမန္ဆန္လွသည္။ အထူးသျဖင့္ ေကာင္းသည့္အရာတုုိင္း အျဖစ္အပ်က္တုုိင္းတြင္ ကူးစက္မႈေႏွးေကြးသည္ဟုု ဆုုိႏုုိင္ရန္ရွိေသာ္လည္း မေကာင္းသည့္ျဖစ္ရပ္တုုိင္းတြင္ ကူးစက္မႈကား အ့ံၾသဘြယ္ျမန္ဆန္လွသည္။ ဤသည္တုုိ႔မွာ တိုုးတက္လာေသာ ပညာရပ္မ်ား၏ ရုုိက္ခတ္မႈ သုုိ႔မဟုုတ္ တြန္းအား သုုိ႔မဟုုတ္ အက်ိဴးသက္ေရာက္မႈပင္ျဖစ္သည္။ ပညာရပ္မ်ားမတုုိးတက္မီက ယခုုကဲ့သုုိ႔ ရုုိက္ခတ္မႈ မျမန္ဆန္ခဲ့ေခ်။ သုုိ႔ေသာ္ တုုိးတက္လာေသာ ပညာရပ္မ်ားသည္ အားလုုံးအေကာင္းဘက္သုုိ႔ခ်ည္း ဦးတည္သည္ေတာ့မဟုုတ္။ အေကာင္းႏွင့္အဆုုိးဒြန္တြဲလွ်က္သာ ခရီးဆက္ေနၾကသည္ကုုိေတြ႔ရသည္။ ဤသည္မွာလည္း ေလာက၏သဘာဝဟုုသာ ဆုုိရမည္ထင္သည္။

   အတတ္ပညာႏွင့္ အသိပညာႏွစ္မ်ိဴးတြင္ အတတ္ပညာသည္ ရုုပ္ဝတၳဳမ်ားႏွင့္ပုုိ၍သက္ဆုုိင္မႈမ်ားသည္ဟုုထင္သည္။ အေၾကာင္းမွာ အတတ္ပညာပုုိင္းတြင္ ရုုပ္ဝတၳဳမ်ားကုုိအေျခခံကာ စီမံခန္႔ခြဲျခင္း ဖန္တီးျခင္း စမ္းသပ္ေလ့လာျခင္းတုုိ႔ျဖင့္ လုုပ္ကုုိင္ရေသာေၾကာင့္ပင္ျဖစ္သည္။ အသိပညာသည္ နာမ္တရားပုုိင္္းႏွင့္ပုုိ၍ သက္ဆုုိင္မႈမ်ားျပားသည္ဟုု ဆုုိခ်င္သည္။ အေၾကာင္းမွာ အသိပညာပုုိင္းတြင္ ဘဝ၏ အေတြ႔အၾကံဳမ်ား၊ စိတ္ပုုိင္းႏွင့္ဆုုိင္ေသာ ခံစားခ်က္မ်ားႏွင့္ ယူဆခ်က္တုုိ႔ကုုိ အေျခခံ၍ တုုိးတက္လာေသာေၾကာင့္ပင္ျဖစ္သည္။ ထုုိထုုိအတတ္ပညာႏွင့္ အသိပညာႏွစ္မ်ိဴးလုုံးသည္ မိမိတုုိ႔ တစ္ဦးခ်င္းစီ၏ ဘဝအတြက္ေရာ လူမႈအစုုအဖြဲ႔အတြက္ပါ ေကာင္းက်ိဴးကုုိျဖစ္ထြန္းေစခဲ့သည္မွန္ေသာ္လည္း ဆုုိးက်ိဴးကိုုဖန္တီးခဲ့သည္မွာလည္း အၾကိမ္ၾကိမ္ရွိခဲ့ျပီးျဖစ္သည္ကုုိ ကမၻာ့သမုုိင္းတစ္ေလွ်ာက္ အဆက္မျပတ္ေသာ ေဒသဆုုိင္ရာစစ္ပြဲမ်ား၊ ကမၻာ့စစ္ပြဲၾကီးမ်ားကုုိေထာက္ထား၍ သိႏုုိင္မည္ျဖစ္သည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ထုုိထုုိပညာရပ္မ်ားသည္ ဆုုိးက်ိဴးမ်ားကုုိျဖစ္ေစခဲ့သနည္းဟူမူ ထုုိထုုိအတတ္ပညာႏွင့္အသိပညာတုုိ႔သည္ ကုုိယ္က်င့္တရားကုုိ အျမဲတန္းအေျခမျပဳ ( မ႑ိဳင္မျပဳ ) ခဲ့ေသာေၾကာင့္ပင္ျဖစ္သည္။

