အႏႈိင္းမဲ့ အျဖည့္ခံ ယေသာဓရာ ( ၁၃ )

ေမာင္ေတာ္ဘုရားသီတင္းသုံးေတာ္မူတဲ့ ေဝသာလီျပည္ကိုေရာက္ေတာ့ ႏွမေတာ္ရဲ့စိတ္ထဲမွာ ေက်နပ္အားရလုိက္တာ။ အေၾကာင္းက ဖြ႔ံျဖိဴးတုိးတက္ပီး စည္ပင္ဝေျပာလွတဲ့ ေဝသာလီျပည္မွာ အုပ္ခ်ဳပ္သူလူတန္းစားေတြ၊ အုပ္ခ်ဳပ္ခံလူတန္းစားေတြ၊ အယူဝါဒမတူၾကတဲ့ ဘာသာကြဲေတြ၊ ေငြရွင္ေၾကးရွင္ေတြ၊ အသိပညာရွင္ အတတ္ပညာရွင္ေတြမွအစ လူ႔ဘုံစခန္းမွာ ၾကင္လည္ေနၾကတဲ့ အလႊာစုံမွ လူသားအားလုံးဟာ ေမာင္ေတာ္ဘုရားသီးတင္းသုံးေတာ္မူတဲ့ ေက်ာင္းေတာ္ကုိလာေရာက္ပီးေတာ့ တရားနာၾက၊ ပူေဇာ္ၾကတာေတြဟာ အံ့မခန္းထူးဆန္းတဲ့ျဖစ္ရပ္မုိ႔ပါ။ ပုိလုိ႔ထူးျခားတာက လူတန္းစားအလႊာစုံမွ စရုိက္အစုံနဲ႔ အုံခဲျပည့္က်ပ္ေနတဲ့ လူထုၾကီးဟာ ေက်ာင္းေတာ္ဝင္းထဲမွာ ျငိမ္သက္ ေအးခ်မ္းစြာ အတူယွဥ္တြဲ သြားလာလႈပ္ရွားေနၾကတဲ့အခ်က္ပါပဲ။ ဒီထက္ပုိလုိ႔ထူးျခားတာက ေမာင္ေတာ္ဘုရားရဲ့ တရားတစ္ပုဒ္ သုိ႔မဟုတ္ စကားတစ္ခြန္းေလာက္မွ်နာၾကားပီးရင္ သူတုိ႔ရဲ့မ်က္ႏွာေတြ အမူအရာေတြ ေျပာဆုိပုံေတြ ေန႔စဥ္ဘဝမွာ သြားလာလႈပ္ရွားပုံေတြဟာ ေအးခ်မ္း ယဥ္ေက်းပီးျမင့္ျမတ္တဲ့အသြင္နဲ႔ အထက္တန္းအဆင့္ကုိေရာက္သြားၾကတဲ့အခ်က္ပါပဲ။ ဒီေတာ့မွပဲ ေမာင္ေတာ္ရဲ့ေလာကမွလြတ္ေျမာက္ေရးလမ္းစဥ္ဆုိတာ ေန႔စဥ္လူေနမႈဘဝမွာ အသိရယ္ သတိရယ္ အက်င့္ရယ္ တစ္ထပ္တည္းက်ေအာင္ မိမိရဲ့အတြင္းအဇၩတၱကုိ ေအာင္ႏုိင္ေရးအတြက္ ဦးစြာၾကိဴးစားရတာပါလားဆုိတာ ပုထုဇဥ္အေတြးနဲ႔ သုံးသပ္ေနမိပါတယ္။ ႏွမေတာ္ကုိယ္တုိင္ကေတာ့ လက္ေတြ႔က်က်နားမလည္ႏုိ္င္ေသးပါဘူး။ ႏုိင္ငံေတာ္အုပ္ခ်ဳပ္မႈစံနစ္ကလဲ သက္ဦးဆံပုိင္ ဘုရင္စံနစ္မဟုတ္ဘဲ ကမၻာ့ရဲ့ပထမဦးဆုံးေသာ ဒီမိုကေရစီစံနစ္ကုိက်င့္သုံးတဲ့ ႏုိင္ငံျဖစ္ေနတာဟာလဲ အ့ံၾသစရာအခ်က္တစ္ခုပါပဲ။

      သူမ်ားႏုိင္ငံနဲ႔အျခားသူမ်ားအေၾကာင္းကုိအခ်ိန္အၾကာၾကီးစဥ္းစားသုံးသပ္မေနေတာ့ပါဘူး။ မၾကာခင္မွာပဲ ႏွမေတာ္ရယ္၊ ညီမေလး ဇနပဒကလ်ာဏီရယ္ ႏွစ္ေယာက္အတူတူ မိေထြးေတာ္ၾကီး အထံမွာ ရဟန္းျပဳခဲ့ၾကပါေတာ့တယ္။ ရဟန္းမဘဝေရာက္လာေတာ့ အေနအထုိင္ကၾကပ္လုိက္တာေလ။ အရာရာကုိေအာင့္အီးခ်ဳပ္တည္းရတာေတြက မ်ားလြန္းေတာ့ ရဟန္းဘဝဆုိတာ အက်ဥ္းစံဘဝတစ္မ်ိဴးပါလားလုိ႔ေတာင္ ခံစားမိပါတယ္။ နန္းေတာ္ထဲမွာ ေနခဲ့စဥ္တုန္းကဘဝနဲ႔ ရဟန္းမဘဝကြာျခားလုိက္ပါဘိ ေမာင္ေတာ္ဘုရားရယ္။ မုိးနဲ႔ေျမမက မုိးနဲ႔အဝီစိေလာက္ေတာင္ကြာျခားလြန္းတယ္ထင္ပါရဲ့။ နန္းေတာ္ထဲမွာ နန္းတြင္းဟင္းလ်ာက ႏူးညံ့သင္းပ်ံ႔ပီးအရသာျပည့္ဝတယ္။ ထမင္းမဆာတဲ့သူေတာင္ ဆာေလာင္လာေအာင္ စားခ်င္စိတ္ကုိႏႈိးဆြေပးႏုိင္တဲ့ အနံ႔အရသာျပည့္စုံလွပါတယ္။  ရဟန္းမဘဝနဲ႔ဆြမ္းခံလုိ႔ရတဲ့ဟင္းလ်ာကေတာ့ ဆာေလာင္လြန္းလုိ႔စားခ်င္ေနတဲ့ ဆႏၵေတြေတာင္ ေပ်ာက္သြားေတာ့မတတ္ပါပဲ။ အိပ္ရာေနရာေတြ၊ အေဆာက္အဦးၾကီးေတြ၊ အဝတ္အစားေတြ အသုံးအေဆာင္ေတြစတဲ့ အရာရာဟာ ကြာခ်င္တုိင္းကြာေနေတာ့တာပါပဲ။ ရဟန္းမဘဝေရာက္ေတာ့မွပဲ
ေရႊနန္းေတာ္ရဲ့ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာအရာရာကုိ စြန္႔ခြါပီးေတာ့  ထမင္းမစား ဟင္းမစားဘဲ ေျခာက္ႏွစ္ၾကာၾကာ ဒုကၠရစရိယာကုိ က်င့္ႏုိင္ခဲ့တဲ့ ေမာင္ေတာ္ဘုရားရဲ့ သတၱိကုိ အရမ္းပဲအ့ံၾသေလးစားမိပါေတာ့တယ္။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ ေလာကသားေတြအားလုံးကုိ လြတ္ေျမာက္ပီးခ်မ္းသာျပည့္ဝတဲ့အသိဥာဏ္ကုိ ေပးဘုိ႔အတြက္ အသက္ကုိေတာင္မငဲ့ကြက္ဘဲ က်င့္ႏုိင္ရဲ စြန္႔ႏုိင္ရဲ အနစ္နာခံႏုိင္ရဲတဲ့ သတၱိကုိေတာ့ ေလးစားၾကည္ညုိလုိ႔မဆုံးႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။

       ႏွမေတာ္ရဲ့ဘဝဟာ အစားအစာ အဝတ္အစား အေနအထုိင္မွအစ အရာရာအားလုံးေျပာင္းလဲခဲ့ရလုိ႔ ရုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာမွာ ခက္ခဲပင္ပန္းမႈရွိေသာ္လဲ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာမွာေတာ့ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔သက္သာရာရလာခဲ့ပါပီ။ ေမာင္ေတာ္ဘုရားေဟာၾကားတဲ့ အမ်ိဴးမ်ိဴးေသာ တရားေတာ္ေတြကုိ ေန႔စဥ္နာၾကားခြင့္ရလုိ႔ ေအးခ်မ္းမႈေလးေတြလဲ စတင္လုိ႔ခံစားလာရပါပီ။ ဒီထက္ အစြန္းလဲမထြက္ ေဘးထြက္ဆုိးက်ိဴးလဲကင္းပီး အလယ္အလတ္လမ္းစဥ္ကုိအေျခခံတဲ့ ဝိပႆနာတရားကုိလဲ က်င့္သုံးခြင့္ရတာေၾကာင့္ သမာဓိေလးရလုိ႔ စိတ္တည္ျငိမ္မႈရဲ့ ေအးခ်မ္းျခင္းရသကုိလဲ တစ္စြန္းတစ္စခံစားႏုိင္ခဲ့ပါပီ။ ဒီေတာ့မွပဲ သာသနာေတာ္မွာ ရဟန္းမဘဝနဲ႔ေနရတာ စိတ္ေက်နပ္မႈေလး စတင္လုိ႔ရခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ပီးေတာ့ တရားေတာ္ကုိ အျမဲမျပတ္နာၾကားခ်င္တဲ့စိတ္ေတြ၊ တရားကုိ ဆက္လက္အားထုတ္ခ်င္စိတ္ေတြဟာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ပုိလုိ႔ထက္သန္လာပါေတာ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ေလ ေမာင္ေတာ္ဘုရား ညႊန္ၾကားျပသေတာ္မူတဲ့အတုိင္း ထက္ထက္သန္သန္ပဲ ဆက္လက္အားထုတ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ စိတ္တည္ျငိမ္မႈသမာဓိလဲ ပုိလုိ႔ရင့္က်က္လာခဲ့ပါတယ္။ ကိေလသာေတြ အခုိက္အတန္႔ကင္းေနတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ သမာဓိစြမ္းအားေလးနဲ႔ ေအးခ်မ္းတဲ့ရသကုိ ခံစားရတာလဲ စိတ္ေရာကုိယ္ေရာ ေပါ့ပါးသြက္လက္လုိ႔ေနပါေတာ့တယ္။

     အေစာကထင္ခဲ့မိတာက တရားက်င့္တယ္ဆိုတာ အရာရာမွာ ဖင့္ေႏွးေလးကန္တဲ့အမူရာနဲ႔ ထုိင္းထုိင္းမႈိင္းမႈိင္းေနထုိင္ရတာပဲလုိ႔ အလြယ္ေတြးခဲ့မိပါတယ္။ ခုေတာ့ေလ သမာဓိရဲ့အရွိန္နဲ႔ခံစားရတဲ့ ေအးခ်မ္းမႈရသေလးဟာ သြက္လက္တက္ၾကြေနပါတယ္။ ဒီတက္ၾကြမႈဟာ ပ်ာယာခတ္ေနတဲ့ စိတ္အေနမ်ိဴးလဲမဟုတ္သလုိ ျဖစ္ခ်င္စိတ္ လုပ္ခ်င္စိတ္ေတြ မ်ားပီး ဆႏၵေစာေနတဲ့ အမူအရာလဲမဟုတ္္ပါဘူး။ သဘာဝရဲ့အရာရာကုိ သဘာဝအတုိင္း လက္ေတြ႔က်က် သြက္သြက္လက္လက္ ထက္ထက္ျမက္ျမက္ သိျမင္ခံစားတတ္လာတာပါ။ ဒီခံစားမႈမွာ သမာဓိကုိအေျခခံတဲ့ အသိဥာဏ္ပါလာေတာ့ ပုိလုိ႔ျငိမ္ပီး ျငိမ္းေအးေနေတာ့တာပါပဲ။ ခႏၶာကုိယ္တစ္ခုလုံးဟာ ေပါ့ပါးသြက္လက္ အိစက္ေနသလုိခံစားေနရပါေတာ့တယ္။ ခႏၶာကုိယ္နဲ႔ ထိလုိက္မိတဲ့အရာတုိင္းဟာ ႏူးည့ံမႈေတြခ်ည္းျဖစ္ေနသလုိ စိတ္နဲ႔သိလိုက္မိတဲ့အရာတုိင္းဟာလဲ သြက္လက္ ထက္ျမက္ ေလးနက္ လင္းလက္ေနပါေတာ့တယ္။  ဒီအေျခအေန ဒီအရသာဟာ နန္းေတာ္ထဲက ဘယ္လုိအရာနဲ႔မွႏႈိင္းစာလုိ႔မရေအာင္ ျမင့္မားလြန္းလွပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လဲ ေမာင္ေတာ္ေဟာၾကားတဲ့တရားေတာ္ကုိ
ဧဟိပႆိက ( လာလွည့္ က်င့္ၾကည့္လွည့္ ) ဆုိတဲ့ ဂုဏ္ေတာ္နဲ႔ဝိေသသနႏုိင္ျပဳခဲ့တာေပါ့။ ဒီသမာဓိေလးေတာင္ နန္းေတာ္ထဲကအရာရာထက္ သာလြန္ေနတယ္ဆုိရင္ ေမာင္ေတာ္ဘုရားေဟာၾကားေနတဲ့ တရားထူးတရားျမတ္
ေလာကုတၱရာတရားေတြဆုိတာ ျဗဟၼာမင္းစည္းစိမ္ထက္ေတာင္သာတယ္ဆုိိတာ ဟုတ္ႏုိင္ေလာက္ပါရဲ့လုိ႔ မွန္းဆပီး
ယုံၾကည္တတ္လာခဲ့ပါပီ။

