Photobucket
ဓမၼမိတ္ေဆြမ်ားအားလုံး ဓမၼအသိဥာဏ္တုိးပြါး၍ ေအးခ်မ္းၾကပါေစ~~~

Sunday, May 6, 2012

ဗုဒၶဓမၼႏွင့္လူ႔အခြင့္အေရး ( ၂ ) လူ႔အခြင့္အေရး၏ သမုိင္းပုံရိပ္

ယေန႔ တစ္ကမၻာလုံးတြင္ လႈပ္ရွားရုန္းကန္ေျဖရွင္းေနၾကေသာ လူ႔အခြင့္အေရး ျပႆနာသည္ ၁၉၃၉ ခုႏွစ္မွစတင္ျပီး ၁၉၄၅ ခုႏွစ္တြင္ျပီးဆုံးေသာ ၆ ႏွစ္ၾကာျမင့္သည့္ဒုတိယကမၻာစစ္ၾကီး၏ ေနာက္ပုိင္းတြင္မွေပၚထြက္လာေသာ ျပႆနာတစ္ရပ္ျဖစ္၏။ ဤလူ႔အခြင့္အေရးလႈပ္ရွားမႈ အေရးေတာ္ပုံသည္ သမုိင္းေၾကာင္းအရၾကည့္လွ်င္ ကာလအားျဖင့္ၾကာျမင့္လွသည္မဟုတ္ေသးေခ်။ တိတိက်က်ေျပာရလွ်င္ လူ႔အခြင့္အေရးကုိ ျပႆနာတစ္ခုအျဖစ္လက္ခံလာခဲ့ၾကသည္မွာ ယခုစာေရးေနခ်ိန္အထိဆုိလွ်င္ ၆၇ ႏွစ္သက္တမ္းမွ်သာရွိေသး၏။ အရြယ္ရလာျပီဟုဆုိႏုိင္ေသာ္လည္း ျပီိးဆုံးေအာင္ျမင္စြာ ေအးခ်မ္းမွ်တသည္အထိေျဖရွင္းႏုိင္ေသာ အေျခအေနသုိ႔မေရာက္ေသးေၾကာင္းမွာ ယေန႔ကမ႔ၻာျဖစ္ရပ္မ်ားက အထင္အရွားသက္ေသပင္ျဖစ္ေလ၏။ ဤလူ႔အခြင့္အေရးကိစၥကုိ အားလုံးစုေပါင္းေျဖရွင္းရမည့္ ျပႆနာတစ္ရပ္အျဖစ္လက္ခံလာခဲ့သည္မွာ မၾကာျမင့္လွေသးေသာ္လည္း အေတြးအေခၚအေနျဖင့္တည္ရွိလာခဲ့သည္မွာ ၾကာျမင့္ခဲ့ျပီဟုဆုိႏုိင္ပါ၏။ သုိ႔ေသာ္ လူ႔အခြင့္အေရး Human Rights ဟူေသာစကားလုံးျဖင့္တုိက္ရုိက္သေႏၶတည္ကာ ေပၚထြက္လာသည္ေတာ့မဟုတ္ေခ်။ အမွန္စင္စစ္ "Natural Rights or Rights of Man" မူလသဘာဝရပုိင္ခြင့္မ်ား သုိ႔မဟုတ္ လူသား၏ ရပုိင္ခြင့္မ်ား ဟူေသာစကားလုံးမ်ားျဖင့္ သေႏၶတည္လာခဲ့၏။ တနည္းဆုိေသာ္ လူ႔အခြင့္အေရး 'Human Rights' ဟူေသာစကားလုံးသည္ မူလသဘာဝရပုိင္ခြင့္မ်ား 'Natural Rights' ဟူေသာ က်ယ္ျပန္႔လြတ္လပ္သည့္အေတြးအေခၚ၏ ရင္ေသြးသားရတနာျဖစ္သည္ဟုဆုိကဆုိႏုိင္ေလ၏။ ဤလူ႔အခြင့္အေရး ဟူေသာစကားလုံးကုိ ေရွးေခတ္အဆက္ဆက္တြင္ ပုိင္ဆုိင္မႈ သုံးစြဲမႈမရွိေၾကာင္း စာဖတ္သူသိေပျပီ။ သုိ႔ေသာ္ မည္သူကစတင္ေဖၚထုတ္ခဲ့သနည္းဟူမူ ဤအခြင့္အေရးဟူေသာ စိတ္ကူးအယူအဆတစ္ခုကုိ က်ိဴးေၾကာင္းမွ်တသည့္စံနစ္ကုိ က်င့္သုံးခဲ့ၾကေသာ ေရွးေဟာင္းဂရိမ်ား သုိ႔မဟုတ္ ေရာမမ်ားတုိ႔သည္ က်ယ္ျပန္႔ေသာ အသိဥာဏ္ျဖင့္ဆင္ျခင္ကာ ေဖၚထုတ္ခဲ့ၾက၏။ ေရွးေဟာင္း ဂရိႏွင့္ေရာမတုိ႔က ေဖၚထုတ္ခဲ့သည္ဟု ဆုိေသာ္လည္း ဤအခြင့္အေရးဟူေသာ စိတ္ကူးအယူအဆသည္ ဥေရာပတုိက္တြင္ ၁၂ ရာစုကုန္ဆုံးသည့္တုိင္ ေပၚထြက္လာျခင္းမရွိေသးေပ။ သို႔ေသာ္ ေအဒီ ၁၄ ရာစုႏွစ္အကုန္တြင္ 'Natural Rights' မူလသဘာဝရပုိင္ခြင့္မ်ားဟူေသာ အယူအဆတစ္ရပ္သည္ ျပည့္စုံစြာေပၚထြက္လာျပီးလွ်င္ ဆက္လက္၍လည္း ဖြံ႔ျဖိဳးတုိးတက္လာခဲ့သည္။ ေနာက္ပုိင္းတြင္ 'Natural Rights' ဟူေသာအယူအဆႏွင့္ပတ္သက္၍ အဂၤလိပ္ဒႆနိကေဗဒပညာရွင္မ်ားျဖစ္ၾကသည့္ ေသာမတ္စ္ေဟာ့ဘ္စ္ ( ၁၅၈၈- ၁၆၇၉ )ႏွင့္ ဂြ်န္ေလာ့ခ္ ( ၁၆၃၂-၁၇၀၄)တုိ႔၏ အျမင္ျခားနားမႈမ်ားကုိအေျခခံကာ ဂုိဏ္းႏွစ္ခုျခားနားစြာေပၚထြက္ခဲ့သည္။ သူတုိ႔ႏွစ္ဦး၏ အယူအဆတုိ႔သည္ ၁၆၄၀ခုႏွစ္တြင္အဂၤလိပ္ေတာ္လွန္ေရးႏွင့္ ၁၆၈၈ ခုႏွစ္တြင္ဖိႏွိပ္သည့္အစုိးရကုိ ပုန္ကန္မႈမ်ားေပၚေပါက္ေစခဲ့သည္။ တနည္းဆုိေသာ္ မူလသဘာဝအခြင့္အေရးမ်ားကုိ နားလည္လာၾကေသာေၾကာင့္ ျပည္သူမ်ားအား မတရားဖိႏွိပ္သည့္အစုိးရကုိ အာခံေတာ္လွန္ျခင္းလည္းျဖစ္သည္။ မွန္၏။ လူသားသည္ မိမိ၏မူလေမြးရာပါ အခြင့္အေရးမ်ားကုိမသိလွ်င္ ရပုိင္ခြင့္မ်ားကုိလည္းနားမလည္ေတာ့၊ ဆုံးရႈံးမႈမ်ားကုိလည္း မစဥ္းစားမေဝဘန္တတ္ေတာ့ေခ်။ မိမိအသက္ရွင္သန္လာရျခင္း၏ သုိ႔မဟုတ္ လူျဖစ္လာရျခင္း၏ အဓိပၸါယ္ကုိလည္းမေဖၚတတ္ေတာ့ေခ်။ ထုိအခါ အာဏာရွိသူ စည္းစိမ္ရွိသူတုိ႔က ပစၥည္းမဲ့သူမ်ားႏွင့္ အသိဥာဏ္ပညာအားနဲသူမ်ားအား လူသားအခ်င္းခ်င္း လူမဆန္စြာရက္ရက္စက္စက္ ျပဳမူဆက္ဆံ အုပ္စုိးဖိႏွိပ္ ခ်ဴပ္ခ်ယ္ခဲ့ၾကရာမွ လူ႔အဆင့္အလႊာတုိ႔သည္လည္း ကြာျခင္တုိင္းကြာျခားလွသည့္အေျခအေနသုိ႔ေရာက္ခဲ့ရေတာ့၏။ ေနာက္ပုိင္းတြင္လူသားမ်ားသည္ အသိဥာဏ္တစ္စထက္တစ္စ ရင့္သန္လာသည့္အတြက္ေၾကာင့္ မိမိတုိ႔၏ အခြင့္အေရးမ်ား ရပုိင္ခြင့္မ်ား ဆုံးရႈံးမႈမ်ား တာဝန္မ်ား စည္းကမ္းမ်ားကုိ တစ္ဆင့္ခ်င္းနားလည္လာခဲ့ၾက၏။ ထုိ႔ေနာက္ ၁၇၇၆ ခု အေမရိကန္လြတ္လပ္ေရးေၾကျငာစာတမ္းသည္ လူသားအားလုံး မူလသဘာဝအရ တန္းတူရည္တူအခြင့္အေရးရွိသည္မွာ အထင္အရွားျဖစ္ေၾကာင္း၊ လူသားအားလုံးသည္ အျမဲတေစခုိင္မာေသာ သဘာဝအခြင့္အေရးရွိမႈႏွင့္အတူ ဖန္တီးႏုိင္မႈအခြင့္အေရးမ်ားလည္း ျပည့္ဝေၾကာင္း၊ ဘဝတြင္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈႏွင့္ လြတ္လပ္မႈကုိ အျပည့္အဝရွာေဖြရယူႏုိင္ေၾကာင္း ခုိင္မာစြာေၾကျငာခဲ့သည္။ ၎ေနာက္ ၁၃ ႏွစ္အၾကာ ၁၇၈၉ ခုႏွစ္တြင္ ျပင္သစ္ႏုိင္ငံသည္ လူ႔သားအခြင့္အေရးနွင့္ ႏုိင္ငံသားအခြင့္အေရးေၾကျငာစာတမ္းတုိ႔ကုိ အေမရိကန္တုိ႔ႏွင့္တူညီစြာ ထပ္ေလာင္းေၾကျငာခဲ့သည္။ ၎ေနာက္ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ ၁၀ ရက္ေန႔တြင္ ကုလသမဂၢအေထြေထြညီလာခံၾကီးသည္ လူသား၏ ေမြးရာပါ ဂုဏ္သိကၡာရွိမႈ၊ တန္းတူရည္တူရွိမႈ၊ လူသားမိသားစု၏အဖြဲ႔ဝင္မ်ားအတြင္း ထာဝရအခြင့္အေရးမ်ားရွိမႈ၊ လြတ္လပ္မႈ၊ တရားမွ်တမႈႏွင့္ ေအးခ်မ္းမႈတုိ႔ကုိ တေျပးညီရယူႏုိင္ေသာအခြင့္အေရးမ်ားရွိေၾကာင္းေၾကျငာခဲ့သည္။ ထုိ႔ျပင္ အာဏာရွင္စလာဇာကုိ ေဝဘန္္ခဲ့သည့္အတြက္ တရားမွ်တမႈကင္းမဲ့စြာ အက်ဥ္းက်ခံေနရေသာ ေပၚတူဂီေက်ာင္းသားမ်ားအေရးကုိ ၾကားဝင္ေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့သည့္ အဂၤလိပ္ေရွ႔ေန ပီတာဘင္နီဆင္သည္ ၁၉၆၀ ခုႏွစ္တြင္ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာလြတ္ျငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္အဖြဲ႔အစည္းကုိ လန္ဒန္တြင္ ဖြဲ႔စည္းတည္ေထာင္ခဲ့ျပန္သည္။ ထုိ႔ေနာက္တစ္ဖန္ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ ျပည္သူ႔အခြင့္အေရးႏွင့္ ႏုိင္ငံေရးဆုိင္ရာအခြင့္အေရးမ်ား ပဋိညာဥ္စာခ်ဳပ္ႏွင့္ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ စီးပြါးေရး လူမႈေရးႏွင့္ယဥ္ေက်းမႈဆုိင္ရာ အခြင့္အေရးမ်ားပဋိညာဥ္စာခ်ဳပ္တုိ႔ကုိလည္း ၁၉၇၆ ခုႏွစ္တြင္ ကုလသမဂၢ၌ ခ်ဴပ္ဆုိႏုိင္ခဲ့သည္။ အထက္ပါ အေတြးအေခၚမ်ားတုိးတက္ေျပာင္းလဲလာမႈႏွင့္ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ လူ႔အခြင့္အေရးလႈပ္ရွားမႈမ်ားအားလုံးသည္ ကမၻာၾကီးကုိေျပာင္းလဲေစခဲ့သည္။ မမွ်မတဘဲ အရုပ္ဆုိးအက်ည္းတန္စြာ တစ္ဖက္ေစာင္းနင္းျဖစ္ေနခဲ့ေသာ ဤကမၻာကုိ အတုိင္းအတာတစ္ခုအထိ တည့္မတ္ေပးႏုိင္ခဲ့သည္။ အလုံးစုံျပည့္စုံေအာင္ျမင္စြာေျဖရွင္းႏုိင္မႈကားမရွိေသးေခ်။ ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟမ်ားထူေျပာလွေသာ ဤကမၻာကုိ လုံးဝသန္႔စင္ေသာ အျပစ္ကင္းေသာ ဘုံဗိမာန္ၾကီးတစ္ခုအျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းဘုိ႔ရန္မွာ မျဖစ္ႏုိင္ေသာ ကိစၥျဖစ္ေခ်သည္။ သို႔ေသာ္ အျပစ္နဲႏုိင္သမွ်နဲျပီး တရားမွ်တေသာအခြင့္အေရးမ်ား ရယူႏုိင္ေရးအတြက္ ဆက္လက္ၾကိဴးစားၾကရန္မွာ လူသားမ်ား၏ မူလတာဝန္ပင္ျဖစ္ေပသည္။ မိမိတုိ႔၏ မူလရပုိင္ခြင့္မ်ားကုိ ရရွိႏုိင္ရန္ ၾကိဴးစားဘု႔ိအေရးသည္ မိမိတုိ႔လူသားမ်ား၏ မူလတာဝန္ပင္ျဖစ္သည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္နည္း လူသား၏ဘဝကုိ လူသားကုိယ္တုိင္သာဖန္တီးႏုိင္ေသာေၾကာင့္ပင္တည္း။ လူ႔သမုိင္းခရီးကုိလူသားကုိယ္တုိင္သာႏွင္ရမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ပင္တည္း။

Sunday, April 29, 2012

ဗုဒၶဓမၼႏွင့္လူ႔အခြင့္အေရး ( ၁ )

ယေန႔ေခတ္ဝယ္ လူ႔အခြင့္အေရး ဟူေသာစကားလုံးသည္ တစ္ကမၻာလုံးတြင္ ေရပန္းစားလွ၏။ ထုိသည့္စကားလုံးကုိ တြင္တြင္ၾကီးသုံးႏႈန္းေျပာဆုိေနၾကေလ၏။ ကုလသမဂၢတြင္လည္းသုံး၏။ လူမႈအဖြဲ႔အစည္းမ်ားတြင္လည္းသုံး၏။ ႏုိင္ငံေရးအဝန္းအဝုိင္းနယ္ပယ္တြင္လည္းသုံး၏။ သာမန္လႈမႈဝန္းက်င္တြင္လည္းသုံး၏။ အေရွ႔တုိင္း အေနာက္တုိင္း ကမၻာ့ေနရာတုိင္းတြင္ ေနရာေဒသမေရြး ႏုိင္ငံမေရြး ဘာသာမေရြး လူမ်ိဴးမေရြး သုံးႏႈန္းေျပာဆုိေနၾကသည္ကုိ လူသားတုိင္း သိေနၾက ၾကားေနၾကသည္သာျဖစ္၏။ အဘယ္ေၾကာင့္ ထုိစကားလုံးကုိ ဤမွ်အတုိင္းအတာအထိ သုံးႏႈန္း၍ လူ႔အခြင့္အေရးလႈပ္ရွားၾကိဴးပမ္းမႈမ်ားကုိ လုပ္ေဆာင္ေနၾကဘိသနည္း။ ဆန္းစစ္ဘုိ႔လုိအပ္လာ၏။ အေျဖကားရွင္းပါ၏။ လူသားအခ်င္းခ်င္းအေပၚ တရားမွ်တျခင္းကင္းမဲ့ကာ မတရားျပဳက်င့္ေနၾကေသာေၾကာင့္ပင္တည္း။ တနည္းဆုိေသာ္ လူသား၏မူလက်င့္ဝတ္ႏွင့္တာဝန္တုိ႔ကုိ မက်င့္ျခင္း မေစာင့္ထိန္းျခင္း တာဝန္မယူျခင္းေၾကာင့္ပင္တည္း။ မွန္၏။ လူအသီးသီးတြင္ ကိုယ္စီကုိယ္စီ က်င့္ၾကရမည့္ က်င့္ဝတ္မ်ား၊ ေစာင့္ထိန္းလုိက္နာရမည့္ စည္းကမ္းမ်ား၊ ျဖည့္ဆည္းေပးရမည့္တာဝန္မ်ား၊ တစ္ဦးေပၚတစ္ဦးထားရွိရမည့္ စိတ္ထားမ်ား၊ ပြါးမ်ားရမည့္ ေမတၱာ ကရုဏာစသည့္ ျဗဟၼစုိရ္တရားမ်ားသည္ရွိ၏။ ထုိထုိသက္ဆုိင္ရာ က်င့္ဝတ္မ်ား စည္းကမ္းမ်ား တာဝန္မ်ား စိတ္ထားမ်ားကင္းမဲ့သြားေသာအခါ လူ႔မႈအဖြဲ႔အစည္းၾကီးသည္ လူသားတုိ႔ေမွ်ာ္မွန္းထားေသာ ဖြံ႔ျဖိဳးမႈ ၾကြယ္ဝမႈ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ေအးခ်မ္းမႈ ပန္းတုိင္ဆီသုိ႔မေရာက္ဘဲ ခုတ္ရာတစ္ျခား ရွရာတလြဲျဖစ္ကာ မလုိလားမႏွစ္သက္ႏုိင္ေသာ အနိ႒လူ႔အဖြဲ႔အစည္းၾကီးအျဖစ္သုိ႔ က်ေရာက္ေလေတာ့၏။ အုပ္ခ်ဳပ္သူလူတန္းစားျဖစ္သည့္ အစုိးရတုိ႔သည္ သူတုိ႔က်င့္အပ္သည့္ က်င့္ဝတ္မ်ားကုိမက်င့္လွ်င္ သို႔မဟုတ္ က်င့္သေယာင္ေယာင္ သရုပ္သေယာင္မ်ားျဖင့္လွည့္စားေနလွ်င္၊ တစ္ဖန္ အျပန္အားျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ခံ ျပည္သူျပည္သားမ်ားသည္လည္း သူတုိ႔က်င့္အပ္သည့္ က်င့္ဝတ္မ်ားကုိ မက်င့္လွ်င္ သုိ႔မဟုတ္ အစုိးရႏွင့္ ျပည္သူအခ်င္းခ်င္းကုိ လွည့္စားၾကလွ်င္ ထုိတုိင္းျပည္သည္ တရားမွ်တမႈကင္းမဲ့ကာ လူ႔အလႊာမ်ားကဲြျပား၍ မေအးခ်မ္းရုံမွ်မဟုတ္ တေျပးညီ သာတူညီမွ် မဖြဲ႔ျဖိဳး မတုိးတက္္ဘဲ  လူမႈေသာကႏွင့္ဒုကၡတုိ႔ အတိျပည့္ေနသည့္ ဒုစရုိက္ထူေျပာလွေသာတုိင္းျပည္သာျဖစ္ေပမည္။ ထုိမွတစ္ဆင့္ တုိင္းေဒသ ခရုိင္ ျမိဳ႔နယ္ ရပ္ကြက္ ေက်းရြာ ဟူေသာ ေအာက္ေျခအဆင့္တုိင္းတြင္လည္း အသီးအသီး က်င့္ရမည့္က်င့္ဝတ္စည္းကမ္းမ်ားကုိ မထိန္းသိမ္းမလုိက္နာပါက မိမိတုိ႔ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ႏွင့္ေဝးေနဦးမည္သာပင္ျဖစ္သည္။ လူသား၏စစ္မွန္ေသာ မူလဘူတ ဂုဏ္သိကၡာႏွင့္ အခြင့္အေရးမ်ားမွ ေဝးေနဦးမည္သာပင္ျဖစ္သည္။  အနီးစပ္ဆုံး အေျခအေနကုိၾကည့္ရလွ်င္ မိသားစုတစ္စုတြင္လည္း လင့္က်င့္ဝတ္ႏွင့္မယားက်င့္ဝတ္တုိ႔ကုိ ေက်ပြန္စြာ မက်င့္ၾကပါက ေအးခ်မ္းမည္မဟုတ္သည္မွာ လက္ေတြ႔ပင္ျဖစ္၏။ ထုိ႔အတူ မိဘႏွင့္သားသမီးအၾကားတြင္လည္း ကုိယ္စီျဖည့္က်င့္ရမည့္က်င့္ဝတ္မ်ားကုိ မက်င့္ပါက မိဘႏွင့္သားသမီးသည္ ေက်လည္သည့္ ဆက္ဆံေရးကုိလည္းရႏုိင္မည္မဟုတ္သည့္အျပင္ မိသားစု ေအးခ်မ္းဖြံ႔ျဖိဴးေရးအတြက္လည္း ခက္ခဲေနမည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္ပါ၏။ ထုိ႔ျပင္ ဆရာႏွင့္တပည့္ အလုပ္ရွင္ႏွင့္ အလုပ္သမား မိမိႏွင့္ မိတ္ေဆြသဂၤဟမ်ားအၾကားတြင္ က်င့္ရမည့္ကုိယ္စီက်င့္ဝတ္မ်ား၊ အျပန္အလွန္ျဖည့္ဆည္းေပးၾကရမည့္ တာဝန္မ်ား၊ ေစာင့္ထိန္းအပ္သည့္စည္းကမ္းမ်ားစသည္တု႔ိ အသီးသီးရွိၾကပါ၏။ အမွန္စင္စစ္ ထုိထုိလူသား၏မူလဘူတ က်င့္ရမည့္ လုိက္နာရမည့္ က်င့္ဝတ္စည္းကမ္းမ်ားသည္ လူမ်ိဴး အသားအေရာင္ ကုိးကြယ္ရာဘာသာ ႏုိ္င္ငံစသည္တုိ႔ႏွင့္မသက္ဆုိင္ဘဲ မည္သူမဆုိ က်င့္သုံးပါက လက္ေတြ႔ဒိ႒ ေကာင္းက်ိဴးရသည့္ လူသားအားလုံး၏ မူလဘူတ က်င့္ဝတ္တု႔ိသာျဖစ္ၾက၏။ အထက္ပါဆုိခဲ့သည့္အတုိင္း လူသား၏ မူလဘူတက်င့္ဝတ္တုိ႔ကုိ မက်င့္ဘဲ ေဖာက္ျပန္မွားယြင္းစြာ ဖားႏုိ္င္ဖားစား ငါးႏုိင္ငါးစား တိရစၦာန္စိတ္ထားမ်ားျဖင့္ လူသားအခ်င္းခ်င္း က်ဴးလြန္ခဲ့ၾကျခင္းေၾကာင့္ ခံရသူမ်ားမွ မခံမရပ္ႏုိင္ျဖစ္ကာ လူ႔အခြင့္အေရး Human Rights ဟူေသာစကားလုံးသည္ ေပၚေပါက္လာခဲ့ရေတာ့၏။ ထုိ Human Rights လူ႔အခြင့္အေရး  ဟူေသာေဝါဟာရသည္ ဘယ္ေခတ္တြင္ စတင္ေပၚေပါက္ခဲ့သနည္း။ ဘယ္ႏုိင္ငံဘယ္ေဒသတြင္ အစပ်ိဴးခဲ့ေလသနည္း၊ မည္သည့္ကုိးကြယ္ရာ ဘာသာစာေပ ယဥ္ေက်းမႈတြင္ ပါဝင္ခဲ့သနည္း၊ မည့္သည္ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ သို႔မဟုတ္ ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ သုိ႔မဟုတ္ အေတြးအေခၚရွင္က စတင္ေဖၚထုတ္ခဲ့ေလသနည္း၊ ဤသုိ႔စေသာ အခ်က္အလက္တုိ႔ကုိ သိသင့္လွ၏။ နားလည္သင့္၏။ အဘယ့္ေၾကာင့္နည္း။ မိမိတုိ႔သည္ လူသားျဖစ္၍ လူသား၏ လက္ေတြ႔က်ေသာ ျဖစ္စဥ္ကုိ ယခင္ႏွင့္ယခုဟူသာ ကာလႏွစ္မ်ိဴးကုုိႏႈိင္းယွဥ္၍ မျဖစ္မေနသိသင့္ သိထုိက္လွေသာေၾကာင့္ပင္ျဖစ္ပါ၏။ ထုိသုိ႔သိမွသာလွ်င္ မိမိတုိ႔ေနထုိင္ရာ ဝန္းက်င္၊ မိမိတုိ႔ေမြးဖြားရာ နုိင္ငံ၊ မိမိတုိ႔ကုိးကြယ္ရာဘာသာအယူဝါဒ၊ မိမိတုိ႔ လက္ခံက်င့္သုံးေနၾကေသာ ယဥ္ေက်းမႈအသီးသီးတုိင္းတြင္ လူ႔အခြင့္အေရးဟူေသာ လူသား၏မူလဗီဇ ေမြးရာပါ ရပုိင္ခြင့္မ်ား၊ ေမြးရာပါ လူ႔ဂုဏ္သိကၡာမ်ားႏွင့္တန္ဘုိးမ်ား၊ လူသား၏အဆင့္အတန္းႏွင့္စြမ္းရည္မ်ား၊ ရွိသလား မရွိဘူးလား၊ ရသလား မရဘူးလား၊ မိမိတုိ႔ဘယ္မွ်အတုိင္းအတာအထိ အခြင့္အေရးႏွင့္ တန္ဘုိးမ်ား၊ အဆင့္အတန္းမ်ား၊ ဆုံးရႈံးေနၾကသနည္း၊ သို႔မဟုတ္ ဘယ္မွ်အတုိင္းအတာအထိ ရရွိေနၾကသနည္း စသည္တုိ႔ကုိ နားလည္ႏုိင္ၾကေပလိမ့္မည္။ ထုိသုိ႔နားလည္၍ ပယ္သင့္သည္တုိ႔ကုိ ပယ္ႏုိင္ေအာင္အားထုတ္၍ ရသင့္သည္တုိ႔ကုိလည္း ရႏုိင္ေအာင္အားထုတ္ႏုိင္ၾကပါမွ မိမိတုိ႔၏ မူလအခြင့္အေရးႏွင့္တန္ဘုိးမ်ားကုိ အျပည့္အဝရရွိႏုိင္ၾကေပမည္။ ခံစားႏိုင္ၾကေပမည္။ အထူးေမတၱာရပ္ခံလုိသည္မွာ  မိမိနားလည္သေလာက္ ေလ့လာမိသေလာက္ ခံစားမိသေလာက္ စာဖတ္သူမ်ားအား မွ်ေဝခ်င္ေသာ ကုသလေစတနာႏွင့္ဆႏၵေၾကာင့္ ဤ ဗုဒၶဓမၼႏွင့္လူ႔အခြင့္အေရး ဟူေသာ ေခါင္းစည္းကုိ ေရြးခ်ယ္တင္ျပလုိက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ အကယ္၍ မိမိ၏ တင္ျပခ်က္ ေရးသားခ်က္ႏွင့္ အယူအဆတုိ႔သည္ မွားယြင္းေနပါလွ်င္ သုိ႔မဟုတ္ အားနည္းေနပါလွ်င္ စာဖတ္သူမ်ားအေနျဖင့္ ကရုဏာေရွ႔ထား၍ ျပင္ဆင္ျဖည့္စြက္အၾကံေပးၾကပါရန္လည္း ေမတၱာရပ္ခံအပ္ပါသည္။     သုခိတာ ေဟာထ။ (ဘုန္းသူရိန္)