    ျမတ္ဗုုဒၶပြင့္ေတာ္မမူမီကာလ ဘီစီေျခာက္ရာစုုတြင္ပင္ လူသားတုုိ႔သည္ သူတုုိ႔၏ေန႔စဥ္လူမႈဘဝမ်ားအတြက္ အဆင့္ျမင့္ေသာ အတတ္ပညာမ်ားျဖင့္ ဖန္တီးေနႏုုိင္ခဲ့ၾကသည္။ ေဆာက္လုုပ္ေရးပုုိင္းဆုုိင္ရာ အတတ္ပညာမ်ား၊ ပန္းတိမ္ ပန္းတည္း ပန္းဘဲ စေသာ ပန္းအတတ္ပညာရပ္မ်ား၊ ခ်ည္ထည္အမ်ိဴးမ်ိဴး ပုုိးထည္အမ်ိဴးမ်ိဴးတုုိ႔ကိုု ရက္လုုပ္ႏုုိင္ေသာ အဝတ္အထည္ခ်ဳပ္အတတ္ပညာရပ္မ်ား၊ နကၡတၱေဗဒပညာရပ္မ်ား၊ အုုပ္ခ်ဳပ္ေရးပုုိင္းတြင္လည္း ပေဒသရာဇ္ ဧကရာဇ္အုုပ္ခ်ဳပ္မႈပုုံစံမ်ား၊ ေဝသာလီႏုုိင္ငံႏွင့္ကုုသိနာရုုံျပည္တုုိ႔ကဲ့သုုိ႔ ပါလီမန္စနစ္ျဖင့္အုုပ္ခ်ဳပ္ေသာႏုုိင္ငံမ်ား၊ ေဆးပညာဘက္တြင္လည္း ဆရာဇီဝကကဲ့သုုိ႔ အေထြေထြႏွင့္ခြဲစိတ္အထူးကုုဆရာဝန္မ်ားေပၚေပါက္ခဲ့သည္အထိ ပညာရပ္မ်ားထြန္းကားခဲ့သည္ကုုိ ပိဋကတ္စာေပတြင္ အထင္အရွားေတြ႔ႏုုိင္ေပသည္။ အသိပညာပုုိင္းအေနျဖင့္မူလည္း မ်ားစြာထြန္းကားခဲ့သည္။ ျမတ္ဗုုဒၶပြင့္ေတာ္မမူမီတြင္ အရင္ဘုုရားအျဖစ္ကုုိခံယူေနၾကေသာပုုဂၢိဳလ္ၾကီးမ်ားမွာ သူ႔ေခတ္သူ႔အခါအရ အလြန္ထင္ရွားေသာ အသိပညာရွင္မ်ား သုုိ႔မဟုုတ္ အေတြးအေခၚပညာရွင္မ်ားျဖစ္ၾကေလသည္။ သူတုုိ႔၏ အခ်ိဴ႔ေသာအသိႏွင့္အေတြးအေခၚပညာရပ္တုုိ႔သည္ မဂ္ဥာဏ္ဖိုုလ္ဥာဏ္ႏွင့္နိဗၺာန္ကုုိမရႏုုိင္ မသိႏုုိင္ေသာ္လည္း အတုုိင္းအတာတစ္ခုုအထိ  ေလာကအေပၚလႊမ္းႏုုိင္ခဲ့သည္ကေတာ့
အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။ ယေန႔ေခတ္တုုိင္ေအာင္ပင္္ ဘီစီေျခာက္ရာစုုကအေတြးအေခၚပညာရပ္မ်ားကုုိ အိႏၵိယတကၠသုုိလ္မ်ားႏွင့္ႏုုိင္ငံတကာတကၠသုုိလ္မ်ားတြင္ ဒႆနိကေဗဒ႒ာနတုုိ႔၌ ေလ့လာသင္ၾကားေနရဆဲပင္ျဖစ္သည္။ မိမိကုုိယ္တုုိင္သည္လည္း အိႏၵိယတြင္ပညာသင္စဥ္ကာလဝယ္ Department of Buddhist Studies ႏွင့္ Department of Pali and Prakrit တုုိ႔၌ မသင္ယူခဲ့ဘဲ Department of Philosophy ၌သာပညာသင္ယူခဲ့သည္။

   ျမတ္ဗုုဒၶပြင့္ထြန္းေတာ္မူလာေသာအခါမွသာ အေတြးအေခၚပညာရပ္ထက္ေက်ာ္လြန္ေသာ ထုုိးထြင္းသိပညာရပ္တုုိ႔ကုုိ လူသားတုုိ႔သည္ သိခြင့္ ခံစားခြင့္ က်င့္သုုံးခြင့္တုုိ႔ လက္ဝယ္ပုုိင္ပုုိင္ရရွိလာခဲ့ၾကသည္။ ျမတ္ဗုုဒၶ၏ ထုိးထြင္းသိပညာရပ္တုုိ႔ကိုု ယေန႔ဗုုဒၶဘာသာ သာသနာဟုု  လူအမ်ားကသုုံးစြဲေနၾကသည္။ ယေန႔ကမၻာတြင္ အခ်ိဳ႔ေသာပညာတတ္မ်ားသည္ ျမတ္ဗုုဒၶ၏ထုုိးထြင္းသိပညာရပ္မ်ားကုုိ ဒႆနိကေဗဒေခၚ အေတြးအေခၚပညာရပ္၌ ထည့္သြင္း၍သင္ၾကားေနၾကေလသည္။ ဤသည္မွာ အလြန္ဝမ္းနည္းစရာေကာင္းေသာ သတ္မွတ္ခ်က္တစ္ခုုပင္ျဖစ္သည္။ ဤကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ မိမိအိႏၵိယႏုုိင္ငံ ဘီဟာျပည္နယ္ မဂဓတကၠသုုိလ္တြင္ မာစတာတန္းကုုိသင္ယူေနစဥ္ ဆရာမ်ားႏွင့္ အျငင္းအခုုံ အေျခအတင္ အၾကိမ္ၾကိမ္ျဖစ္ခဲ့ရဖူးသည္။ အၾကိမ္မ်ားစြာထဲက မွတ္မိသမွ် အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုုကုုိတင္ျပခ်င္သည္။ တစ္ေန႔ စာသင္ခန္းတြင္ မိမိ၏ဆရာျဖစ္သူႏွင့္ ျမတ္ဗုုဒၶ၏ဓမၼအေၾကာင္းကုုိ ေဆြးေႏြးျဖစ္ၾကစဥ္ " မိမိ၏ဆရာက ဗုုဒၶ၏ အေတြးအေခၚမ်ားသည္ အလြန္ထူးျခားေၾကာင္း၊ အိႏၵိယတြင္ေပၚေပါက္ခဲ့ၾကေသာအေတြးအေခၚမ်ားစြာတုုိ႔တြင္ ဗုုဒၶ၏အေတြးအေခၚတုုိ႔သည္ လက္ေတြ႔က်ျပီး ေခတ္အဆက္ဆက္ မေမွးမွိန္ခဲ့ဘဲ ထြန္းေတာက္ပေနဆဲျဖစ္ေၾကာင္း၊ သုုိ႔ေသာ္ ဟိႏၵဴဘာသာမွလာရွိသည့္ အေတြးအေခၚတုုိ႔ကုုိ ဗုုဒၶသည္ျပန္လည္ဆန္းသစ္ေအာင္လုုပ္ျပီးတင္ျပခဲ့ေၾကာင္း" စသည္ျဖင့္ မိမိအားေျပာျပေလသည္။