    ရဟန္းမဘဝနဲ႔ဆြမ္းခံလုိ႔ရတဲ့ ဆန္ၾကမ္းၾကမ္းဆြမ္းနဲ႔ ဆီမရႊန္းတဲ့ဟင္းႏြမ္းႏြမ္းေတြကုိ အသိ သတိ ဥာဏ္နဲ႔ယွဥ္ပီးေတာ့ စားတတ္လာခဲ့ပါပီ။ တဏွာအာသာေတြနဲ႔ အရသာခံပီး မစားခ်င္ေတာ့ဘူး။ အဲဒီတဏွာအာသာေတြနဲ႔ အရသာခံပီးစားတာထက္ အသိရယ္ သတိရယ္ ဥာဏ္ရယ္ ဒီသုံးခုကုိေပါင္းစပ္ပီးစားတတ္ေတာ့မွ အာဟာရေတြရဲ့ တကယ့္အရသာစစ္စစ္ကုိ လက္ေတြ႔က်က် ခံစားတတ္ သိျမင္တတ္ခဲ့ပါပီ။  နန္းေတာ္ထဲက ထိပ္တန္းအစားအစာေတြကုိ ျပန္လည္တမ္းတစိတ္ေတြလဲ မရွိေတာ့ေလာက္ေအာင္ နဲသထက္နဲလုိ႔လာပါပီ။ နန္းေတာ္တြင္းမွာ အလြန္ႏူးညံ့တဲ့ ပုိးထည္ေတြကုိမွ သုံးေဆာင္ခဲ့ရေသာ္လဲ ခုေတာ့ သုႆာန္တစမွ ေကာက္ယူလုိ႔ရလာတဲ့ အဝတ္ကုိေလွ်ာ္ဖြတ္၊ ခ်ဳပ္စပ္ပီးဝတ္ရတဲ့ အက်င့္ရဲ့ ေလးနက္္ျမင့္ျမတ္မႈကုိလဲ သေဘာေပါက္ခဲ့ပီ။ စားဝတ္ေနေရးနဲ႔ ပတ္သက္ပီးေတာ့ ဘယ္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကုိမွ အပုိတာဝန္မတက္ေစဘဲနဲ႔ ရင္တြင္းက အလုိဆႏၵဆုိးေတြကုိ ပယ္သတ္လွ်က္ ေအးခ်မ္းလြတ္ေျမာက္ေအာင္ က်င့္ရတဲ့တရားဟာ ျမင့္ျမတ္လုိက္ပါဘိ။
ျငိမ္းေအးလုိက္ပါဘိ။ တရားေတာ္ရဲ့အရသာကုိ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း တုိးတုိးပီး ေလးေလးနက္နက္ခံစားတတ္လာေတာ့
ေမာင္ေတာ္ဘုရားကုိ ပုိလုိ႔ပုိလုိ႔ၾကည္ညိုလုိ္က္တာ၊ ေက်းဇူးတင္လုိက္တာ။ ဒီစၾကာဝဠာမွာ ဒီအရသာကုိေပးႏုိင္တာ ေမာင္ေတာ္ဘုရား တစ္ပါးတည္းပဲရွိပါေသးတယ္။ အားလုံးကုိလဲ ဒီအရသာကုိ ခံစားေစခ်င္လုိက္တာေလ။

       တစ္ရက္ထက္တစ္ရက္ ပုိလုိ႔တုိးတက္လာရတဲ့ စိတ္ပုိင္းေအးခ်မ္းမႈဟာ အလြန္ျမင့္တဲ့အေနထားကုိေရာက္လာခဲ့ပါပီ။ တရားေတာ္ရဲ့ အရသာကုိခံစားတတ္လာေတာ့ နန္းေတာ္တြင္းမွာစံျမန္းခဲ့တုန္းက စြန္႔ခြါထြက္ေျပးသြားခဲ့တဲ့ ေမာင္ေတာ္ဘုရားကုိ အားမလုိအားမရျဖစ္မိတာေတြ၊ လြဲခဲ့မိတဲ့အထင္ေတြ စိတ္ထဲကေန ေမာင္ေတာ္ဘုရားကုိ စိတ္ထင္တုိင္း ေဝဘန္ခဲ့မိတာေတြဟာ အလုိလုိေပ်ာက္ဆုံးကုန္ပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ပီးေတာ့ ေမာင္ေတာ္ဘုရားဟာ ရက္စက္တတ္သူမဟုတ္ေပမယ့္ မေခၚမေျပာဘဲ ေနႏုိင္ရက္သူၾကီးရယ္လုိ႔ထင္မွားခဲ့မိတာေတြဟာလဲ ခုေတာ့မရွိေတာ့ပါဘူး။ မ်က္စိလည္ေျပခဲ့ပါပီ။
ေမာင္ေတာ္ဘုရား ဇာတိဌာနီ မိမိတုိင္းျပည္ကိုျပန္လာေတာ့ ရက္သတၱႏွစ္ပတ္ေလာက္ပဲေနထုိင္သြားခဲ့တာကုိ
အားမလုိအားမရ မခ်ိတင္ကဲ ခံစားခဲ့ရပါတယ္။ ေမာင္ေတာ္ဘုရားရဲ့ မ်က္ႏွာေတာ္ကုိ ဖူေျမွာ္လုိ႔မဝ အားမရခဲ့တာကုိး။ ဒါေၾကာင့္ မသိမုိက္မဲစြာ စိတ္အလုိမျပည့္ဝတုိင္း အထင္လြဲပီး စိတ္ထဲကျပစ္မွားခဲ့မိတဲ့ အရာရာအတြက္ ခြင့္လႊတ္ေတာ္မူပါဘုရား လုိ႔ ေတာင္းပန္ခြင့္ေလးေပးပါလား ေမာင္ေတာ္ဘုရားရယ္။ ခုေတာ့ေလ ေမာင္ေတာ္ဘုရားရဲ့ သာသနာေဘာင္ဆုိတဲ့ အိမ္ျခံဝင္းအတြင္းမွာ ဓမၼဆုိတဲ့ သစ္ရိပ္ဝါးရိပ္ကုိ ခုိလႈံရတာဟာ ျမင့္ျမတ္ေအးခ်မ္းလွပါတယ္။ ဒီရဟန္းမဘဝ ဒီအေျခ ဒီအက်င့္ ဒီဓမၼအရသာေတြနဲ႔ ေန႔စဥ္ထုံမႊမ္းေနရတာဟာ  မဝႏုိင္ေလာက္ေအာင္ပါပဲ။ မဝႏုိင္ဘူးဆုိလုိ႔ အာသာငမ္းငမ္းတမ္းတတဲ့ အလုိရမက္မဟုတ္္ပါဘူး။ တရားေတာ္ရဲ့ ေအးျငိမ္းမႈရသဟာ ဝသြားပီ ဆုံးသြားပီ ပီးသြားပီဆုိတာမရွိဘဲ
ဓမၼကုိခံစားႏုိင္တဲ့ ဥာဏ္ရည္ျမင့္သေလာက္ ခံစားႏုိင္တာ က်ယ္ျပန္႔တာ ျမင့္ျမတ္လြန္းတာကိုဆုိလုိတာပါ။

   ရဟန္းျပဳပီးလုိ႔ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ေမာင္ေတာ္ဘုရားသင္ၾကားတဲ့အတုိင္း က်င့္ၾကံလုိက္တဲ့အတြက္ ေလာဘ ေဒါသ ေမဟစတဲ့ ကိေလသာဆုိးေတြ အားလုံးကုိအျမစ္ျပတ္ သုတ္သင္ႏုိင္ခဲ့ပါပီ။ ဘဝရဲ့ အရာရာဟာ အရင္နဲ႔ဘာတစ္ခုကုိမွ်
ႏုိင္းစာလုိ႔မရေလာက္ေအာင္ ေျပာင္းလဲခဲ့ပါပီ။ အရင္ကေတာ့ ေမာင္ေတာ္ဆုိတဲ့စကားလုံးကုိသာ သုံးရမွ ေက်နပ္အားရခဲ့တာေလ။ တစ္သံသရာလုံး ေခၚေဝၚသုံးႏႈန္းလာခဲ့တဲ့ ေမာင္ေတာ္ဆုိတဲ့စကားလုံးကုိ ခုေတာ့ ေက်ေက်နပ္နပ္စြန္႔ႏုိင္ခဲ့ပါပီ။ ေမာင္ေတာ္ဆုိတဲ့ အသုံးအႏႈန္းအစား ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားဆုိတဲ့ အသုံးအႏႈန္းက တပည့္ေတာ္မရဲ့ ရင္ထဲ ဥာဏ္ထဲမွာ အလုိလုိဝင္ေရာက္လာခဲ့ပါပီ။ ေမာင္ေတာ္ဆုိတဲ့စကားလုံးဟာ အပီးအပုိင္ပ်က္သုဥ္းသြားေတာ့ ႏွမေတာ္ဆုိတဲ့ နာမ္စားအသုံးဟာလဲ ေပ်ာက္ဆုံးသြားခဲ့ပါပီ။ တပည့္ေတာ္ ဆုိတဲ့ ေဝါဟာရကုိသာ အလုိလုိသုံးမိလာပါပီ။ တစ္ခ်ိန္က ေမ်ာ္မွန္းတမ္းတခဲ့တဲ့ စၾကာဝေတးဘုရင္ၾကီး သိဒၶတၳရဲ့ ၾကင္ယာသက္ထား ဇနီးမယားအျဖစ္ကုိလဲ ဘယ္ေတာ့မွမလုိခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ စၾကာဝေတးဘုရင္ၾကီးရဲ့ ဇနီမယားဘဝဟာ ေလာကသံသရာမွလြတ္ေျမာက္တဲ့
ရဟန္းမဘဝေလာက္ မခ်မ္းသာဘူး မေအးခ်မ္းဘူး မျမင့္ျမတ္ဘူးဆုိတာကုိ ခုေတာ့ လက္ေတြ႔က်က်သိျမင္ခဲ့ပါပီ။ ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားဟာ ေလာကသုံးပါးရဲ့ အႏႈိင္းမဲ့ေက်းဇူးရွင္ၾကီးပါလားဆုိတာ အလုိလုိခံစားတတ္ သိျမင္တတ္ခဲ့ပါပီ။ ပါရမီေတြျဖည့္စဥ္ကာလမွာ အသက္ပါမက်န္ ဘဝရဲ့အရာရာကုိစြန္႔ပီးရွာေဖြခဲ့တဲ့အရာဟာ ဒီအသိ ဒီဥာဏ္ ဒီလြတ္ေျမာက္မႈ၊ ဒီဓမၼ ဒီအရသာပါလားဆုိတာလဲ သဲသဲကြဲကြဲ နားလည္ခဲ့ပါပီ။ ေနာက္ပီးေတာ့ ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားရဲ့ ဓမၼေတြဟာ အံ့မခန္းဖြယ္ရာ ဂုဏ္ပုဒ္ေတြနဲ႔လဲ ျပည့္စုံေနပါေသးတယ္။ ( ဆက္လက္ေဖၚျပပါမယ္ )

အႏႈိင္းမဲ့အျဖည့္ခံ ယေသာဓရာ ( ၁၂ )

ေမာင္ေတာ္ဟာ ဘုရားျဖစ္ပီးေတာ့ ဗရာဏသီျပည္ကုိ အရင္ၾကြသြားခဲ့တယ္ေနာ္။ ဗာရာဏသီေရႊျပည္ေတာ္မွာ ထိပ္တန္းလက္ေရြးစင္ သံဃာေတာ္အပါး ( ၆၀ ) ကုိအရင္စုစည္းပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ ရာဇျဂိဴဟ္ျပည္ကုိ ၾကြသြားျပန္တယ္။ တတိယအေနနဲ႔မွ ဖခမည္းေတာ္ဘုရင္ၾကီးရဲ့ ပင့္ဖိတ္ခ်က္အရ ကုိယ့္တုိင္းျပည္ကုိ ျပန္လာခဲ့တယ္။ ေမာင္ေတာ္ေမြးရပ္ဌာနီ ကုိယ္႔တုိင္းျပည္ကုိ ျပန္ေရာက္ေတာ့ ဘုရားျဖစ္ပီးလုိ႔ တစ္ႏွစ္တင္းတင္းျပည့္တဲ့ေန႔ေပါ့။ မဟာသကၠရာဇ္ ၁၀၃ ခုႏွစ္ ကဆုန္လျပည့္ေန႔မွာ ဘုရားျဖစ္ပီးေတာ့ မဟာသကၠရာဇ္ ၁၀၄ ခုႏွစ္ ကဆုန္လျပည့္ေန႔မွာ တုိင္းျပည္ကုိျပန္ေရာက္ခဲ့တာေလ။
ေရာက္တဲ့ ေန႔မွာပဲ ေဝႆႏၱရာဇာတ္ေတာ္ၾကီးကုိ အက်ယ္တဝင့္ေဟာၾကားတဲ့အခါမွာ ႏွမေတာ္ေလ ေက်နပ္လုိက္တာ။ မဒၵီမိဖုရားဘဝနဲ႔ ေဝႆႏၱရာလုိ ပညာရွင္သူေတာ္စင္ ရွင္ဘုရင္တစ္ေယာက္ကုိ ျဖည့္ဆည္းေပးခဲ့ရတာေတြကို အေသးစိတ္ ခေရေစ႔တြင္းက် ျပန္သိရလုိ႔ ေက်နပ္လုိက္တာ ေမာင္ေတာ္ဘုရားရယ္။ ေမာင္ေတာ္ဘုရားရဲ့ အႏႈိင္းမဲ့စြဲေဆာင္အားေတြပါပီး ေလးနက္မွန္ကန္ ေျဖာင့္မတ္တဲ့ တရားစကားေတြကုိ နာၾကားၾကရေတာ့ နန္းတြင္းသူ/သားမ်ားေရာ ျပည္သူျပည္သားအားလုံးကေရာ အလြန္တရာကုိ ေက်နပ္ၾကတယ္။ ဒါေတာင္ မာန္မာနၾကီးလြန္းတဲ့ အခ်ိဳ႔ေဆြေတာ္ မ်ိဴးေတာ္ေတြကုိ ေပါကၡရဝႆမုိးရြာသြန္းပီးေတာ့ တန္ခုိးအရွိန္အဝါသုံးပီး မာနကုိ ခ်ိဴးပစ္ခဲ့ရေသးတယ္။