Sunday, March 18, 2012

ဗုဒၶဘာသာ ဇစ္ျမစ္ ( ၂၉ ) နိဂုံးပုိင္း ၊ ပါရမီဆယ္ပါး အျပားသုံးဆယ္

မိမိသည္ ဗုဒၶဘာသာျဖစ္ေပၚလာျခင္း၏ အေၾကာင္းတရားတုိ႔ကုိ ဇစ္ဇစ္ျမစ္ျမစ္ ဂဃနဏ တိက်စြာသိရွိနိဳင္ရန္ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ မိမိဥာဏ္စြမ္းမီသမွ်ကုိ အက်ဥ္းခ်ဳပ္၍တင္ျပခဲ့ပါသည္။ ထုိသုိ႔တင္ျပရာတြင္လည္း စာဖတ္သူအေနျဖင့္ ဆက္လက္၍ ရိပ္စားမိဘုိ႔ စဥ္းစားမိေစဘုိ႔
 ေခတ္၏အျဖစ္အပ်က္မ်ားႏွင့္ယွဥ္တြဲ၍တင္ျပခဲ့ပါသည္။ အေၾကာင္းမွာ ဗုဒၶဘာသာသည္ လူသား၏ၾကိဴးစားအားထုတ္မႈေၾကာင့္သာျဖစ္ေပၚလာျပီးလွ်င္ လူ႔အျဖစ္အပ်က္မ်ား၊ လူသား၏ေန႔စဥ္ဘဝျဖစ္စဥ္မ်ား အားလုံးတုိ႔ႏွင့္တုိက္ရုိက္ထိေတြ႔ပတ္သက္ေသာ ဘာသာျဖစ္ေၾကာင္းသိေစလုိေသာေၾကာင့္ပင္ျဖစ္၏။ လူ႔ေလာကတြင္ျဖစ္ျဖစ္သမွ် ပ်က္ပ်က္သမွ် အရာရာအားလုံးသည္ လူသားတြင္သာ အဓိကအားျဖင့္တာဝန္ရွိ၏။ လူသားမ်ားသည္သာတာဝန္ယူၾကရမည္ျဖစ္၏။ တာဝန္ခံၾကရမည္ျဖစ္၏။ လူ႔စြမ္းအား လူ႔တန္ခုိး လူ႔တန္ဘုိးႏွင့္ လူသားအရင္းအျမစ္ကုိ အျမင့္ဆုံးအဆင့္ထိေရာက္ေအာင္ အသုံးခ်ႏုိင္ရန္ နည္းလမ္းေပးခဲ့ေသာဘာသာသည္ ဗုဒၶဘာသာပင္ျဖစ္၏။ အဘယ္အတုိင္းအတာထိ ေရာက္ေအာင္အသုံးျပဳႏုိင္သနည္းဆုိလွ်င္ ေလာကီအဆင့္အေနျဖင့္ ယေန႔ကမၻာတြင္ အင္အားအၾကီးဆုံးႏုိင္ငံၾကီးမ်ား အဖြဲ႔အစည္းၾကီးမ်ားထက္ သာလြန္ျမင့္မားေသာ စၾကၤာဝေတးမင္းျဖစ္သည္အထိ အသုံးခ်ႏုိင္၏။ ေလာကုတၱရာအေနျဖင့္ ဘုရားျဖစ္သည့္အဆင့္အထိေရာက္ေအာင္ အသုံးျပဳႏုိင္၏။ က်န္ေသာ အတုိင္းအတာ အဆင့္အတန္းမ်ားထိကုိကား ေျပာဖြယ္ရာအထူးမရွိေတာ့။ မိမိတုိ႔ဆႏၵရွိသလုိ အသုံးျပဳႏုိင္ က်င့္ႏုိင္ပါ၏။ ယေန႔ကမၻာဝယ္ လူသားအရင္းအျမစ္ကုိ မည္သည့္အတုိင္းအတာထိ အသုံးခ်ၾကသနည္း။ မည္သည့္နယ္ပယ္တြင္ အသုံးျပဳၾကသနည္း။ အဘယ္ေၾကာင့္ လူသားအရင္းအျမစ္ကုိ လုိအပ္သနည္း စသည့္စသည့္ လူမႈျပႆနာမ်ား၏ အေျဖကုိ ဗုဒၶဘာသာက တိက်ေသခ်ာေရရာစြာေပးပါသည္။ (ဤအေၾကာင္းအရာမ်ားကုိ ေနာက္ပုိင္းတြင္ အခန္းဆက္ျဖင့္ အက်ယ္ေရးပါမည္)။ ဤသုိ႔စသည္ျဖင့္ ဆက္လက္စဥ္းစားႏုိင္ေစရန္ ဤ ဗုဒၶဘာသာ ဇစ္ျမစ္ ဟူေသာ စာတမ္းငယ္ကုိ အက်ဥ္းခ်ဳပ္၍တင္ျပခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ယခုတင္ျပလုိသည္မွာ ပါရမီဆယ္ပါး အျပားသုံးဆယ္အေၾကာင္းႏွင့္ နိဂုံးပုိင္းျဖစ္ပါသည္။ ပါရမီဆယ္ပါးအေၾကာင္းကုိေတာ့ စာဖတ္သူနားလည္သေဘာေပါက္ခဲ့ျပီးျဖစ္မည္ဟု မိမိယုံၾကည္ပါသည္။ သုိ႔ဆုိလွ်င္ အျပားသုံးဆယ္ ဟူသည္အဘယ္နည္း။ စင္စစ္ဤသုိ႔.......။ ဒါနပါရမီကုိ ထပ္မံပုိင္းျခားၾကည့္လုိ္က္ပါက သုံးမ်ိဴးေတြ႔ရမည္ျဖစ္၏။