   မိမိသည္ဤစကားကုုိၾကားရေသာအခါ ျဖစ္စဥ္အမွန္ကုုိ သိေစရန္ ခံစားခ်က္ျပင္းျပင္းျဖင့္ ခ်က္ခ်င္းပင္ ျပန္လည္ေခ်ပလုုိက္သည္။ " ျမတ္ဗုုဒၶ၏တရားေတာ္မ်ားသည္ အေတြးအေခၚပညာရပ္မ်ားလုုံးဝမဟုုတ္ပါေၾကာင္း၊ အကယ္၍ ျမတ္ဗုုဒၶ၏တရားေတာ္မ်ားသည္ အေတြးအေခၚပညာရပ္မ်ားသာျဖစ္ခဲ့လွ်င္ ျမတ္ဗုုဒၶသည္ အေတြးအေခၚပညာရွင္တစ္ေယာက္သာလွ်င္ျဖစ္ခဲ့လိမ့္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ကမၻာတြင္ေပၚေပါက္ခဲ့ၾကေသာ တရုုပ္မွ ကြန္ျဖဴးရွပ္စ္၊ ေလာင္ဇူး၊ အိႏၵိယမွ ဂ်ိန္းေခါင္းေဆာင္ မဟာဝီရႏွင့္ တိတၳိဆရာၾကီးမ်ား၊ အေနာက္မွ ပုုိက္သာဂုုိးရပ္စ္၊  ဆုုိကေရတီးစ္၊ ပေလတုုိ စေသာအေတြးအေခၚပညာရွင္တုုိ႔ႏွင့္ တစ္တန္းစားထဲျဖစ္သြားႏုုိင္ေၾကာင္း၊ အမွန္စင္စစ္ ျမတ္ဗုုဒၶသည္ မည္သည့္သေဘာတရားတစ္ခုုကုုိမွ် ေတြးေခၚၾကံဆ၍ေဟာေျပာခဲ့ျခင္းမရွိေၾကာင္း၊ တုုိက္ရုုိက္ထုုိးထြင္းသိေသာ အရဟတၱမဂ္ဥာဏ္ေတာ္ သဗၺညဳတဥာဏ္ေတာ္ျဖင့္သာ ေဟာၾကားခဲ့ေၾကာင္း၊ ထုုိ႔ေၾကာင့္ျမတ္ဗုုဒၶသည္ အေတြးအေခၚပညာရွင္မဟုုတ္ဘဲ အႏႈိင္းမဲ့သဗၺညဳတဥာဏ္ေတာ္ရွင္သာလွ်င္ျဖစ္ေၾကာင္း၊  ျမတ္ဗုုဒၶကုုိယ္ေတာ္တုုိင္ကလည္း ပါဠိေတာ္မ်ားတြင္ အတကၠာဝစေရာ ငါေဟာထားသည့္တရားေတာ္မ်ားကုုိ ေတြးေခၚၾကံဆ၍သိႏုုိင္မည္မဟုုတ္ဟုု ေဟာထားေၾကာင္း၊ လက္ေတြ႔မ်က္ေတြ႔ႏွင့္ဥာဏ္ေတြ႔တုုိ႔ျဖင့္ တုုိက္ရုုိက္ထုုိးထြင္းသိထားသည့္အရာတုုိ႔ကုုိသာေဟာၾကားထားေၾကာင္း၊ ထုုိ႔ေၾကာင့္ ျမတ္ဗုုဒၶ၏တရားေတာ္မ်ားကုုိ ဒႆနိကေဗဒ႒ာန၌ ထည့္သြင္းသင္ၾကားသည္ကုုိ မိမိတစ္ဦးတည္းအေနျဖင့္လက္မခံႏုုိ္င္ပါေၾကာင္း"  ျပန္ေျပာင္းရွင္းျပခဲ့ဖူးသည္။

   ဤေနရာ၌ မိမိအဓိကေျပာလုုိသည္မွာ ဘီစီေျခာက္ရာစုုေခတ္သည္ လူ႔သမုုိင္းတြင္ ျမင့္မားေသာ အသိပညာစတင္ေပၚထြန္းေသာေခတ္ျဖစ္သည္ဟုု။ တနည္းအားျဖင့္ သစၥာဓမၼေပၚထြန္းေသာေခတ္ဟုုလည္း ေျပာႏုုိင္ေပသည္။ ဘီစီေျခာက္ရာစုုမွစ၍ ယေန႔ေခတ္ ႏွစ္ဆယ့္တစ္ရာစုုတုုိင္ေအာင္   ႏွစ္ေပါင္း ၂၆၀၀ ၾကာသည္အထိ လူ႔သမုုိင္းကုုိခရီးဆက္ခဲ့ၾကရင္း ရုုပ္ပုုိင္းဆုုိင္ရာႏွင့္စိတ္ပုုိင္းဆုုိင္ရာပညာရပ္မ်ား မ်ားစြာတုုိးတက္လာခဲ့သည္မွန္ေသာ္လည္း ျမတ္ဗုုဒၶ၏ သစၥာဓမၼကုုိ တုုိး၍တုုိး၍သိသူမ်ား နည္းပါးလာသည္ဟုုဆုုိက သင့္ေလ်ာ္မည္ထင္သည္။ အမွန္စင္စစ္ ျမတ္ဗုုဒၶ၏သစၥာဓမၼကုုိ မခံစားတတ္ၾက မသိၾကလွ်င္ သုုိ႔မဟုုတ္ ခံစားတတ္သူ သိသူမ်ားနည္းပါးလာလွ်င္ သုုိ႔မဟုုတ္ ျမတ္ဗုုဒၶ၏သင္ၾကားခ်က္မ်ားႏွင့္ေဝးကြာေနၾကလွ်င္  ယေန႔ေျပာဆုုိေနေသာ ကမၻာ့ျငိမ္းခ်မ္းေရးဟူသည္ စာရြက္ေပၚတြင္သာ ခဏတာ သရုုပ္ေဆာင္အျဖစ္ႏွင့္ တည္ရွိေနေပလိမ့္မည္။ တကယ္တန္းအသက္ဝင္ႏုုိင္မည္မဟုုတ္ေခ်။ သုုိ႔မဟုုတ္ မီဒီယာမ်ားအတြက္ေရးသားစရာအခ်က္အလက္ တစ္ခုုမွ်သာ
ျဖစ္ေနေပမည္။ ယေန႔ေခတ္သည္ အတတ္ပညာမ်ားေရာ အသိပညာမ်ားပါ တုုိးတက္ထြန္းကားလာေသာေခတ္ျဖစ္သည္ကုုိ လူတုုိင္းသိၾကသည္။ သုုိ႔ေသာ္ ထုုိထုုိအတတ္ပညာႏွင့္ အသိပညာရပ္တုုိ႔သည္ ျမတ္ဗုုဒၶ၏ သစၥာဓမၼႏွင့္မယွဥ္ေသာအခါ သုုိ႔မဟုုတ္ ကုုိယ္က်င့္တရားကုုိ မ႑ိဳင္မျပဳေသာအခါ ေလာကအတြက္" ေဆးမျဖစ္ဘဲ ေဘးျဖစ္ေနသည္ကမ်ားပါသည္။ အားကိုုးစရာ အင္အားမျဖစ္ဘဲ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ က်ားပမာလည္းျဖစ္လာခဲ့သည္" ။