   ႏွမေတာ္ရဲ့ တုိက္ခန္းကိုေရာက္လာျပန္ေတာ့ စႏၵကိႏၷရီဇာတ္ေတာ္ကုိေဟာေတာ္မူေတာ့လဲ ထပ္ပီးေက်နပ္ရျပန္ပါတယ္။ ဒီဘဝမွာ ႏွမေတာ္ရဲ့ အျပဳစုအယုယနဲ႔ အခ်စ္ေတြကုိ ပစ္ခြါခဲ့ေပမယ့္ ႏွမေတာ္ရဲ့ အခ်စ္ေတြကို လက္ခံခဲ့တဲ့ ဘဝေတြလဲ ရွိပါလားဆုိတာ သိရလုိ႔ေပါ့။ ေနာက္ပီးေတာ့ ေမာင္ေတာ္ျပန္ခါနီး ကဆုန္လကုန္ေလာက္မွာ ဓမၼပါလဇာတ္ေတာ္ၾကီးကုိေဟာျပန္ေတာ့လဲ ၾကားနာလုိ႔ ေကာင္းလုိက္တာ။ ၾကားနာလုိ႔ မဝႏုိင္ေအာင္ပါပဲ။ ကုိယ့္တုိင္းကုိယ့္ျပည္ကုိ ျပန္လာစဥ္ ရက္သတၱနွစ္ပတ္ေလာက္အတြင္းမွာ သံသရာသမုိင္းလဲတြင္ခဲ့ပီးေတာ့ အားလုံးကုိလဲ တရားထူးေတြရေစခဲ့တဲ့ ဇာတ္ေတာ္ၾကီးေတြကုိ အခ်က္က်က် တရားရေအာင္ စြဲေဆာင္ ေဟာသြားခဲ့တယ္ေနာ္။ ဒီေတာ့မွပဲ သမုိင္းစစ္သမုိင္းမွန္ဆုိတာ ပစၥကၡမွာ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲ က်င့္သုံးႏုိင္ဘုိ႔ သခၤန္းစာေတြလဲေပးသလုိ အနာဂတ္အတြက္ လင္းလက္တဲ့ အေျခေနေတြကုိလဲ ဖန္တီးေပးႏုိင္ပါလားဆုိတာ ေကာက္ခ်က္စြဲႏုိင္ခဲ့တာေပါ့။ တကယ္ေတာ့ အတိတ္သံသရာဆုိတာဟာ ဘဝသမုိင္းေတြပဲမလား။ အတိတ္သံသရာက ဘဝသမုိင္းေတြကို တကယ္မသိၾကလုိ႔ မတတ္ၾကလုိ႔သာ သတၱဝါေတြဟာ မုိက္မဲေနၾကတာပဲေလ။ အခ်ိဳ႔ေသာ ပညာတတ္ေတြ ဒႆနဆရာေတြကေတာ့ သမုိင္းနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ ေျပာၾကတယ္။ သမိုင္းဆိုတာ သမိုင္းသက္သက္မွ်
သာပါပဲ ပရမတၳမဟုတ္သလို ျဖစ္ရပ္မွန္အကုန္အစင္လည္းမဟုတ္ပါဘူးတဲ့။ သမုိင္းကုိအျပည့္အဝယုံၾကည္မႈမပါတဲ့ ဒီဝါက်ကုိ ဘာေၾကာင့္မ်ားေျပာၾကပါလိမ့္ဆုိတာ ေမာင္ေတာ္ရွင္းျပတဲ့ ဇာတ္ေတာ္ေတြကုိ နာၾကားပီးမွ ႏႈိင္းယွဥ္တတ္လာတယ္။ နားလည္တတ္လာတယ္။ ေက်းဇုူးအထူးပါပဲေမာင္ေတာ္ရယ္။        တကယ္ေတာ့ ေလာကသမုိင္းေတြဆုိတာ ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟစတဲ့ သဘာဝတရားဆုိးေတြမကင္းေသးဘဲ  အားသာတဲ့သူေတြ ႏုိင္တဲ့သူေတြက ေရးခဲ့ၾကတာဆုိေတာ့ အားလုံးမွန္မွာလဲ မဟုတ္သလုိ အျပည့္အဝလဲ
သန္႔စင္ႏုိင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ ေမာင္ေတာ္ရွင္းျပခဲ့တဲ့ အတိတ္သံသရာထဲက ဘဝသမုိင္းေတြကေတာ့ ပညတ္အေၾကာင္းေတြ ျဖစ္ရပ္အေၾကာင္းေတြ ပရမတ္အေၾကာင္းေတြ ဘဝအေၾကာင္းေတြကုိ ကေမၻကမၻာခ်ီပီး အႏႈိင္းမဲ့တဲ့ အတိတ္သိဥာဏ္ေတာ္နဲ႔ တိက်ျပတ္သားစြာေဟာျပခဲ့တာမုိ႔ ေလာကသားေတြအတြက္ အက်ိဴးရွိလုိက္တာ ေမာင္ေတာ္ရယ္။
ျပည့္စုံသန္႔စင္လုိက္ပါဘိ။ ဒါေပမယ့္ေလ ကုိယ့္တုိင္းျပည္ျပန္ေရာက္တုန္းမွာ တစ္ဝါတေလေတာင္မဆုိေတာ့ဘဲ ရက္သတၱႏွစ္ပတ္ေလာက္ေလးေနပီး ျပန္သြားတာကိုေတာ့ မေက်မနပ္ျဖစ္မိတယ္။

    ေနာက္ပီးေတာ့ေလ နန္းညြန္႔နန္းလ်ာျဖစ္တဲ့ နႏၵမင္းသားကုိလဲ ေရာက္ပီးလုိ႔ ႏွစ္ရက္ေျမာက္ေန႔မွာ ရဟန္းျပဳေပးလုိက္ေတာ့ တုိင္းျပည္နဲ႔ လူမ်ိဴးအတြက္ ရတက္မေအးျဖစ္ခဲ့ရပါေသးတယ္။ ဒီထက္ပုိဆုိးျပန္တာက ေနာက္ဆုံးနန္းညြန္႔နန္းလ်ာအျဖစ္ အသိမွတ္ျပဳထားတဲ့ မင္းေလာင္းေလး၊ ခ်စ္မဝႏုိင္တဲ့ သားေတာ္ေလး ရာဟုလာကုိလဲ ေရာက္ပီးလုိ႔ ခုနစ္ရက္ေျမာက္ေန႔မွာ ကုိရင္ဝတ္ေပးလုိက္ေတာ့ နန္းေတာ္ရဲ့အသဲ၊ သက်မ်ိဴးေတြရဲ့ သူရဲေကာင္း၊ တုိင္းျပည္ရဲ့ ဥေသွ်ာင္ေလးေတြဟာ
ေမာင္ေတာ္ေနာက္ပါကုန္ၾကပီ။ ေမာင္ေတာ္ျပန္ေရာက္လာလုိ႔ အားရွိပီလုိ႔ထင္ခဲ့မိတာ။ ခုေတာ့ အားမတက္ဘဲ အားပ်က္ခဲ့ရတဲ့အထိေတာင္ ခံစားရမိပါရဲ့။ ဒါနဲ႔တင္ရပ္မသြားခဲ့ဘူးေလ။ တုိင္းျပည္မွာ အဓိကက်တဲ့ မႈးၾကီးမတ္ၾကီးေတြ၊ ဝန္ၾကီးဝန္ငယ္ေတြ၊ စစ္သည္ေတာ္ေတြစတဲ့ ရဲစြမ္းသတၱိေရာ အရည္အခ်င္းပါျပည့္ဝၾကတဲ့ ထိပ္ပုိင္းကလူၾကီးေတြကလဲ ေမာင္ေတာ္ေနာက္ကုိ လုိက္သြားၾကပီ။  တုိင္းျပည္နဲ႔လူမ်ိဴးကုိဦးေဆာင္ ေမာင္းႏွင္ၾကမယ့္ လူေတြကလဲ နဲကုန္ပီ။ ေနာက္ပီးေတာ့ ေမာင္ေတာ္အရင္းျဖစ္တဲ့ ေဒဝဒတ္မင္းသားလဲ ေမာင္ေတာ္ေနာက္ကုိပါသြားခဲ့ပီ။
အႏုရုဒၶါမင္းသား၊ ဘဒၵိယမင္းသားစတဲ့ လူစြမ္းလူေတာ္ေတြလဲ မရွိၾကေတာ့ဘူး။ ေမာင္ေတာ္ျပန္လာေတာ့မွပဲ တုိင္းျပည္ဟာ အားအင္ေတြခ်ည့္နဲ႔ခဲ့ရေတာ့တယ္။ ဖခမည္းေတာ္ဘုရင္ၾကီးက အနာဂါမ္အရိယာၾကီးျဖစ္သြားခဲ့ပီ။ မိေထြးေတာ္ၾကီးမဟာပဇာပတိေဂါတမီက ေသာတာပန္တည္ခဲ့ပီ။ ဒီေတာ့ သူတုိ႔မွာေတာ့ အရာရာအတြက္ လြတ္ေျမာက္ေအးျငိမ္းတဲ့ တရားအရသာကုိ ခံစားႏုိင္ၾကပီမုိ႔ တရားနဲ႔ေျဖဆည္ႏုိင္ၾကပီေပါ့။ တရားေတာ္ရဲ့ လြတ္ေျမာက္မႈအရသာကုိ နားလည္ခံစားႏုိင္သြားၾကပီကုိး။  ႏွမေတာ္အဘုိ႔မွာေတာ့ အားမလုိအားမရ ဝမ္းလဲသာ ဝမ္းလဲနဲ မခ်ိတင္ကဲခံစားေနဆဲပါပဲ။ ဒါေပမယ့္  အံ႔ၾသမိတဲ့အခ်က္တစ္ခုက ဘယ္လုိရာထူးေတြ ေငြေၾကးေတြ စည္းစိမ္ေတြ အာဏာေတြ အေပ်ာ္အပါးေတြမွမပါဘဲနဲ႔ ဘဝရဲ့ပုိင္ဆုိင္မႈအရာရာကုိ စြန္႔လႊတ္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ေျပာင္ေျမာက္တဲ့ ေမာင္ေတာ္ရဲ့ စည္းရုံးေရးစြမ္းအားကုိေပါ့။ အမ်ိဴးမ်ိဴးအဖုံဖုံ ကြဲျပားေနတဲ့ လူတန္းစားအလႊာစုံကို တစ္တန္းစားတည္းျဖစ္ေစပီးေတာ့ အေအးခ်မ္းဆုံး အထက္တန္းအက်ဆုံး
သံဃအဖြဲ႔အစည္းၾကီးကုိ ခုိင္ခုိင္မာမာတည္ေထာင္ႏုိင္ခဲ့တာကုိလဲ ထပ္ဆင့္လုိ႔ အလြန္အ့ံၾသမိပါရဲ့။ ဒီလုိအဖြဲ႔အစည္းဟာ ဒီကမၻာမွာပထမဆုံးအဖြဲ႔အစည္းၾကီးပါပဲ။ ဘယ္လုိေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးတစ္ေယာက္ကမွ ဒီေလာက္ျမင့္ျမတ္ ေအးခ်မ္းတည္ျငိမ္တဲ့အဖြဲ႔အစည္းမ်ိဴး မတည္ေထာင္ခဲ့ၾကေသးပါဘူး။

   ေမာင္ေတာ္တုိင္းျပည္က ျပန္မၾကြခင္ေလးမွာ မိေထြးေတာ္ၾကီးက ဘိကၡဳနီမ (အမ်ိဴးသမီးရဟန္း )
ျဖစ္ခ်င္ေၾကာင္းေလွ်ာက္ထားေတာ့ ေမာင္ေတာ္ဘုရားက ခြင့္မျပဳခဲ့ဘူး။ ရဟန္းျပဳခ်င္စိတ္မရွိတဲ့ နန္းညြန္႔နန္းလ်ာ နႏၵမင္းသားနဲ႔ သားေတာ္ေလးေတြကုိေတာ့ ရဟန္းျပဳေပး ရွင္ျပဳေပးတယ္။ ေမာင္ေတာ္ရဲ့လုပ္ရပ္ေတြဟာ
ပညာရွင္သူေတာ္စင္ေတြအေနနဲ႔ လက္ခံႏုိင္စရာျဖစ္ေပမယ့္ ႏွမေတာ္လုိ ပုထုဇဥ္မိန္းမသားအေနနဲ႔ေတာ့ လက္မခံႏုိင္စရာေတြခ်ည္းပါပဲ။ တကယ္ေတာ့လဲ ဒါေတြက ခံစားသိနဲ႔ေျပာျပေနတာပါေမာင္ေတာ္ရယ္။ ဒါေပမယ့္ ဦးေႏွာက္ရဲ့ဆင္ျခင္သိနဲ႔ သိေနတာက ေမာင္ေတာ္ဟာ မိမိအတြက္ေရာ ေလာကအတြက္ေရာ ေကာင္းက်ိဴးမဲ့ေစတဲ့ လုပ္ရပ္ကုိ ဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္ဘူးဆိုတာပါပဲ၊ အႏႈိင္းမဲ့ဘုရားရွင္ မျဖစ္ခင္ကေတာင္ ေလာကေကာင္းက်ိဴးကို ၾကီးက်ယ္စြာ သယ္ပုိးႏုိင္ခဲ့တဲ့ ေမာင္ေတာ္ဟာ ဘုရားျဖစ္လာတဲ့အခါမွာေတာ့ အထူးေျပာစရာမလုိ၊ ခြ်င္းခ်က္မရွိေအာင္
ေဆာင္ရြက္ႏုိင္မယ္ဆုိတာကုိလဲ ႏွမေတာ္ အေသအခ်ာ သုံးသပ္စဥ္းစားနားလည္မိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ႏွလုံးသားနဲ႔ ပစၥကၡရင္တြင္းခံစားအသိက လက္မခံႏုိ္င္ေသာ္လဲ သံသရာမွာ ပါရမီေတြျဖည့္ခဲ့ရတဲ့အစြမ္းေတြေၾကာင့္ မူလေမြးရာပါ ဗီဇအသိနဲ႔ ဆင္ျခင္သိက အားလုံးကုိ နားလည္ေနခဲ့တယ္ေလ။ ေမာင့္ဝမ္းထဲမွာ အူဘယ္ႏွစ္ေခြရွိတယ္ဆုိတာသိသလုိ ေမာင္ေတာ္ရဲ့ စိတ္ဓာတ္နဲ႔လုပ္ရပ္္ကုိလဲ အပ္က်မတ္က်သိေနခဲ့ပါတယ္။