   ယေန႔ေခတ္ ႏ်ဴကလီးယားဗုုံတစ္လုုံး၏တန္ဘုုိးသည္ မည္မွ်ၾကီးမားမည္ကုုိ မိမိ မသိေသာ္လည္း ဖြ႔ံျဖိဴးေရးလုုပ္ငန္းတြင္ အသံုုးျပဳႏုုိင္ပါက လူတစ္သိန္းအတြက္ ဆယ္ႏွစ္စီမံကိန္းျဖင့္ ဖြ႔ံျဖိဴးေရးျမွင့္တင္ႏုုိင္လိမ့္မည္ထင္မိသည္။ ထုုိ႔ျပင္ တစ္ကမၻာလုုံးအတုုိင္းအတာအရ ျခံဳငံုၾကည့္ရလွ်င္ ေန႔စဥ္ လက္နက္ၾကီးငယ္ အထူးအဆန္းတုုိ႔ကုုိ ထုုတ္လုုပ္မႈ၊ အသုုံးျပဳမႈ၊ အသုုံးျပဳမႈေၾကာင့္ ပ်က္စီးဆုုံးရႈံးသြားမႈ ကုုန္က်စားရိတ္ႏွင့္ ေန႔စဥ္တစ္ကမၻာလုုံး၏ စားဝတ္ေနေရးအတြက္ ပုုံမွန္ စုုစုုေပါင္းအသုုံးစားရိတ္ကုုိႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္လွ်င္ 50% 50% ျဖစ္ေနမည္ဟုု မိမိအေနျဖင့္ထင္မိသည္။ ( သုုေတသနအညႊန္းကိန္းမ်ားအရ ေျပာျခင္းမဟုုတ္ဘဲ မိမိ၏ ထင္ျမင္ခ်က္သက္သက္သာျဖစ္ပါသည္ )  အေၾကာင္းမွာ ကမၻာတြင္ စစ္ပြဲမျဖစ္ေသာေန႔ဟူ၍ မိမိမၾကားဖူး မဖတ္ဖူးေသာေၾကာင့္ပင္ျဖစ္သည္။ ေဒသအလုုိက္ လူမ်ိဴးစုုအလိုုက္ ႏုုိင္ငံအလုုိက္ ဘယ္ေသာအခါမွ မျပတ္စဲေသာ စစ္ပြဲတုုိ႔သည္ အနဲႏွင့္အမ်ား အၾကီးႏွင့္အငယ္သာကြာ၍ ေန႔စဥ္စစ္ပြဲမ်ား ဆက္တုုိက္ျဖစ္ေနခဲ့ၾကသည္။ ထုုိထုုိစစ္ပြဲတုုိ႔တြင္လည္း အတတ္ပညာရပ္မ်ားႏွင့္ အသိပညာရပ္မ်ားကုုိ အသုုံးျပဳခဲ့ၾကရသည္။ ျပဳေနၾကဆဲလည္းျဖစ္သည္။ ေနာင္လည္း အသုုံးျပဳၾကေပအုုံးမည္။ ( ဆက္လက္ေဖၚျပပါမည္ )
  

ကမၻာေျမေအးေစဖုုိ႔ ခ်မ္းေျမ့စႏၵီ တည္ၾကစုုိ႔

မဇၥ်ိမေဒသအိႏၵိယႏိုုင္ငံ၊ဗီဟာျပည္နယ္၊ဗုုဒၶဂယာေျမျမတ္မဟာ၊
ခ်မ္းေျမ႕စႏၵီျမန္မာသာသနာျပဳေက်ာင္းေတာ္တည္ေဆာက္ေရးႏႈိးလႊာ
----------------------------------------------------------------------------------

''ဝိဟာရဒါနံ သံဃႆ၊ အဂၢံ ဗုေဒၶန ဝဏၰိတံ။
တသၼာ ဟိ ပ႑ိေတာ၊ ေပါေသာ သမၸႆံ အတၳမတၱေနာ။
ဝိဟာေရ ကာရေယ ရေမၼ၊ ဝါသေယတၳ ဗဟုႆုေတ။
ေတသံ အႏၷၪၥ ပါနၪၥ၊ ဝတၳေသနာသနာနိ စ။
ဒေဒယ် ဥဇုဘူေတသု၊ ဝိပၸသေႏၷန ေစတသာ။
ေတ တႆ ဓမၼံ ေဒေသႏၲိ၊ သဗၺဒုကၡာပႏူဒနံ။
ယံ ေသာ ဓမၼံ ဣဓညာယ၊ ပရိနိဗၺာတိ အနာသေဝါ ။”

သံဃာအား ေက်ာင္းလွဴရျခင္းကို ျမတ္၏ ဟု ျမတ္စြာဘုရား ခ်ီးမြမ္းေတာ္မူ၏။
ထို႔ေၾကာင့္ မိမိ၏အက်ဳိးကို ျမင္ေသာ ပညာရွိသူသည္ ေမြ႕ေလ်ာ္ဖြယ္ ေက်ာင္းတို႔ကို ေဆာက္လုပ္ေစရာ၏၊ ဤေက်ာင္းတို႔၌ အၾကားအျမင္မ်ားေသာ ရဟန္းတို႔ကို ေနေစရာ၏၊ ထို ေျဖာင့္မတ္ေသာ ရဟန္းတို႔အား ေလ်ာ္ေသာ စားဖြယ္ကိုလည္းေကာင္း၊ ေသာက္ဖြယ္ကိုလည္းေကာင္း၊ သကၤန္း အိပ္ရာ ေနရာတို႔ကိုလည္းေကာင္း ၾကည္ညိဳေသာ စိတ္ျဖင့္ လွဴရာ၏။
ထိုရဟန္းတို႔သည္ ထိုေက်ာင္းဒါယကာအား ဆင္းရဲအလံုးစံုကို ပယ္ေဖ်ာက္တတ္ေသာ တရားကို ေဟာကုန္၏၊
ဤသာသနာေတာ္၌ ထိုေက်ာင္းဒါယကာသည္ ထိုတရားကို သိ၍ အာသေဝါ တရားမရွိဘဲ ၿငိမ္းေအးရေလ၏။
ဗုုဒၶ'(စူဠ၀ါပါဠိေတာ္ျမန္မာျပန္၊ ေသနာသနကၡႏၶက)
ျမန္မာႏိုုင္ငံသားဆရာေတာ္ေဒါက္တာအရွင္စႏၵိမာသည္ အိႏၵိယႏိုုင္ငံ၊ဗာရာဏသီၿမိဳ႕၊သကၠတတကၠသိုုလ္မွ ပါဠိစာေပဆိုုင္ရာပါရဂူ(PhD)ဘြဲဲ႕ကိုု ၂၀၁၀ ခုုႏွစ္တြင္ ဆြတ္ခူးေအာင္ျမင္ေတာ္မူခဲ့ၿပီး ၂၀၁၁ ခုုႏွစ္တြင္
အိႏၵိယႏိုုင္ငံ၏ ပထမဆံုုးႏွင့္ တစ္ပါးတည္းေသာ စာေပပါရဂူတန္း(DLitt)တက္ခြင့္ရျမန္မာအမ်ိဳးသားရဟန္းေတာ္အျဖစ္ မွတ္တမ္း၀င္ခဲ့ပါသည္။