      ေမာင္ေတာ္ဘုရားျဖစ္ပီးလုိ႔ ငါးဝါေျမာက္ ေမာင္ဘုရားရဲ့ သက္ေတာ္ ေလးဆယ္မွာေပါ့။ ေဝသာလီတုိင္းျပည္ မဟာဝုန္ေတာ ကူဋာဂါရေက်ာင္းတုိက္ၾကီးမွာ သံဃာေတာ္မ်ားစြာ ျခံရံပီးသီတင္းသုံးစဥ္ကေပါ့။ အလြန္ေက်းဇူးၾကီးမားလွတဲ့ မိေထြးေတာ္ၾကီး မဟာပဇာပတိေဂါတမီဟာ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ပဲ ေခါင္းရိတ္၊ သကၤန္းဝတ္ပီးေတာ့ နန္းတြင္းသူ ေမာင္းမိႆံငါးရာကုိ ဦးေဆာင္ကာ အမ်ိဴးသမီးရဟန္းျဖစ္ဘုိ႔အေရးေတာင္းဆုိဘုိ႔ ေမာင္ေတာ္ဘုရားရိွရာကုိ သြားခဲ့ပါတယ္။ ႏွမေတာ္နဲ႔ ဇနပဒကလ်ာဏီတုိ႔က မလုိက္ပါခဲ့ၾကဘူးေလ။ အမွန္ကုိေျပာရရင္ အမ်ိဴးသမီးရဟန္းမလဲ မျဖစ္ခ်င္ဘူး။ တရားလဲ အားမထုတ္ခ်င္ဘူး။ နိဗၺာန္လဲမေရာက္ခ်င္ပါဘူး။ တုိင္းျပည္မွာ ေမာင္ေတာ္ဘုရားရဲ့ မိဖုရားေခါင္ၾကီးအျဖစ္နဲ႔ပဲ ေနခ်င္ခဲ့ တမ္းတခဲ့တာေလ။
ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ တူေတာ္ေလးျဖစ္တဲ့ အရွင္အာနႏၵာရဲ့အကူအညီနဲ႔ မိေထြးေတာ္ၾကီးနဲ႔တကြနန္းတြင္းသူ ငါးရာဟာ အမ်ိဴးသမီး ရဟန္းျပဳခြင့္ရခဲ့ၾကပါတယ္။ ဘိကၡဳနီမအျဖစ္ကုိရခဲ့ၾကပါတယ္။  ဒါဟာ မွားယြင္းေနတဲ့ ကမၻာ့အစဥ္အလာေဟာင္းတစ္ခုကို
ေခ်ဖ်က္ပီးေတာ့ မွန္ကန္ေကာင္းျမတ္တဲ့အစဥ္အလာသစ္တစ္ခုကုိ ေမာင္ေတာ္ဖန္တီးလုိက္တာပါပဲ။
အမ်ိဴးသမီးေတြရဲ့ဘဝနဲ႔ အခန္းက႑ကုိ အစဥ္အျမဲႏွိမ့္ခ်ဆက္ဆံခဲ့တဲ့ ကမၻာ့အစဥ္အလာေဟာင္း စံနစ္ဆုိးၾကီးကို ပယ္ဖ်က္ပီးေတာ့ အမ်ိဴးသမီးေတြကုိ လူနတ္ျဗဟၼာေတြရဲ့ကုိးကြယ္ခံ လူတန္းစားအျဖစ္ ေမာင္ေတာ္ျမွင့္တင္လုိက္တာပါပဲ။ အမ်ိဴးသမီးေတြမွာလဲ ဒီလုိအရည္အေသြးေတြရွိတယ္ဆုိတာကုိ ေမာင္ေတာ္ကလက္ေတြ႔ေဖၚေဆာင္ျပလုိက္တာပါပဲ။ အမ်ိဴးသမီးအခြင့္အေရးကုိ ကုိးကြယ္ခံလူတန္းစားျဖစ္တဲ့အထိ ျမွင့္တင္ေပးတာဟာ ဒီဘဒၵကမၻာမွာ ကကုသန္ဘုရားရွင္ ေကာဏာဂုံဘုရားရွင္ ကႆပဘုရားရွင္နဲ႔ ေမာင္ေတာ္ဘုရားရယ္ဆုိပီး ေလးဦးပဲ ရွိပါေသးတယ္။ အျခားဘယ္ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ကမွ အမ်ိဴးသမီးေတြကုိ ဒီလုိအခြင့္အေရးမ်ိဴးမေပးခဲ့ပါဘူး။ ေမာင္ေတာ္ဘုရားျဖစ္လာတာဟာ အမ်ိဴးသမီးေတြအတြက္ အလြန္ကံေကာင္းျခင္းလက္ေဆာင္တစ္ခုကို ထုိက္ထုိက္တန္တန္ရလုိက္တာပါပဲ။ ေက်းဇူးၾကီးမားလွပါဘိ ေမာင္ေတာ္ဘုရားရယ္။
ေနာက္ပီးေတာ့ အခြင့္အေရးဆုိတာေတြဟာ အရည္အေသြးရွိမွ ေပးလုိ႔ရတယ္ဆုိတာကုိလဲ ေမာင္ေတာ္ရဲ့  လုပ္ရပ္ေတြကုိၾကည့္ပီး သုံးသပ္ႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။

  နန္းေတာ္တြင္းမွာ ဖခမည္းေတာ္ဘုရင္ၾကီးကလဲ ပလႅင္ေတာ္ေပၚမွာပဲ ရဟႏၱာျဖစ္ပီးေတာ့ ပရိနိဗၺာန္ျပဳသြားပီ။ သားေတာ္ေလးလဲ တရားထူးေတြရေနပီ။။ ေမာင္ေတာ္ငယ္ေလး နႏၵမင္းသားလဲ ရဟန္းဝတ္သြားလုိ႔ ရဟႏၱာျဖစ္ေနပီ။ မိေထြးေတာ္ၾကီးလဲ ရဟန္းျပဳသြားပီ။ ရဟန္းျပဳပီးတဲ့ေနာက္ သံခိတၱသုတ္ကို နာၾကားေတာ္မူရင္းနဲ႔ ရဟႏၱာေထရီမၾကီးျဖစ္လုိ႔
ေလာကရဲ့အရသာအားလုံးထက္ေက်ာ္လြန္ပီး လြတ္ေျမာက္တဲ့ ေအးခ်မ္းမႈရသကုိခံစားေနရပီ။ နွမေတာ္အဘုိ႔မွာေတာ့ နန္းေတာ္တြင္းမွာ ပုိလု႔ိသာ အထီးက်န္လာခဲ့ရပါပီ။ ေပ်ာ္စရာအခ်ိန္ဆုိလုိ႔ တစ္စကၠန္႔ေလးေတာင္မရွိေတာ့သလုိ အေျခြအရံေတြကလဲ နဲကုန္ပီ။ သုံးေဆာင္ေနရတဲ့ အသုံးေဆာင္တုိင္းဟာ မေႏြးေထြး မအိစက္ေတာ့ရုံမွ်မက စက္ဆုပ္စရာလုိ႔ေတာင္ခံစားလာခဲ့ရတဲ့အထိပါပဲေလ။ မိေထြးေတာ္ရဲ့ အကူညီကုိယူပီး ရဟန္းမိန္းမျပဳရုံမွတပါး အျခားေရြးခ်ယ္စရာလဲ မရိွေတာ့ပါဘူး။

      ေနာက္ပီးေတာ့ေလ ေမာင္ေတာ္န႔ဲႏွမေတာ္တုိ႔အေၾကာင္း ဒီလုိလဲစဥ္းစားမိပါတယ္။ ပါရမီစတင္ျဖည့္ဘုိ႔ ဗ်ာဒိတ္ေတာ္ကုိ
ခံယူတုန္းကလဲ ေမာင္ေတာ္ကစပီး လက္မကမ္းခဲ့ဘူး မေခၚခဲ့ဘူးေနာ္။ ႏွမေတာ္ကုိယ္တုိင္ကသာ ပူးေပါင္းခဲ့ရတာပါ။ ခုလဲ ဘုရားျဖစ္ပီးလုိ႔ ေနာက္ဆုံးပရိနိဗၺာန္ျပဳေတာ့မယ့္ ဘဝမွာလဲ ေမာင္ေတာ္ေနာက္လုိက္ပီး ရဟန္းျပဳဘု႔ိ မေခၚခဲ့ဘူးေနာ္။ ပါရမီေတြရဲ့အစမွာလဲ မေခၚခဲ့သလုိ သံသရာရဲ့ အဆုံးတစ္ေန႔မွာလဲမေခၚခဲ့ပါဘူး။ ေနႏုိင္ရက္လုိက္တာ ေမာင္ေတာ္ရယ္။ ရက္စက္တာမဟုတ္ေပမယ့္ ေနႏုိင္ရက္တာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ ေဒါသမျဖစ္ေပမယ့္ မခ်ိတင္ကဲေတာ့ခံစားရပါတယ္။ စၾကာဝဠာအတြက္ အလုပ္လုပ္ေနရသူမုိ႔ ႏွမေတာ္အတြက္ ခြ်င္းခ်က္ေတာ့ရွိမွာပဲလုိ႔လဲ စဥ္းစား နားလည္မိပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ ေမာင္ေတာ္ေနာက္ကိုလုိက္ရင္ အက်ိဴးမယုတ္ဘူးဆုိတာရယ္ လုံျခံဳမႈေတြ ေအးခ်မ္းမႈေတြ
ျပည့္ဝမႈေတြစတဲ့ ေကာင္းက်ိဴးေတြအျပည့္အဝရမယ္ ဆုိတာရယ္ေတာ့ အေသအခ်ာယုံၾကည္ေနပီးသားပါ။
သာမန္ေလာကီလူသားဘဝေတြတုန္းကေတာင္မွ ႏွမေတာ္ရဲ့ ဘဝကုိ လုံျခဳံမႈ ေအးခ်မ္းမႈ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ အျပည့္အဝရေအာင္ ေဆာင္ၾကဥ္းႏုိင္ခဲ့တာပဲေလ။ ခုလုိ ေလာကသုံးပါးရဲ့ ေခါင္းေဆာင္ အႏႈိင္းမဲ့ ဘုရားသခင္ျဖစ္လာပီဆုိေတာ့ ႏွမေတာ္အတြက္ တစ္စက္ကေလးမွ ပူပင္စရာအေၾကာင္းမရွိေတာ့ပါဘူး။ ေမာင္ေတာ္ရဲ့ ထီးရိပ္ နန္းရိပ္ ေလာကီရိပ္ကို ခုိလႈံဘုိ႔ မေမွ်ာ္လင့္မတမ္းတေတာ့ပါဘူး။ ျမင့္ျမတ္စင္ၾကယ္မႈေတြနဲ႔ စစ္မွန္တဲ့ လြတ္ေျမာက္မႈရသကုိေပးႏုိင္တဲ့ ေမာင္ေတာ္ရဲ့ဓမၼအရိပ္ သာသနာအရိပ္ ေလာကုတၱရာအရိပ္ကုိပဲ ခုိလႈံပါေတာ့မယ္။ ဒါေၾကာင့္ေလ ေမာင္ေတာ္လဲရွိတဲ့ မိေထြးေတာ္ၾကီးလဲ ရွိေနတဲ့ ေဝသာလီျပည္ကို ႏွမေတာ္ရဟန္းျပဳဘုိ႔လုိက္ခဲ့ပါပီ။ ရဟန္းျပဳပါေတာ့မယ္။ ရဟန္းျပဳခြင့္ေပးပါေတာ့၊ ဓမၼအရိပ္ကုိ ခုိလႈံခြင့္ေလး ေပးပါေတာ့၊ ဓမၼလက္နဲ႔ကမ္းလုိ႔ၾကိဴေပးပါေတာ့
ေမာင္ေတာ္ဘုရားရယ္။ ( ဆက္လက္ေဖၚျပပါမယ္ )

အႏႈိင္းမဲ့အျဖည့္ခံ ယေသာဓရာ ( ၁၁ )

ေမာင္ေတာ္ဟာ စကားေလးတစ္လုံးနဲ႔ေတာင္ ႏႈတ္မဆက္ေတာ့ဘဲ  ထြက္ခြါသြားခဲ့တဲ့ ညကေပါ့။ ေမာင္ေတာ္ စိတ္ထိခုိက္မိေအာင္ ဘယ္လုိအရာ တစ္ခုခုမ်ား လုပ္ခဲ့မိပါလိမ့္လု႔ိ စဥ္းစားမိတုိင္း အေျဖမထြက္ခဲ့ဘူး။ နားမလည္ႏုိင္ခ့ဲဘူး။ အေသအခ်ာ မွတ္မိတာတစ္ခုကေတာ့ ကံဆုိးမုိးေမွာင္က်တဲ့ လျပည့္ညၾကီးဆုိတာပါပဲ။ အဲဒီ ထြက္ခြါသြားမယ့္ေန႔မွာေလ ပါရမီျဖည့္ဖက္တုိ႔ရဲ့ ဝတၱရားေတြ မလစ္ဟင္းရေအာင္ ျပဳစုပီးသားပါ။ ကုိယ့္တာဝန္ကုိယ္ေက်တယ္ဆုိတဲ့ စိတ္နဲ႔ ယုံၾကည္စိတ္ခ် ၾကည္ႏူးစြာပဲ ေမာင္ေတာ္ရဲ့ လက္ေမာင္းေတာ္ေပၚမွာေခတၱ လႈိက္လွဲစြာ ေမွးစက္ခဲ့တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ေလ ေမာင္ေတာ္ဟာ ႏွမေတာ္ကုိ စြန႔္ခြါဘုိ႔ စဥ္းစားဆုံးျဖတ္ခဲ့ပီးသားဆုိတာကုိ ၾကိဴတင္မသိခဲ့ရပါဘူး။ ေမာင္ေတာ္ဟာ အလြန္ယဥ္ေက်းထက္ျမက္တဲ့ မဟာလူသားတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့အတြက္ ႏွမေတာ္ေခတၱအိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့စဥ္မွာ ဖခင္ေကာင္းတုိ႔ရဲ့ မဟာကရုဏာနဲ႔ သားေတာ္ေလးကိုလဲ ဆုိေတးနဲ႔ေခ်ာ့သိပ္ခဲ့မယ္လုိ႔ ယုံၾကည္ခဲ့ပါတယ္ေလ။ ႏွမေတာ္ အေသအခ်ာမွတ္မိေနတာက ညဥ္႔ဦးယံမွာ သားေတာ္ ရာဟုလာေလးကုိ ႏူးညံ့ညင္သာစြာ ေထြးေပြ႔ပီးေတာ့ ႏွဖူးေတာ္ေလးကုိ အသာအယာ နမ္းရႈပ္လုိက္တယ္။ ပီးေတာ့ ဆက္ေျပာလုိက္တာက သားေလးေရ သားေလးရဲ့ ေမေမကုိ ေစာင့္ေရွာက္ေနာ္တဲ့။ ေမာင္ေတာ္ရဲ့ အျပဳအမူေတြအတြက္ ဘယ္လုိသံသယမွ မရွိခဲ့သလုိ ေမာင္ေတာ္ ဘာဆုိလုိမွန္းလဲ မသိခဲ့ရုိးအမွန္ပါ။