ယခုုအခါ ဆရာေတာ္ေဒါက္တာအရွင္စႏၵိမာသည္ စာေပပါရဂူ(DLitt)ဘြဲ႕အတြက္ သုုေတသနက်မ္းျပဳစုုေတာ္မူရင္း ဗုုဒၶအရွင္သစၥာေလးပါးသိျမင္ေတာ္မူ၍ စၾကာ၀ဠာေလာကအလင္းကိုုေဆာင္ေတာ္မူရာ အိႏၵိယႏိုုင္ငံ၊ဗုုဒၶဂယာေျမျမတ္မဟာတြင္ အေျခခ်ေနထိုုင္သီတင္းသံုုးလ်က္ ကမၻာ့သာသနာျပဳေတာ္မူရန္ ရည္သန္ကာ ခ်မ္းေျမ႕စႏၵီျမန္မာသာသနာျပဳေက်ာင္းတုုိက္ႀကီး တည္ေထာင္ဖြင့္လွစ္ႏိုုင္ေရးအတြက္ ဗုုဒၶဂယာမဟာေဗာဓိေစတီေတာ္၀န္းက်င္ဗီယက္နမ္ဗုုဒၶဘာသာေက်ာင္းအနီးေျမကြက္ကိုု စရံေငြေပးေခ်၍ စတင္၀ယ္ယူေနၿပီျဖစ္ပါသည္။

သိုု႔ပါ၍ ဆရာေတာ္ေဒါက္တာအရွင္စႏၵိမာတည္ေထာင္မည့္ ဗုဒၶဂယာေျမျမတ္မဟာခ်မ္းေျမ႕စႏၵီျမန္မာေက်ာင္းေတာ္ႀကီး
အျမန္ၿပီးစီးေအာင္ျမင္ေရးအတြက္ ေစတနာသဒၶါတရားထက္သန္သူတုိင္း
၃ စတုရန္းေပ တစ္ကြက္လွ်င္ ျမန္မာေငြ ၃၀၀၀၀ က်ပ္၊
သို႔မဟုတ္ အိႏၵိယ ရူပီးေငြ ၂၀၀၀၊
သို႔မဟုတ္ အေမရိကန္ ၄၀ ေဒၚလာ၊
သို႔မဟုတ္ စင္ကာပူ ၅၀ ေဒၚလာျဖင့့္
သာသနာဘူမိ၊ဓမၼဘူမိ သာသနာ့ေအာင္ေျမ၊ဓမၼေအာင္ေျမတစ္ကြက္စီလွဴဒါန္းႏုိင္ၾကၿပီး
ထုိအစီအစဥ္အရ သဒၶါၾကည္လင္၊ပါရမီကုုသိုုလ္ေတာ္ရွင္မ်ားအေနျဖင့္
မိမိတုိ႔၏ ေစတနာသဒၶါတရားအေလ်ာက္ နည္းမ်ားမဟူ လွဴဒါန္းေတာ္မူၾကပါရန္ နိဗၺာန္အက်ိဳးေမ ွ်ာ္၍
ႏႈိးေဆာ္အပ္ပါသည္။

ယင္းသို႔ထူးျမတ္ေသာသာသနာတြင္းမဇၥ်ိမေဒသအလွဴတြင္ ပါရမီေတာ္ယူ၊ကုသုုိလ္ေတာ္ပါ၀င္ႏိုုင္ၾကရန္အတြက္လည္း ျမန္မာႏိုင္ငံအႏွံ႔အျပားတြင္ ဆက္သြယ္လွဴဒါန္းရာဌာနမ်ား ဖြင့္လွစ္ထားရွိပါသည္။

ဆက္သြယ္လွဴဒါန္းရန္ဌာနမ်ား
---------------------
၁) ေဒါက္တာအရွင္စႏၵိမာ
အခန္း (၁၉ ) ဆန္ဆခရစ္တကၠသိုုလ္၊ဗာရာဏသီျမိဳ႕၊ အိႏၵိယႏိုုင္ငံ၊
ဖုုန္း ၀၀-၉၁-၉၉ ၅၆၄၈၃၇၈၅၊

၂)ဆရာေတာ္ဘဒၵႏၱေကာ၀ိဒဓဇ
ေက်ာက္ကုုန္းေတာရေမဒိနီစာသင္တိုုက္
ေက်ာင္းသစ္ေဆာင္
(၁၄)ရပ္ကြက္ ရန္ကင္းျမိဳ႕နယ္၊ရန္ကုုန္
ဖုုန္း၀၉ ၇၃၁၇၅၃၂၃

၃)ဆရာေတာ္ဘဒၵႏၱအဂၢ၀ရ
ဓမၼရကၡိတျဖဴးမဟာစည္သာသနာ့ရိပ္သာ
အမွတ္(၂)ရပ္ကြက္၊ ကမာရြတ္ဘူတာရံုုအနီး၊ ေအးရိပ္မြန္ရိပ္သာ
လႈိင္ျမိဳ႕နယ္၊ ရန္ကုုန္
ဖုုန္း ၀၉၅၃၉ ၀၄၁၇ ၊ ၀၁-၅၃၀၀၆၈၊ ၅၃၀၁၁၃