      အဲဒီညကေလ ေမာင္ေတာ္နဲ႔နွမေတာ္တုိ႔ အတူစံျမန္းခဲ့ၾကတဲ့ အိပ္ရာကုတင္ေဘးက ေလသာျပတင္းကုိ ဖြင့္ပီးၾကည့္လုိက္မိပါတယ္။ ေသခ်ာစူးစမ္းလုိက္ေတာ့ ညဟာ ပုံမွန္မဟုတ္ဘဲ မျငိမ္မသက္ျဖစ္ေနခဲ့တာကုိေတာ့ သတိျပဳမိပါတယ္။ ပတ္ဝန္းက်င္က ေလေျပေလညွင္းေတြဟာ အရင္လုိမညင္သာမျငိမ့္ေညာင္းေတာ့ဘဲ ညာသံေပးပီး သစ္ပင္ေတြ ယိမ္းထုိးေနေလာက္ေအာင္ တဝီဝီ ေအာ္ျမည္တုိက္ခတ္ေနေလရဲ့။ ၾကားရတဲ့ ႏွမေတာ္အတြက္ စိတ္မသက္သာ စရာပါေလ။ ေမာင္ေတာ္ဟာ ဘာမွမေျပာမဆုိဘဲ ႏွမေတာ္ရဲ့ေဘးနားမွာ ေႏြးေထြးစြာအားေပးႏွစ္သိမ့္ရင္း အိပ္စက္လဲေလ်ာင္းခဲ့ပါေသးတယ္။ အဲဒီေန႔ဟာ အရမ္းပင္ပန္းခဲ့တာမုိ႔ တစ္ခဏေလး တစ္ေမွးအိပ္စက္ခဲ့ပါတယ္။ တစ္ေမွးဆုိေပမယ့္ အဲဒီညဟာ အႏွစ္ျခိဳက္ဆုံး အိပ္ေပ်ာ္ခဲ့ရတဲ့ ေနာက္ဆုံးညတစ္ညရဲ့ တစ္ေမွးပါ။  အဲဒီညရဲ့ ႏွစ္ျခိဳက္စြာ တစ္ေမွးေလး ေမွးစက္ခဲ့ရတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ေပ်ာ္ရႊင္ေအးခ်မ္းမႈေတြမရခဲ့ေတာ့ပါဘူး။
ေနာက္ပီးေတာ့ ေမာင္ေတာ္ဟာ ဘယ္အခ်ိန္မွာ စြန္႔ခြါသြားခဲ့တယ္ဆုိတာကုိလဲ  မသိခဲ့ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေတြအားလုံးကုိ က်ိန္ဆုိေျပာရဲပါတယ္ ေမာင္ေတာ္ရယ္။

        ႏွမေတာ္ကုိခ်စ္ၾကင္နာရက္နဲ႔ စြန္႔ခြါသြားကတည္းက ေမာင္ေတာ္ျပန္လာႏုိင္မယ့္ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ျပတင္းေပါက္ကုိဖြင့္လုိ႔ အသင့္ေစာင့္ေမွ်ာ္ခဲ့တာ ေန႔တုိင္းပါပဲ။ အလြန္ႏူးည့ံတဲ့ ပုိးျခည္နဲ႔ ရက္လုပ္ထားတဲ့ ျပတင္းခန္းဆီးကာေလးက ေဖါက္ထြက္လာတဲ့ အလင္းမွိန္မွိန္ေလးကို အားျပဳပီးေတာ့ ေမာင္ေတာ္မ်ား ျပန္လာေလမလားဆုိပီး ေစာင့္္ေမွ်ာ္ခဲ့ရတာ ညစဥ္ညတုိင္းပါပဲေလ။ ဒါေပမယ့္လဲေလ ႏွမေတာ္က ေမွ်ာ္သာေမွ်ာ္ရသူ၊ ေပၚမလာသူက ေမာင္ေတာ္ရယ္ေပါ့။ ေမာင္ေတာ္ေပၚမလာႏုိင္မွန္းသိေပမယ့္ အေလ့အက်င့္ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ေလသာျပတင္းကုိ ခပ္ျပင္းျပင္းေလး ထပ္ခါထပ္ခါ ဖြင့္မိၾကည့္မိပါရဲ့။ ၾကည့္လုိက္တုိင္းမွာ အရာရာဟာ အျမင္ေတြေဝဝါးပီးေတာ့ ျခံဳႏြယ္ပိတ္ေပါင္းေတြကလဲ ပိန္းပိန္းပိတ္ေနေအင္ ကာဆီးထားၾကေလရဲ့။ ဒါေပမယ့္ေလ ႏွမေတာ္ရဲ့ ႏွလုံးသားမွာေတာ့ ဗလာဟင္းလင္း ကြင္းျပင္ၾကီးပါပဲ။

      ေမာင္ေတာ္ျပန္လာမယ့္ေန႔ရက္ကုိ မေမာႏုိင္မပန္းႏုိင္ဘဲ တမ္းတ ေဆြးေျမ႔စြာ အစဥ္အျမဲေတြးေနခဲ့ရသလုိ ေမာင္ေတာ္ျပန္လာႏုိင္မယ့္ နည္းလမ္းမ်ားရွိရင္လဲ သိခ်င္လုိက္တာ။ ေမာင္ေတာ္ရဲ့ စူးရွထက္ျမက္တဲ့ မ်က္လုံးေတြရဲ့ အၾကည့္ေအာက္မွာ ရင္ခြင္ထဲတုိးဝင္ပီးေတာ့ ေက်နပ္ၾကည္ႏူးမႈပီတိေလးကုိ ခံစားခ်င္လွပါဘိ။ ေနာက္ပီးေတာ့ေလ ေမာင္ေတာ္ရဲ့ ေျခသလုံးကုိဖက္ပီးေတာ့ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ပစ္ခြါမသြားဘုိ႔ အႏူးအညြတ္ေတာင္းပန္ခ်င္လုိက္တာ။ ေမာင္ေတာ္ စိတ္ျပန္လည္လာေအာင္ အားပါးတရနမ္းရႈပ္ပီးေတာ့လဲ
ျဖားေယာင္းေသြးေဆာင္ခ်င္လုိက္တာ။ မီးေတာင္ေပါက္ကြဲလုိ႔ ထြက္က်လာတဲ့ ေခ်ာ္ရည္ေတြလုိ ႏွမေတာ္ရဲ့ ရင္တြင္းမွာ မြန္းၾကပ္ပီးေပါက္ကြဲထြက္လာတဲ့ ပရိေဒဝ ေခ်ာ္ရည္ေတြကို သန္႔စင္ေပးလွဲ႔ပါအုံး။ ထြက္ေပါက္ေလးေပးပါအုံး ေမာင္ေတာ္ရယ္။ ပရိေဒဝမီးေတြက ေမာင္ေတာ္ကုိ အက်ပ္ကုိင္တဲ့ ေမးခြန္းေတြေမးခုိင္းေနပီး ေဒါသေတြနဲ႔ ရန္ေတြ႔ခုိင္းေနလုိ႔ပါ။ ဒီလုိရန္ေတြ႔ခြင့္သာမရရင္ ေမာင္ေတာ္ဟာ ႏွမေတာ္ကုိ မတပ္မက္ေတာ့တဲ့ မ်က္လုံးေတြနဲ႔ ရိပ္ကနဲေဝွ႔ၾကည့္လုိက္တဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ ေသပြဲဝင္လုိက္ရေတာ့မလား သုိ႔မဟုတ္  ေက်ာက္ရုပ္ၾကီးမ်ားျဖစ္သြားေလေတာ့မလားလုိ႔ေတာင္
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိထင္မိပါရဲ့။ ေစာင့္ဆုိင္းရင္း ရူးေနခဲ့ရတာ ၾကာပီမုိ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ဘာမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ပါဘူးေလ။

        အထူးသျဖင့္ေတာ့ေလ နန္းတြင္းပုေရာဟိတ္ၾကီးေတြ၊ နကၡတၱေဗဒပညာရွင္ၾကီးေတြက ေျပာျပခဲ့ဖူးပါတယ္။
ေမာင္ေတာ္ကုိ ေမြးဖြားတုန္းကလဲ ေျမငလ်င္လႈပ္တာကစလုိ႔ ထူးျခားတဲ့ မဟာမဂၤလာနိမိတ္ၾကီးေတြ
ေပၚေပါက္ခ့ဲတယ္တဲ့။ ေနာက္ပီးေတာ့ေလ  ေမာင္ေတာ္ဟာ ေလးကြ်န္းတစ္ျမင့္မုိရ္လုံးကုိ အစုိးရတဲ့ စၾကာဝေတးမင္းၾကီးျဖစ္လိမ့္မယ္ သုိ႔မဟုတ္ အႏုိင္းမဲ့ ဥာဏ္ရွင္ သဗၺညဳဘုရားသခင္ ျဖစ္လိမ့္မယ္တဲ့။ ႏွမေတာ္လဲ စဥ္းစားမိတယ္ေလ။ နွမေတာ္ေမြးဖြားခါစမွာကတည္းက ေမာင္ေတာ္လုိလင္ေယာက်ာ္းမ်ိဴးကုိ ရလိမ့္မယ္၊ ေနာက္ပီးေတာ့ ခမ္းနားထယ္ဝါလွတဲ့ နန္းေတာ္တြင္းမွာ စည္းစိမ္းခ်မ္းသာေတြ အေျခြအရံေတြ၊ လုိအပ္တာမွန္သမွ် သက္ရွိသက္မဲ့ေတြ ျပည့္စုံဝန္းရံေနရေသာ္လဲ အသက္မဲ့တဲ့ ေက်ာက္ရုပ္ၾကီးလုိ အထီးက်န္ေနလိမ့္မယ္ဆုိတဲ့
ေဟာကိန္းကုိ ေဟာခဲ့သူမ်ားရွိခဲ့ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲလုိ႔ စဥ္းစားမိပါတယ္။ လူေတြက ႏွမေတာ္ကုိ လာလာပီးေျပာၾကတယ္။ ေမာင္ေတာ္ရဲ့ ေျဖာင့္မတ္မွန္ကန္လွတဲ့ စကားလုံးေတြ၊ နက္ရႈိင္းလွတဲ့ အသိပညာအေၾကာင္းေတြ၊ ေမာင္ေတာ္အေၾကာင္း သတင္းေကာင္းေတြကုိ ပါရမီဇာတ္ညႊန္းစာလႊာထဲက တစ္ဆင့္လာေျပာၾကတာေပါ႔။ ေျပာၾကပုံကေလ ေမာင္ေတာ္ဟာ အခ်ိန္ေတြအားလုံးကုိ ေက်ာ္လြန္သြားပီတဲ့။ အနာဂတ္ျဖစ္လာမယ့္ တဏွာကုိလဲ ေက်ာ္ခဲ့ပီတဲ့။ အတိတ္က ေနာင္တေတြကုိလဲ ပစ္ပယ္ခဲ့ပီတဲ့။ ပစၥဳပၸန္မွာလဲ အရာရာျပည့္စုံေနတဲ့ မဟာလူသား ဘုရားျဖစ္ေနခဲ့ပီတဲ့။ ဒါေပမယ့္ေလ ႏွမေတာ္အတြက္ေတာ့ အခ်ိန္ဟာ ရွိေနဆဲ ေစာင့္ဆိုင္းေနဆဲရယ္ပါ။ ဒါအျပင္ထပ္ေျပာၾကေသးတာက ဘဝလြတ္ေျမာက္ေရးစစ္ပြဲကို ေျခာက္ႏွစ္ၾကာၾကာ ဆင္ႏႊဲလုိ႔ေအာင္ျမင္ခဲ့ပီ။ ဘုရားရွင္ျဖစ္လာခဲ့ပီတဲ့။ ပီးေတာ့ေလ ေလာကလူသားနဲ႔ သတၱဝါေတြအားလုံးကုိ ဦးေဆာင္ေမာင္းႏွင္ကာ ေလွ်ာက္လွမ္းရမယ့္ မဂၢင္လမ္းစဥ္ေတြကုိလဲ ေၾကျငာေဟာေျပာေနပီတဲ့။

      တကယ္ေတာ့ေလ ေမာင္ေတာ္ဟာ ဘုရားပဲျဖစ္ျဖစ္ စၾကာဝေတးဘုရင္ၾကီးပဲျဖစ္ျဖစ္ ႏွမေတာ္သိထားတာက
ေမာင္ေတာ္ဟာ ေမာင္ေတာ္ပါပဲ။ ေမာင္ေတာ္ဆုိတဲ့ ႏွလုံးသားရဲ့ သတ္မွတ္ခ်က္နဲ႔ အခ်စ္က တစ္စက္ကေလးမွ ပ်က္ျပယ္မသြားခဲပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ တစ္ခုေတာ့ ေတာင္းဆုိပါရေစေနာ္။ ေမာင္ေတာ္ျပန္လာတဲ့အခါ
ေမာင္ေတာ္ကုိ ႏွစ္ရွည္လမ်ားစြာ ကံဆုိးမုိးေမွာင္က်ရင္းနဲ႔ေစာင့္ဆုိင္းခဲ့ရတာေတြ၊ စိတ္လုိက္မာန္ပါ တမ္းတစြာ ေျပာခဲ့တာေတြမ်ားရွိရင္ေလ အဲဒီအရာေတြဟာ မလုံေလာက္ေသးဘူးလု႔ိ။ မေက်ေသးဘူးလုိ႔။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ ေမာင္ေတာ္ရဲ့ ေဘးနားမွာ မခြဲမခြါ ထာဝရေနခ်င္တဲ့ ႏွလုံးသားက စုိးမုိးေနလုိ႔ပါ။ ခုေတာ့ေလ ေမာင္ေတာ္က အႏႈိင္းမဲ့ဥာဏ္ရွင္ ဘုရားသခင္ျဖစ္လာခဲ့ပီဆုိေတာ့ ႏွမေတာ္ရဲ့ အကူညီေတြ မလုိအပ္ေတာ့ဘူးေပါ့ေနာ္။ ေမာင္ေတာ္အနားမွာ လုပ္ေကြ်းျပဳစုၾကမယ့္ စၾကာဝဠာက လူေတြ နတ္ေတြ ျဗဟၼာေတြက မ်ားျပားလြန္းလွသကုိး။ နန္းေတာ္ထဲမွာ ေမာင္ေတာ္ဆုိတဲ့ စကားလုံးကုိ တြင္တြင္သုံးပီးေတာ့ ထပ္တလဲလဲ ေခၚေနမိေတာ့ နန္းတြင္းသူေတြက ေျပာၾကတယ္ေလ။ သိဒၶတၳမင္းသားဟာ ဘုရားျဖစ္သြားပီတဲ့။ ေမာင္ေတာ္ဆုိတဲ့ အသုံးအႏႈန္းကုိ စြန္႔ပစ္သင့္ပါပီတဲ့။ သံသရာတစ္ေလွ်ာက္လုံး သုံးႏႈန္းလာခဲ့တဲ့ ဒီေဝါဟာရကုိ တစ္ခဏေလးနဲ႔ ဘယ္လုိလုပ္ ျဖဳတ္ပစ္ႏုိင္မွာလဲ ေမာင္ေတာ္ရယ္။

      ေမာင္ေတာ္ဟာ ႏွမေတာ္နဲ႔ သားေတာ္ေလးရာဟုလာကုိပစ္ခြါပီးေတာ့ သစၥာတရားကုိရွာေဖြရင္း အႏႈိင္းမဲ့ဥာဏ္ေတာ္ရွင္ ဘုရားသခင္ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ႏွမေတာ္အဘုိ႔မွာေတာ့ အာဃာတေတြ အျငိႈဴးအေတးေတြကင္းမဲ့ပီး မာန္မာနရုိက်ိဴးစြာ ခ်စ္ေနဆဲ တမ္းတေနဆဲျဖစ္တဲ့ ပုထုဇဥ္မိန္းမသား တစ္ေယာက္ရယ္ပါ။ ေနာက္ပီးေတာ့ေလ ေမာင္ေတာ္ေရြးခ်ယ္လက္ခံထားတဲ့ ကံၾကမၼာရဲ့သားေကာင္ သက္သက္ရယ္ပါ။ ႏွမေတာ္ကို တမ္းတစိတ္ ၾကင္နာစိတ္ေတြနဲ႔ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မလာေတာ့တဲ့ လမ္းကိုေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္း တံခါးမၾကီးေဘးနားမွာ ရပ္ေစာင့္ေနခဲ့တာ ခုထိပါပဲေလ။ ေမာင္ေတာ္ကသာ  ႏွမေတာ္ကုိ ခ်စ္စိတ္ တမ္းတစိတ္ေတြနဲ႔  ျပန္လာမယ္ဆုိရင္ေလ ဒီေနရာကမေရႊ႔ဘဲ ေနာက္ဘဝထိေအာင္ ဆက္လက္ပီးေတာ့ ဒီေနရာကအျမဲ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနမွာပါ။  ေမာင္ေတာ္ရဲ့ အခ်စ္ေၾကာင့္ရရွိခံစားရတဲ့ ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္မႈကလြဲလုိ႔ အျခားဘာကုိမွ ဘယ္ေတာ့မွ မရွာေတာ့ပါဘူး။ ႏွမေတာ္အတြက္ေတာ့ သိဒၶတၳမင္းသားရဲ့ ၾကင္ယာသက္ထား ဇနီးမယားဆုိတဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္သည္သာလွ်င္ အထုိက္တန္ဆုံးပါ။ အလုိအပ္ဆုံး အေပ်ာ္ရႊင္ဆုံး ဆုလာဘ္ပါ။ အတမ္းတဆုံးပါ။ က်က္သေရ အရွိဆုံးပါ။  ႏွမေတာ္ေတာ္ရဲ့ အခ်စ္စစ္နဲ႔ တမ္းတမႈမ်ားစြာေတြထဲက အနဲငယ္ေသာ တမ္းတမႈဆႏၵေလးကုိေတာင္ ျဖည့္ဆည္းေပးဘုိ႔ သိပ္ခက္ေနသလားလုိ႔နန္းေတာ္ထဲက ထိတ္ထိတ္က်ဲပညာရွင္တစ္ေယာက္ကုိေတာင္ မခံစားႏုိင္ေတာ့လုိ႔ ေမးၾကည့္မိပါတယ္။

     ေမာင္ေတာ္ကေလ ႏွမေတာ္ကုိစြန္႔ပစ္ထြက္ခြါဘုိ႔ဆုံးျဖတ္ခဲ့တုန္းက ေမာင္ေတာ္ရဲ့ သစၥာတရား စူးစမ္းရွာေဖြေရးအတြက္ ႏွမေတာ္ကုိ ယုံၾကည္ခဲ့မယ္ဆုိရင္ ႏွမေတာ္ကေလ ေက်ေက်နပ္နပ္ၾကီးကုိ စေတးခံျဖည့္ဆည္းေပးခ်င္လုိက္တာ။ ႏွမေတာ္ရဲ့ စိတ္ထားနဲ႔ႏွလုံးသားကုိ သိရက္သားနဲ႔ ဘာျဖစ္လုိ႔မ်ား တုိးတုိးတိတ္တိတ္ စြန္႔ခြါထြက္ေျပးသြားခဲ့ရတာလဲ ေမာင္ေတာ္ရယ္။ ေမာင္ေတာ္ရဲ့ သစၥာရွာေဖြေရးလမ္းစဥ္မွာ ႏွမေတာ္ဟာ ဆူးေျငာင့္ခလုပ္ျဖစ္မွာကုိ ေၾကာက္ေနခဲ့လုိ႔လား သုိ႔မဟုတ္ ေမာင္ေတာ္မထြက္ခြါမီ ႏွမေတာ္ကုိ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ပီး မဖြင့္ဟရဲဘဲ သတၱိနဲေနခဲ့လုိ႔လား။ ေျပာျပစမ္းပါ။

       ေမာင္ေတာ္ဟာ သားေတာ္ေလးအေၾကာင္း တစ္ေစ့တစ္ေစာင္းမ်ား စဥ္းစားမိေလသလား သုိ႔မဟုတ္ ႏွမေတာ္အေရး အေတြးေလးမ်ား အနဲငယ္ဝင္မိပါသလား သုိ႔မဟုတ္ တုိင္းျပည္နဲ႔လူမ်ိဴးအတြက္ ငဲ့ကြက္စဥ္းစားခဲ့ေလသလားေတာ့ မသိတတ္ေတာ့ပါဘူး။ သစၥာတရားေတြ ေတြ႔ရွိဘုိ႔ထြက္ခြါသြားတဲ့ေမာင္ေတာ္ဟာ သစၥာေတြရရွိေအာင္ျမင္ခဲ့သလား ဆုိတာေတာင္မသိေတာ့ပါဘူး။ သိလဲ မသိခ်င္ပါဘူး။ ႏွမေတာ္သိတဲ့အရာက ေမာင္ေတာ္ မတရားဘူး လုံးဝမတရားဘူး ဆုိတာပါပဲ။ ခုလုိစြပ္စြဲေျပာဆုိမိခဲ့တဲ့အတြက္ ေမာင္ေတာ္ရဲ့ ခြင့္လႊတ္မႈကုိေတာ့ တမ္းတလုိခ်င္မိပါရဲ့။ ေမာင္ေတာ္ကုိ စၾကာဝဠာၾကီးတစ္ခုလုံးက ဘယ္ေလာက္ပဲ ပူေဇာ္ေနၾကပါေစ၊ ဘယ္ေလာက္ပဲအထင္ၾကီးေလးစား ကုိးကြယ္ေနၾကပါေစ ဘာမွကိစၥမရွိဘူး။ စိတ္ထဲမွာ ခံစားေနမိတာက လက္ထပ္ပီးတဲ့ေနာက္ ဘဝရဲ့ အႏႈိင္းမဲ့ အေဖၚမြန္ေကာင္း တစ္ေယာက္၊ အစဥ္အျမဲ ဘဝကုိလုံျခံဳေအးခ်မ္းေအာင္ ကာကြယ္ေပးခဲ့သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ေမာင္ေတာ္ဟာ  လက္ထပ္ပီးလု႔ိ ၁၃ ႏွစ္အၾကာမွာေတာ့ ကတိသစၥာေတြ ေဖာက္ဖ်က္ခဲ့သူတစ္ေယာက္လုိ႔ ျမင္ေန ခံစားေနဆဲပါပဲ။

   ဒါေပမယ့္ေလ ဒီလုိလဲ ျပန္လည္ေျဖဆည္မိပါတယ္။ ေမာင္ေတာ္နဲ႔ယွဥ္တြဲလုိ႔ ပါရမီျဖည့္စဥ္ကာလမွာ မိဖရားေခါင္ၾကီးျဖစ္ခဲ့တာလဲ အၾကိမ္ၾကိမ္၊ ဝန္ကေတာ္ ျဖစ္ခဲ့တာလဲ ဂဏန္းခ်ျပလုိ႔မရ၊ ပညာရွင္ ဇနီးမယားဘဝနဲ႔လဲ မေရတြက္ႏုိ္င္၊ ဂုဏ္သိကၡာျမင့္မားတဲ့ လင္ေကာင္းတစ္ေယာက္ရဲ့ ဇနီးေကာင္းျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ ဘဝေတြကလဲ အသေခ်ၤရယ္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ေလ ေပးဆပ္ခဲ့ရတယ္ဆုိေပမယ့္ ရရွိခဲ့ရတဲ့ အက်ိဴးအျမတ္ေတြကလဲ အနႏၱရယ္ပါ။ သံသရာတစ္ေလွ်ာက္ ရရွိခဲ့ရတဲ့ အက်ိဴးအျမတ္ေတြအားလုံးကို ေမာင္ေတာ္က ရယူလုိစိတ္နဲ႔ ၾကိဴးစားခဲ့တာလဲ မဟုတ္ဘဲ ေပးဆပ္စြန္႔လႊတ္စိတ္နဲ႔ ၾကိဴးစားခဲ့လုိ႔ တရားသျဖင့္ရခဲ့တဲ့ အခြင့္ထူးေတြရယ္ပါ။ ေနာက္ပီးေတာ့ အမွန္တရားကုိ ျမတ္ႏုိ္းစြာရွာေဖြျခင္းဟာ သစၥာေဖါက္တာမွ မဟုတ္ဘဲ၊ ေလာကုတၱရာသစၥာအတြက္ ေလာကီသစၥာကုိ ေမာင္ေတာ္ရင္းႏွီးခဲ့ရတာပါလားလုိ႔ နားလည္ေပးပါတယ္။

         ေမာင္ေတာ္ဟာ အႏႈိင္းမဲ့ဥာဏ္ရွင္ သစၥာရွင္တစ္ေယာက္ျဖစ္လာခဲ့ပီ။ ဒီစၾကာဝဠာမွာ ဘယ္သူမွမယွဥ္ႏုိ္င္တဲ့ စြမ္းရည္ေတြ ဂုဏ္ပုဒ္ေတြ ရရွိလာခဲ့ပီ။ ဒါေပမဲ႔ေလ မျဖစ္ႏုိင္မွန္းသိရက္နဲ႔ အတၱၾကီးစြာ ဆုေတာင္းေနမိျပန္တယ္။ ဒါကေတာ့
ေမာင္ေတာ္ရဲ့ ေလာကုတၱရာသစၥာေတြ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ပါေစလုိ႔ေပါ့။ ေနာက္ပီးေတာ့ေလ တမ္းတမိတာက အခ်ိန္နဲ႔အာကာသဆုိတဲ့ သံသရာစက္ဝန္းၾကီးထဲမွာ ေလာကုတၱရာသစၥာေတြ ေသြဖည္ပီးေတာ့ ေလာကီသစၥာေတြအတြက္ တစ္ဖန္ ျပန္လွည့္လာမယ့္ေန႔ကုိ ကမၻာရာစုႏွစ္ ေထာင္စုႏွစ္ သိန္းသန္းႏွစ္မ်ားစြာထိ ေစာင့္ေနခ်င္ပါတယ္လုိ႔ေပါ့။ အဲလုိသာ ေမာင္ေတာ္ျပန္လာမယ္ဆုိရင္ေလ ေမာင္ေတာ့္မ်က္ႏွာကို စူးစူးရဲရဲၾကည့္ပီးေတာ့ ေမးခ်င္လုိက္တာ။ ေမးခ်င္တာက မိန္းမသား တစ္ေယာက္ရဲ့ ခံစားမႈပုိင္းေတြ၊ ဂုဏ္သိကၡာေတြ၊ ရပ္တည္ခ်က္ေတြ၊ ေခတ္ကာလရဲ့ယဥ္ေက်းမႈအရ
ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္က စြန္႔ပစ္သြားတဲ့အခါ မိန္းမသားတစ္ေယာက္ရဲ့ သိမ္ငယ္မႈေတြ၊ ေၾကကြဲမႈေတြ၊ မဆုံးႏုိ္င္တဲ့ နာက်င္မႈေတြ၊ ေဖၚျပလုိ႔မရႏုိင္ေလာက္ေအာင္ နက္ရႈိင္းစူးဝင္ေနတဲ့ ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ ခ်န္ထားခဲ့ က်န္ေနခဲ့ရတဲ့အျဖစ္ဟာ တရားမွ်တသလားလု႔ိေပါ့။