၄)ေဒါက္တာ၀ိလာသ
ဓမၼပါရဂူေက်ာင္းတိုုက္
ကာယ (၁၂) ၊ ဥာဏရပ္ကြက္
ပုုလဲၿမိဳ႕သစ္
မဂၤလာဒံုုၿမိဳ႕နယ္
ရန္ကုုန္
ဖုုန္း ၀၉ ၇၃၁၂၈၆၃၃၊၀၉ ၅၄၀၇၀၀၆

၅)ေဒါက္တာ၀ိစိတၱ
၀ိစိတၱာရာမဗုုဒၶဂယာေက်ာင္း
ငါးထပ္ႀကီးတိုုက္၊ဗဟန္ၿမိဳ႕နယ္၊ ရန္ကုုန္
ဖုုန္း ၀၉ ၅၀၂ ၈၉ ၁၁

၆) ဆရာေတာ္ဘဒၵႏၱအာေလာကာစာရ
ေရႊေဖာင္ဦးပရိယတၱိစာသင္တိုုက္
ရန္ႀကီးေအာင္ရပ္ကြက္
ထန္းတပင္ဇီးကုုန္း
ကန္႕ဘလူၿမိဳ႕နယ္
စစ္ကိုုင္းတိုုင္းေဒသၾကီး
ဖုုန္း ၀၉ ၄၇၁၃၅၄၁၃

၇)ေက်ာ္ေအာင္စံထားႏွင့္ သုုခခ်မ္းသာမဇၥိ်မေဒသဘုုရားဖူးအဖြဲ႕
ဦးျမတ္စိုုး-ေဒၚသူဇာညြန္႕
အမွတ္ ၂၂ ေျမညီထပ္၊ ဇမၺဴရာဇ္လမ္း၊ ကြ်န္းေတာ(ေတာင္)ရပ္ကြက္၊ စမ္းေခ်ာင္းမီးသတ္အနီး၊ စမ္းေခ်ာင္းျမိဳ႕နယ္၊ ရန္ကုုန္ၿမိဳ႕
ဖုုန္း၊ ၀၁ ၊ ၅၀၂၃၆၅ ၀၁၊၅၁၀၆၉ ၅ ၊ ၀၉ ၅၀၇၇၉ ၈၄၊၀၉ ၄၂၀၀၉ ၀၃၉ ၉ ၊
မႏၱေလးဖုုန္း၊ ၀၂-၃၆၈၀၀ ၊၀၉ ၂၀၅၁၃၅၉

၈)OD Tour ခရီးသြားလုုပ္ငန္း
ဦးေအးသိန္း
အမွတ္ ၅၃ ၊ ကြ်န္းေတာလမ္း၊ စမ္းေခ်ာင္းျမိဳ႕နယ္၊ ရန္ကုုန္
ဖုုန္း၊ ၀၁-၅၃၆၈၅၅၊၅၂၃၁၈၇၊၅၀၄၈၀၈၊၅၂၆၃၄၉

၉ )ဦးေအာင္၀င္း+ေဒၚျမင့္ျမင့္ခင္
မြန္မေလးစတိုုး
အမွတ္(၁၀၅၂)
ဘုုရင့္ေနာင္လမ္း၊ ၅/၆ ရပ္ကြက္
ေရႊျပည္သာျမိဳ႕နယ္၊
ရန္ကုုန္
ဖုုန္း။ ၀၉ ၅၁၁၆၁၈၅၊ ၀၉ ၄၅၀၀၀၅၂၈၅
၀၁-၆၁၀၆၂၄

၁၀) ဦးက်င္ဟင္း-ေဒၚက်င္ပိုု႕
အမွတ္(၁၀၁) ၄ ရပ္ကြက္
ဒုုတိယလမ္း
ဖ်ာပံုုျမိဳ႕
ဖုုန္း ၀၉ ၄၂၂၅ ၅၂၅၀၉ ၊ ၀၄၅-၄၀၄၇၄

၁၁) ေဒၚသိဂႌစိုုး
ေအာ္တိုုအိတ္ခ်ိန္းရံုုး၀င္း
ဧရာရပ္ကြက္
ျမစ္ၾကီးနားျမိဳ႕
ဖုုန္း ၀၉ ၄၃၁၂၁၂၁၈၊၀၇၄-၂၂၄၆၉

၁၂)စင္ကာပူႏိုုင္ငံ
မေဆြဇင္
ဖုုန္း ၀၀-၆၅-၉ ၀၀၅၃၂၄