      ေမာင္ေတာ္စြန္႔ခြါသြားတဲ့ ေျခာက္ႏွစ္ဟာ ရာစုႏွစ္ ေျခာက္ေထာင္မကၾကာျမင့္လွတယ္လုိ႔ထင္မိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လဲ ခုခ်ိန္ထိ တံခါးဝက ေစာင့္ေနဆဲပါ။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ေလ ေမာင္ေတာ္ပရိနိဗၺာန္စံသြားရင္ေတာင္ ေမာင္ေတာ္ရဲ့ ဓါတ္ေတာ္ေတြနဲ႔ ႏွမေတာ္ရဲ့ ျပာမႈန္ေလးေတြ ေမာင္ေတာ္စြန္႔ခြါခဲ့တဲ့ နန္းေတာ္ရဲ့ ေကာင္းကင္ယံမွာ ေတြ႔ဆုံခ်င္လုိက္တာ။ အခ်ိန္ေတြဟာ ေျပာင္းလဲခဲ့ပီမုိ႔ ႏွမေတာ္ကိုစြန္႔ခြါသြားခဲ့တဲ့ ညဥ့္နက္သန္းေခါင္ယံဟာ ႏွမေတာ္ကုိျပည္လည္ ခုိးေဆာင္ ေပါင္းထုပ္ ေခၚယူတဲ့ မဂၤလာညခ်မ္းၾကီးျဖစ္လာပါေစလု႔ိ ေမာင္ေတာ္လာရာလမ္းကုိ ေမွ်ာ္မွန္းရင္း တမ္းတမိပါရဲ့။ သိဒၶတၳမင္းသားရဲ့ ၾကင္ယာသက္ထား မယားေခ်ာယေသာဓရာဟာ ခ်စ္လင္ေမာင္ေတာ္ကုိေစာင့္ေနဆဲပါ။ အခ်စ္ေဝဒနာ သံသရာဆုိးမွ ကယ္ထုတ္ေပးလွဲ႔ပါအုံး။ ႏွမေတာ္ရဲ့ ႏွလုံးသားဟာ ေမာင္ေတာ္ကုိ ေႏြးေထြးေပးေနဆဲပါ။ ေမာင္ေတာ္ရဲ့ ၾကင္နာမႈေတြကုိလဲ ငတ္မြတ္ေနဆဲပါ။ ေမာင္ေတာ္ျပန္လာတဲ့ ေန႔ဟာ ႏွမေတာ္ရဲ့ နိဗၺာန္ပါ။ အုိ ေမာင္ေတာ္ဘုရားရယ္ ေမာင္ေတာ္စြန္႔ခြါသြားကတည္းက အိပ္ပ်က္ရတဲ့ ညေတြအတြက္ အၾကင္နာတစ္စက္ကေလးျဖစ္ျဖစ္ ျပန္လည္ရရွိဘုိ႔ ေစာင့္ေနဆဲပါ။ ျပန္လာလု႔ိ ကုစားေပးပါေတာ့ ေမာင္ေတာ္ရယ္။  ( ဆက္လက္ေဖၚျပပါမယ္ )

အႏႈိင္းမဲ့အျဖည့္ခံ ယေသာဓရာ ( ၁၀ )

ေမာင္ေတာ္စြန္႔ခြါသြားခဲ့တဲ့ ညကေလ ႏွမေတာ္ရဲ့ေအးျမၾကည္ႏူးဆြတ္ပ်ံ႔တဲ့ ႏႈတ္ခမ္းပါးေလးေတြဟာ လြင့္စင္ကြယ္ေပ်ာက္ ေျခာက္ကပ္ညႈိးေသြ႔ခဲ့ရပါပီ။ ဒါတင္မက မလုိလားအပ္ မလုိခ်င္တဲ့ မ်က္ရည္ေတြကလဲ ပါးျပင္ေပၚမွတဆင့္ အိပ္ရာတျပင္လုံး လႊမ္းဖုံးစုိရႊဲေနခဲ့ရပါပီ။ အထီးက်န္ညမင္းၾကီးဟာ ႏွမေတာ္ရဲ့အခ်စ္၊ သစၥာနဲ႔ ေစာင့္ဆုိင္းျခင္းေတြကုိ သက္ေသျပဳခဲ့ပါရဲ့၊ အဲဒီေစာင့္ဆုိင္းျခင္းေတြဟာ ခုမွမဟုတ္ဘူးေလ၊ ဟုိလြန္ခဲ့ေသာ အသေခ်ၤ ကမၻာမ်ားစြာကတည္းကပါ။ ေနာက္ပီးေတာ့ေလ အဲဒီေစာင့္ဆုိင္းျခင္းဟာ ႏွမေတာ္ရဲ့ကံၾကမၼာဆုိလဲမွန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လဲ ေမာင္ေတာ္ဟာ ႏွမေတာ္ကုိ ဘဝအၾကိမ္ၾကိမ္စြန္႔ခြါခဲ့လုိ႔  ၾကြင္းက်န္ေနတဲ့ ကံၾကမၼာနဲ႔ ဆက္လက္ရွင္သန္ရုံမွတပါး ဘာမ်ားတတ္ႏုိင္အုံးမွာလဲ ေမာင္ေတာ္ရယ္။ ႏွမေတာ္ဟာ ၾကြယ္ဝခ်မ္းသာမႈေတြ၊ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာေတြ၊ ပုိင္ဆုိင္မႈေတြစတဲ့ အရာရာမ်ားစြာကုိ စြန္႔လႊတ္ခဲ့ပီးပါပီ။ ခုထိလဲ ေမာင္ေတာ္နဲ႔ခြဲရတဲ့ ဆင္းရဲဒုကၡကုိ ခံစားေနရဆဲပါ။

           နန္းေတာ္တြင္းမွာ ကမၻာေလာကရဲ့ထိပ္တန္းက်လွတဲ့ စည္းစိမ္ေတြ၊ အားလုံးေသာ ရင္သပ္ရႈေမာဘြယ္ရာေတြ၊ ခမ္းနားၾကီးက်ယ္မႈေတြအားလုံးဟာ ေမာင္ေတာ္စြန္႔ခြါသြားပီးတဲ့ေနာက္ တစ္စကၠန္႔ေလးမွ  ေအးခ်မ္းၾကည္ႏူးမႈ
ရသေတြမရခဲ့ေတာ့ပါဘူး။ ေလာကရဲ့ ထိပ္တန္းဆုိတဲ့အရာရာေတြဟာ ဘဝရဲ့ ေမွာင္နဲ႔မဲမဲထဲမွာ အဓိပၸါယ္ကင္းမဲ့ပီး အႏွစ္ေဝးလွပါတယ္။ နန္းေတာ္ထဲက ေျဖေဖ်ာ္ေနက် ေတးဂီတေတြကုိလဲ ေပ်ာ္ရႊင္စရာလုိ႔မျမင္ေတာ့ဘဲ
ေသဆုံးသူအတြက္ တရားျပတဲ့ ဓမၼေတးေတြအျဖစ္နဲ႔သာ ခံစားရမိပါေတာ့တယ္ေမာင္ရယ္။ ႏွမေတာ္ေရးခ်ယ္ခဲ့ရတဲ့ ဘဝအလွပန္းခ်ီကားကုိ ညစ္ပတ္ေပေရေနတဲ့ ေန႔နဲ႔ညဆုိတဲ့ ေက်ာက္တုံးၾကီးေတြေပၚမွာ မညွာမတာ ဆက္ကာဆက္ကာ လူးလွိမ္႔ပီးေတာ့ ပစ္ခ်ၾကည့္လုိက္စမ္းပါ။ အဲသလုိပစ္ခ်ေသာ္လဲ ေတာက္ပသန္႔စင္တဲ့ အမ်ိဴးသမီးေကာင္းတစ္ေယာက္ရဲ့ ႏွလုံးသား ဝတ္စုံကုိ ဝတ္ဆင္ထားဆဲျဖစ္ပီးေတာ့ ႏွမေတာ္ရဲ့ခံစားခ်က္ေတြကုိလဲ အျဖဴေရာင္သန္႔သန္႔နဲ႔ ေႏြးေထြးထားဆဲဆုိတာ
ေမာင္ေတာ္သိရမွာပါ။

        ေမာင္ေတာ္မရွိေတာ့တဲ့ ႏွမေတာ္ရဲ့ဘဝဟာ ေသာကပင္လယ္ၾကီးထဲမွာဆင္းပီးေတာ့ ပရိေဒဝ ေရပူေတြကုိ ေသာက္သုံးရင္း  အလြန္နာက်င္စြာခံခက္လွတဲ့ ဥပါယာသဆုိတဲ့ ေရငံပူေတြထဲမွာ စိမ္ႏွစ္ခ်ိဴးေနခဲ့ရပါတယ္။ ေနာက္ပီးေတာ့ေလ
ႏွလုံးသားရဲ့ရင္ခုန္သံစည္းခ်က္တုိင္းဟာလဲ သုိင္းသုိင္းဝုိင္းဝုိင္းမရွိေတာ့ဘဲ အထီးက်န္ေျခာက္ကပ္လွပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္မ်ား ဘဝဆက္တုိင္းနီးပါးမွာ ဒီလုိအျပစ္ဒဏ္ေတြခံစားေနရလဲ၊ ေမာင္ေတာ္ကုိ ဘာအျပစ္ေတြမ်ား က်ဴးလြန္ခဲ့မိလဲဆုိတာ သိခ်င္လုိက္တာ။ တကယ္လုိ႔ ဖန္ဆင္းရွင္ ထာဝရဘုရားသာရွိခဲ့မယ္ဆုိရင္ ဘာလုိ႔မ်ား ဒီလုိဘဝမ်ိဴးကုိမွ ႏွမေတာ္အတြက္ ေရြးခ်ယ္ေပးရသလဲဆုိတာ စိတ္လုိက္မာန္ပါ ေမးခ်င္လုိက္တာေလ။ ထာဝရဖန္ဆင္းရွင္ဘုရားဆုိတာ က်ိဴးေၾကာင္းယုတၱိသဘာဝအရေရာ၊ ဝိဇၨာဥာဏ္ေတာ္ေတြကုိ ထုိးထြင္းသိျမင္ေတာ္မူၾကတဲ့ ဝိဇၨာဥာဏ္ေတာ္ရွင္မ်ားရဲ့လက္ေတြ႔ ရႈေထာင့္အရပါ ဘယ္လုိမွ မရွိႏုိင္ဘူးဆိုတာ ေမာင္ေတာ္သင္ျပလုိ႔ သိထားခဲ့ပီမုိ႔ ဘယ္သူ႔ကုိမ်ား အျပစ္တင္ရေတာ့မွာလဲေလ။

        တကယ္ေတာ့ ကုိယ္ေရြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့ ကိုယ့္ဘဝဇာတ္လမ္းပါပဲ။ ေလာကၾကီးေတာ့ထင္ၾကမယ္။ အနစ္နာခံႏုိင္လြန္းလုိက္တာ၊ အခ်စ္အတြက္ မုိက္ရူးရဲဆန္လုိက္တာလုိ႔ေပါ့။ ႏွမေတာ္ကေတာ့ အနစ္နာခံရတယ္လုိ႔မျမင္မိပါဘူး၊ ဘယ္တုန္းကမွလဲ မေတြးခဲ့မိပါဘူး။ မဟာလူသားေယာက္်ားသားတစ္ေယာက္အတြက္ ႏွမေတာ္ရဲ့ေရြးခ်ယ္မႈ သက္သက္ရယ္ပါ။ ေယာက်ာ္းသား တစ္ေယာက္အတြက္ မက္မက္ေမာေမာ မုိက္ရူးရဲဆန္တာလဲ မဟုတ္ပါဘူး။ ေလာကအတြက္ အႏႈိင္းမဲ့ေကာင္းက်ိဴးေတြကုိ သယ္ပုိးေနတဲ့ မဟာသူေတာ္စင္တစ္ေယာက္အတြက္ သက္သက္ျဖည့္ဆည္းျခင္းမွ်သာရယ္ပါ။ တကယ္လုိ႔ အသိပညာမဲ့တဲ့ လူမုိက္တစ္ေယာက္ သုိ႔မဟုတ္ ပညာတတ္ေသာ္လဲ ေလာကအတြက္ အဖ်က္မွ်သာေက်းဇူးျပဳသူတစ္ေယာက္ သို႔မဟုတ္ ေလာကကိုဖ်ားေယာင္းလိမ္လည္ႏုိင္စြမ္းေသာ စည္းရုံးေရးသမားေကာင္းတစ္ေယာက္ သုိ႔မဟုတ္ ေလာကမွာ အလြန္ေက်ာ္ၾကားတဲ့ ရွင္ဘုရင္ၾကီးျဖစ္ေနရင္ေတာင္ ႏွလုံးသားအႏွစ္မဲ့ေနရင္ ႏွမေတာ္ မေပးဆပ္ပါဘူး။ အနစ္နာမခံႏုိင္ပါဘူး။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ ပယ္လင္ျပင္ေလာက္က်ယ္ျပန္႔တဲ့ သံေတြမီးက်ီးခဲေတြကုိ လက္ပစ္ကူးမွ ဘုရားျဖစ္မယ္ဆုိရင္ေတာင္ တစ္စက္ကေလးမွ ေနာက္မတြန္႔ဘဲ ရဲရဲရင့္ရင့္ကူးသြားမယ့္ ေမာင္ေတာ္ရဲ့ သတၱိနဲ႔ ခုိင္မာတဲ့ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကုိလဲ ေလးစားလြန္းလုိ႔ ျဖည့္ဆည္းတာပါ။ ေနာက္ပီးေတာ့ ေမာင္ေတာ္ဟာ စၾကာဝဠာအတြက္ အသက္ကုိပင္စြန္႔လႊတ္ပီးေတာ့ ျဖည့္ဆည္းေနတဲ့ ကရုဏာသက္ဝင္ ပညာရွင္တစ္ေယာက္မုိ႔လဲ ဒီေလာက္ထိ ေရြးခ်ယ္ေပးဆပ္ခဲ့ရတယ္ဆိုတာ ကမၻာအဆက္ဆက္ သစၥာက်ိန္ဆုိရဲပါတယ္ ေမာင္ေတာ္ရယ္။

            ႏွမေတာ္ဟာ ေမာင္ေတာ္ကုိ ဘဝအဆက္ဆက္ကုိယ္က်ိဴးမဖက္ဘဲ သစၥာနဲ႔ယွဥ္ပီး ဘဝတစ္ခုလုံးပုံအပ္ကာ ခ်စ္ခဲ့ပါပီးပါပီ။ ေမာင္ေတာ္အတြက္ မေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ၊ ျငီးေငြ႔မႈေတြ၊ သစၥာမဲ့မႈေတြ၊ အပူမီးေတြကုိ ဘယ္တုန္းကမွ ဘယ္လုိအေၾကာင္းေၾကာင့္မွ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ မသယ္ေဆာင္ မဖန္တီးခဲ့ရပါဘူး။ ႏွမေတာ္စြမ္းႏုိင္သမွ်အရာရာကုိ ေမာင္ေတာ္အတြက္ ပါရမီျဖည့္ဖက္ ဇနီးေကာင္းတစ္ေယာက္အေနနဲ႔  ျဖည့္ဆည္းခဲ့တာခ်ည္းသက္သက္ပါေနာ္။ သားေလးေမြးဖြားလာျပန္ေတာ့လဲ မိခင္ေကာင္းတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ အူထဲအသဲထဲက အျမဲပဲျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီသားေလးဟာေလ ေမာင္ေတာ္ရဲ့ အေသြးအသားထဲက သားေလးေပါ့။ ေန႔ေရာညပါ ရႈမဝ ၾကည့္မဝ ခ်စ္မဝႏုိင္တဲ့ သားေလးေလ။ ႏွမေတာ္ရဲ့ ကုိယ္ပုိင္ဘဝအတြက္ ခမ္းနားၾကီးက်ယ္မႈေတြ၊ ထိပ္တန္းက်မႈေတြ၊ စည္းစိမ္ေတြ၊ ပုိင္ဆုိင္မႈေတြ အရာရာအားလုံးကုိ ရရွိဘုိ႔ ဘယ္တုန္းကမွ မၾကိဴးစားခဲ့သလုိ ဘယ္တုန္းကမွလဲ ေမာင္ေတာ္ဆီက မေတာင္းခံခဲ့ရပါဘူး။ ေမာင္ေတာ္ရဲ့ အိမ္ေထာင္ဖက္ ၾကင္ယာသက္ထားအျဖစ္မွ်ထက္ ေမာင္ေတာ္ရဲ့ ပါရမီျဖည့္ဖက္အျဖစ္ အသက္ေပးလုိ႔ ပုံအပ္ယုံစားခဲ့ရ၊ ကုိးကြယ္ခဲ့ရသူပါ။ ဒါေတာင္မွေလ ကံၾကမၼာမုန္တုိင္း ရုိင္းျပစြာဝင္ေမႊ႔ေလေတာ့ ေမာင္ေတာ္ဟာ စကားေလးတစ္ခြန္းမွ်ေတာင္ မေျပာေတာ့ဘဲ တိတ္တဆိတ္စြန္႔ခြါသြားရက္လုိက္တာေနာ္။

        ေမာင္ေတာ္ဟာ ႏွမေတာ္ထက္ သဗၺညဳတဥာဏ္ေတာ္ၾကီးကုိ ပုိလု႔ိခ်စ္တယ္ဆိုတာ ႏွမေတာ္သိတယ္ေလ။ သာမန္မိန္းမသားတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ဆုိရင္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိပဲ ခ်စ္ေစခ်င္မွာ အမွန္ပါ။ မုန္႔ကုိသာ ေဝစားႏုိင္ေပမယ့္ အခ်စ္ကုိ ေဝမစားႏုိင္ၾကပါဘူး။ ႏွမေတာ္ကေတာ့ေလ ဘဝအဆက္ဆက္မွာ အျမဲတန္း အခ်စ္ကုိ ေဝငွခဲ့ရသူပါ။ သုိ႔ေသာ္လဲ ေမာင္ေတာ္က ေဖာက္ျပန္တတ္တဲ့ေယာက်ာ္းမဟုတ္ဘူးဆုိတာလဲ ႏွမေတာ္ အေသြးထဲ အသားထဲ ႏွလုံးသားထဲ အုိ ဦးေႏွာက္ထဲကပါ သိေနခဲ့ပါတယ္။ ေမာင္ေတာ္နဲ႔ ႏွမေတာ္ကြဲကြာခဲ့ၾကတဲ့ အခါတုိင္းဟာ ေမာင္ေတာ္မၾကင္နာလုိ႔မလုိ႔မဟုတ္ဘဲ ဆုိးရြားလြန္းတဲ့ ေလာကဓံရဲ့ ရုိက္ခ်က္ေတြေၾကာင့္ရယ္၊ ေမာင္ေတာ္ရဲ့ ေလာကကုိကယ္တင္ေရးအတြက္ သဗၺညဳတဥာဏ္ေတာ္ကုိရရွိေရးေတြအတြက္ေၾကာင့္ရယ္ဆုိတာ သိတယ္ေလ။ ဒါေၾကာင့္လဲ အျမဲပဲခြင့္လႊတ္ႏုိ္င္ခဲ့တာပါ။

      ေမာင္ေတာ္လုိအႏႈိင္းမဲ့လူသားတစ္ေယာက္ကုိ ျဖည့္ဆည္းဘုိ႔အတြက္ အႏႈိင္းမဲ့ေပးဆပ္ရမယ္ဆုိတာ ေမာင္ေတာ္နဲ႔ စေတြ႔ခဲ့တဲ့ ဟုိး ေလးအသေခ်ၤနဲ႔ကမၻာတစ္သိန္းကာလ ကတည္းက သိခဲ့ နားလည္ခဲ့ ဆုံးျဖတ္ခဲ့တာပါ။ မဟာေယာက်္ားသား တစ္ေယာက္နဲ႔အတူ ယွဥ္တြဲေနထုိင္ပီးေတာ့ ေပးဆပ္ႏုိင္ပါမွ မဟာမိန္းမသားတစ္ေယာက္ျဖစ္မွာမလား။  ဒါကလဲ ေမာင္ေတာ္က စည္းရုံးေသြးေဆာင္လုိ႔မဟုတ္ဘဲ ႏွမေတာ္ကုိယ္တုိင္ဆုံးျဖတ္ခ့ဲတာပါ။ အေၾကာင္းက ေမာင္ေတာ္ရဲ့ သဗၺညဳတဥာဏ္ေတာ္ရရွိေရး၊ စၾကာဝဠာၾကီးကိုကယ္တင္ လမ္းညြန္ေရး ဆုိတဲ့ ခုိင္မာျပတ္သားတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေတြကုိ ျမတ္ႏုိးလြန္းလုိ႔ပါ ေမာင္ေတာ္ရယ္။  ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ ႏွမေတာ္ရဲ့ ပါဝင္ျဖည့္ဆည္းမႈကုိ ေမာင္ေတာ္က အသိမွတ္ျပဳပီး အသာတၾကည္လက္ခံတာကုိပဲ ေက်းဇူးအနႏၱပါ။ ဂုဏ္အနႏၱပါ။ ဝမ္းသာမႈအနႏၱပါလုိ႔ ေျပာပါရေစေနာ္။

        နန္းေတာ္ကထြက္ခြါသြားပီးလုိ႔ ေျခာက္ႏွစ္အလြန္မွာေတာ့ ေမာင္ေတာ္တုိင္းျပည္ကုိျပန္ေရာက္လာခဲ့တယ္ေနာ္။
ေမာင္ေတာ္ျပန္ေရာက္လာရင္ေတာ့ အေျပးကေလးၾကိဴကာ ေထြးေပြ႔လုိ႔ေႏြးေထြးလုိက္မယ္လုိ႔ စိတ္ကူးယဥ္ထားေပမယ့္
ေမာင္ေတာ္ရဲ့ အႏႈိင္းမဲ့ျမင့္ျမတ္လွပီး အသေရစုံေအာင္တင့္တယ္လွတဲ့ အႏႈိင္းမဲ့ မဟာလူသား ဘုရားျဖစ္လာခဲ့ပီဆုိတာကုိ  ဖူးျမင္လုိက္ရခ်ိန္မွာေတာ့ ႏွမေတာ္ရဲ့ စိတ္ကူးယဥ္အခြင့္အေရးေလးဟာ အေဝးသုိ႔လြင့္စင္ ပ်က္ျပယ္ခဲ့ရပီေပါ့။
ေနာက္ပီး ေမာင္ေတာ္က ႏွမေတာ္တုိ႔ တူႏွစ္ကုိယ္ စံျမန္းခဲ့ၾကဖူးတဲ့ တုိက္ခန္းကုိၾကြေရာက္လာေတာ့ ေမာင္ေတာ္ရဲ့ ေျခဖမ်က္ကုိ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဖ်စ္ညွစ္ဆုပ္နယ္ပီးေတာ့ ေမာင္ေတာ္ရဲ့ေျခဖမုိးေတာ္ေပၚမွာ ပါးကုိအပ္ကာ ဘယ္ျပန္ညာျပန္ထပ္တလဲလဲ စြဲေနေအာင္  အားပါးတရ နန္းရႈပ္လုိက္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ေလ ႏွမေတာ္ မေပ်ာ္ေတာ့ပါဘူး။ မေပ်ာ္ေတာ့ေပမယ့္လဲ
ေျခဖမုိးေတာ္ကုိ ေနာက္ဆုံးအေနနဲ႔ နန္းရႈခြင့္ရတာကုိပဲ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ  ေျဖဆည္ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္ရပါေတာ့တယ္။
ေမာင္ေတာ္ရဲ့ေျခဖမုိးေပၚမွာ က်လာတဲ့ ႏွမေတာ္ရဲ့ မ်က္ရည္ေတြဟာ မ်က္လုံးထဲက မ်က္ရည္ေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ ႏွလုံးသားထဲ အေသြးေတြထဲ အေၾကာေတြထဲ အသဲထဲက ထြက္က်လာတာပါ ေမာင္ေတာ္ရယ္။

        ဟုိအရင္ကလုိ ေမာင္ေတာ္ရဲ့ ရင္ခြင္ထဲမွာ ေမွးစက္ခြင့္ေတြလဲ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္ရႏုိင္မွာ မဟုတ္ေတာ့သလုိ ေမာင္ေတာ္ရဲ့ အနန္းဖြဖြေလးေတြကုိလဲ အစဥ္အျမဲစြန္႔လႊတ္လုိက္ရပီဆုိတာ ေမာင္ေတာ္ကုိ ျမင္လုိက္ရကတည္းက သိလုိက္ပါပီ။ သိတာက ဒီလုိပါ၊ ေမာင္ေတာ္ရွာေဖြေတြ႔ရွိခဲ့တဲ့ သစၥာတရားေတြနဲ႔ ႏွမေတာ္လက္ခံထားဆဲ သစၥာတရားေတြဟာ မုိးနဲ႔ေျမလုိ ဟုိးအေဝးၾကီးမွာ ကြာဟခဲ့ပီ။ သစၥာလမ္းေတြ ခြဲခဲ့ရပီ။ ဒႆနေတြ ကြဲျပားခဲ့ၾကပီ။  ကမၻာအဆက္ဆက္ မပ်က္ျပယ္ခဲ့တဲ့
ေမာင္ေတာ္နဲ႔ ႏွမေတာ္တုိ႔ရဲ့အၾကားက အခ်စ္နဲ႔သစၥာဆုိတာေတြဟာ နိဂုံးခ်ဳပ္ခဲ့ရပီ၊ ဘဝေတြျခားခဲ့ရပီ၊ ဘယ္ေတာ့မွလဲ ျပန္လည္လုိ႔ ဂေဟဆက္တြဲစပ္လုိ႔လဲ မရႏုိ္င္ေတာ့ဘူး။ ေမာင္ေတာ္ဟာ စၾကာဝဠာရဲ့အႏႈိင္းမဲ့လူသား ဘုရားတစ္ပါးျဖစ္လာတာကုိ
ေဖၚမျပႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ေက်နပ္ေပမယ့္ အခ်စ္နဲ႔သစၥာလမ္းခြဲခဲ့ရတဲ့ ႏွမေတာ္ရဲ့ ဘဝအတြက္ေတာ့ မေပ်ာ္ပုိက္ေတာ့ပါဘူး ေမာင္ေတာ္ရယ္။ ႏွမေတာ္ရဲ့ ရင္ထဲမွာ အျပဳံဴးတဝက္၊ အမဲ့တစ္ဖက္၊ ရီတစ္ခါ နာတလွည့္၊ ၾကည္ႏူးျခင္း တစ္ဝက္၊ နာက်င္ျခင္းတစ္ဝက္၊ ဝမ္းနဲ႔ျခင္းပက္လက္၊ ဝမ္းသာျခင္းတစ္သက္၊ ေၾကကြဲျခင္း တစ္ဖက္၊ ၾကည္ႏူးဆြတ္ပ်ံ႔ျခင္း တစ္ဖက္ရယ္ပါ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ ေမာင္ေတာ္ေလွ်ာက္လွမ္းတဲ့လမ္းစဥ္ကုိ လုိက္ရုံမွတပါး အျခားေရြးခ်ယ္စရာ ဘာမ်ားရွိအုံးမွာလဲ။ ေမာင္ေတာ္ ေတြ႔ရွိခဲ့တဲ့ ေလာကုတၱရာ သစၥာလမ္းစဥ္ကိုသာ အတူေလွ်ာက္ဘုိ႔ ေခၚပါေတာ့။ ေခၚပါေစေတာ့ ေခၚပါေတာ့ ေမာင္ေတာ္ရယ္။ ( ဆက္လက္ေဖၚျပပါမယ္ )