          (၁) ဒါနပါရမီ၊ (၂) ဒါနဥပပါရမီ၊ (၃) ဒါနပရမတၳပါရမီ ဟူ၍။ ထုိထြင္ (၁)အရ ဒါနပါရမီဟူသည္ ခႏၶာကုိယ္ႏွင့္မသက္ဆုိင္ေသာ ျပင္ပအရာဝတၳဳမ်ားကုိ လႈဒါန္းျခင္းျဖစ္၏။ အေသးစားပုိင္ဆုိင္ပစၥည္းမ်ားကုိလႈသည္မွစ၍ တုိင္းျပည္ကုိလႈျခင္း သားမယားကုိလႈျခင္းတုိ႔သည္ ဒါနပါရမီျဖစ္၏။ (၂) အရ ဒါနဥပပါရမီဟူသည္ မိမိ၏ မ်က္စိ နား ႏွာ ေခ် လက္ အသဲ ေက်ာက္ကပ္စသည့္စသည့္ ခႏၶာကုိယ္၏ အစိတ္အပုိင္းမ်ားကုိ ေလာကအတြက္ စြန္႔လႈျခင္းျဖစ္၏။ (၃)အရ ဒါနပရမတၳပါရမီဟူသည္ လုိအပ္ပါက ေလာကအတြက္ မိမိ၏အသက္ကုိပင္စြန္႔လႈျခင္းျဖစ္၏။ ဤေနရာ၌ အသက္ကုိစြန္႔တုိင္း ဒါနပရမတၳပါရမီမဟုတ္ေခ်။ ဝါဒဆုိးတစ္ခုခု၏ မႈိင္းမိမႈေၾကာင့္ ေဒါသကုိအေျခခံ၍ အသက္ေသခံ၍ ဗုံးခြဲျခင္း တုိက္ပဲြဝင္ျခင္းစသည္တုိ႔သည္ ေလာကကုိ ထိခုိက္ေစေသာေၾကာင့္ ဒါနပရမတၳပါရမီမဟုတ္ေၾကာင္း အထူးသတိျပဳရမည္ျဖစ္၏။ ေလာက၏ ေကာင္းက်ိဴးအတြက္ မည္သူ႔ကုိမွ်မထိခုိက္မနစ္နာေစဘဲ ေဒါသစိတ္ မာနစိတ္ ငါ့ႏုိင္ငံ ငါ့လူမ်ိဴး ဟူေသာ ငါ ငါ ငါ စိတ္မ်ားလုံးဝမပါဘဲ ေလာကအတြက္ ေမတၱာသက္သက္ျဖင့္ အသက္ေပးစြန္႔လႊတ္ျခင္းသည္သာ ဒါနပရမတၳပါရမီျဖစ္ပါ၏။ ဤသုိ႔ ဒါနႏွင္႔ပတ္သက္၍ သုံးမ်ိဴးသုံးစားထြက္လာ၏။ ထုိ႔အတူ သီလႏွင့္ပတ္သက္၍လည္း သုံးမ်ိဴးသုံးစားပင္ထြက္လာ၏။ (၁) သီလပါရမီ၊ (၂) သီလဥပပါရမီ၊ (၃) သီလပရမတၳပါရမီ ဟူ၍ျဖစ္၏။ (၁)အရ သီလပါရမီဟူသည္ အထက္သီလပါရမီခန္းတြင္ရွင္းျပခဲ့သည့္အတုိင္းပင္ျဖစ္၏။ (၂)အရ သီလဥပပါရမီဟူသည္ မိမိ၏ ခႏၶာကုိယ္ကုိ အထိခုိက္ခံ၍ သီလကုိေစာင့္သုံးျခင္းျဖစ္၏။ သီလေစာင့္ျခင္းေၾကာင့္ က်မၼာေရးထိခုိက္မည္ဆုိလွ်င္ ထိခုိက္ပါေစ၊ နားထုိင္းသြားမည္ဆုိိလွ်င္ ထုိင္းပါေစ သီလကုိေတာ့ လုံးဝအပ်က္မခံ၊ မေပါက္ၾကားေအာင္ ေစာင့္ထိန္းေသာသီလမ်ိဴးျဖစ္၏။ (၃)အရ သီလပရမတၳပါရမီဟူသည္ အသက္ေသခံရဲသည္အထိ သီလေစာင့္ထိန္းျခင္းတည္း။ ဤသုိ႔သီလႏွင့္စပ္သျဖင့္လည္း သုံးမ်ိဴးသုံးစားအျပားထြက္လာ၏။ က်န္ေသာပါရမီတုိ႔ကုိ စာဖတ္သူခ်ဲ႔ထြင္နားလည္ႏုိင္ေလာက္ျပီျဖစ္၍မေရးေတာ့ပါ။ ဤသုိ႔ ပါရမီဆယ္ပါးကုိတည္၍ အျပားသုံးပါးႏွင့္ေျမွာက္ပြါးပါက ပါရမီဆယ္ပါးသည္ အျပားသုံးဆယ္ျဖစ္လာ၏။ ဤသည္ကုိပင္ ပါရမီဆယ္ပါး အျပားသုံးဆယ္ ဟူ၍ေခၚဆုိပါ၏။ အထက္ပါဆုိခဲ့ျပီးသည့္ ပါရမီဆယ္ပါးျပည့္စုံရုံမွ်ျဖင့္ ဘုရားျဖစ္ျပီေလာ။ မျဖစ္ေသးေခ်။ လုံးဝမျဖစ္ႏုိင္ေသးေခ်။ မည္သည့္အလုပ္ကုိဆက္လုပ္ရေသးသနည္းဟူမူ မစၨ်ိမပဋိပဒါေခၚ ႏွစ္ဘက္စြန္းလြတ္လမ္းစဥ္ကုိအေျခခံ၍ အာနာပါနကမၼ႒ာန္းကုိ စီးျဖန္းပြါးမ်ားရ၏။ ထုိမွတစ္ဆင့္တက္၍ ဝိပႆနာကုိ ပြါးမ်ားရျပန္၏။ ဤသုိ႔ျဖင့္ ကပိလဝတၳဳျပည့္ရွင္ ဘုရင္သုေဒၶါဓန၏သား၊ သိဒၶတၳမင္းသားသည္ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၆၀၀ က အိႏၵိယႏုိင္ငံ ဘီဟာျပည္နယ္ ဗုဒၶဂယာအရပ္ရွိ မဟာေဗာဓိေညာင္ပင္ေအာက္ဝယ္ သိစရာမွန္သမွ် ၾကြင္းမဲ့ဥႆံု အကုန္အစင္သိျမင္ေတာ္မူေသာ သဗၺညဳတဥာဏ္ရွင္ဘုရားအျဖစ္သုိ႔ေရာက္ေတာ္မူခဲ့ပါသည္။ ယခုႏွစ္လာမည့္ ကဆုန္လျပည့္ေန႔သည္ ဗုဒၶဘာသာျဖစ္ေပၚခဲ့သည့္ ႏွစ္ေပါင္း၂၆၀၀ တိတိျပည့္ေသာႏွစ္ျဖစ္ပါသည္။ သုိ႔ျဖစ္၍ မိမိ၏စာတမ္းငယ္ကုိ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ကာ သုံးသပ္ၾကည့္လွ်င္
ဗုဒၶဘာသာျဖစ္ေပၚလာျခင္း၏ အေၾကာင္းမ်ားမွာ
၁။လူသား၏ရင္တြင္း၌ရွိေသာ မဟာကရုဏာ
၂။ ပါရမီဆယ္ပါး၊ (ထုိပါရမီဆယ္ပါးကုိထပ္မံ၍ခ်ဳပ္လွ်င္ ကရုဏာႏွင့္ပညာ ႏွစ္မ်ိဴးသာျဖစ္၏)
၃။မစၨ်ိမပဋိပဒါလမ္းစဥ္ကုိအေျခခံေသာ အာနာပါနကမၼ႒ာန္း
၄။မစၨ်ိမပဋိပဒါလမ္းစဥ္ကုိအေျခခံေသာ ဝိပႆနာကမၼ႒ာန္းတုိ႔ျဖစ္၏။ ဤမွ်ဆုိလွ်င္ ဗုဒၶဘာသာသည္ လူသား၏ စစ္မွန္ေသာ ကရုဏာႏွင့္ပညာတုိ႔ကုိ အရင္းခံ၍ျဖစ္ေပၚလာေၾကာင္း စာဖတ္သူ ေကာင္းေကာင္းသိႏုိင္ေပျပီ။ ထုိ႔ျပင္ ဖန္ဆင္းျခင္းျဖင့္ ေပၚေပါက္လာေသာဘာသာမဟုတ္ဘဲ လူသားေကာင္းက်ိဴးျပဳလုပ္ငန္းျဖစ္သည့္ပါရမီလုပ္ငန္းတုိ႔ကုိ အဟုတ္တန္းက်င့္ၾကံ အားထုတ္ ျဖည့္ဆည္းခဲ့ေသာေၾကာင့္ ေပၚေပါက္လာျခင္းျဖစ္ေၾကာင္းအထူးသတိျပဳဘုိ႔လုိ၏။ တန္ခုိးအဓိကေၾကာင့္ဘုရားျဖစ္လာသည္လည္းမဟုတ္။ အရဟတၱမဂ္ ဖုိလ္ဟူေသာ ပညာပဓာနေၾကာင့္သာ ဘုရားျဖစ္လာျခင္းျဖစ္၏။ လူျပိန္းၾကိဳက္ျဖစ္ေသာ တန္ခုိးကုိအသုံးျပဳ၍လည္း ဘာသာဝင္ျဖစ္ေအာင္မဲဆြယ္စည္းရုံးျခင္း လုံးဝမရွိခဲ့သလုိ လာဘ္လာဘမ်ားျဖင့္ ေပးကမ္းဖ်ားေယာင္းျခင္းျဖင့္လည္း ဘာသာဝင္အျဖစ္ဘယ္ေသာအခါကမွ် မသိ္မ္းသြင္းခဲ့။ စစ္အင္အားကုိအသုံးျပဳ၍ တစ္ျခားဘာသာမ်ားကုိ အဓမၼႏွိပ္ကြပ္ဖ်က္ဆီးျခင္းျဖင့္လည္း အဘယ္မည္ေသာအခါကမွ် သာသနာျပဳလုပ္ငန္းမ်ားမလုပ္ခဲ့။ ထု႔ိျပင္ ဗုဒၶဘာသာသည္ ကရုဏာႏွင့္ပညာတုိ႔ကုိအေျခခံ၍ ေလာကၾကီးအတြက္စတင္စြန္႔လႊတ္က်င့္ၾကံခဲ့၍ ေလာက၏ အရာရာအားလုံးတုိ႔ထက္သာလြန္ေသာ အရဟတၱမဂ္ဖုိလ္ပညာျဖင့္နိဂုံးခ်ဳပ္၏။ ေကာင္းကင္ဘုံဟူသည္ ဗုဒၶဘာသာအလုိအရ တမ္းတမက္ေမာအပ္ေသာအရာမဟုတ္။ ေကာင္းကင္ဘုံထက္ျမင့္ျမတ္ေသာ အရဟတၱမဂ္ဖုိလ္ဟူေသာဥာဏ္ပညာကုိရရွိေရးကုိသာ လမ္းညႊန္၏။ အထက္ဆုိခဲ့ပါ ဗုဒၶဘာသာျဖစ္ေၾကာင္း အက်ဥ္းခ်ဳပ္ အခ်က္ေလးခ်က္တြင္ ပါရမီဟူသည္ စူပါမင္း တန္ခုိးရွင္တုိ႔ႏွင့္သာသက္ဆုိင္သည့္သေဘာတရား က်င့္စဥ္မဟုတ္။ မည္သူမဆုိ က်င့္ႏုိင္၏။ မည္သူမဆုိပါရမီရွင္ျဖစ္ႏုိင္၏။ တစ္ဖန္ ပါရမီဟူသည္ ယေန႔တြင္က်ယ္ေနေသာ Social Welfare Activities ဟုေခၚဆုိသည့္  လူမႈသာယာဝေျပာေရးလုပ္ငန္းတုိ႔ကုိ ကရုဏာႏွင့္ပညာတုိ႔ျဖင့္အရင္းတည္၍ စြန္႔လႊတ္လုပ္ေဆာင္ျခင္းပင္ျဖစ္၏။ ပါရမီဆယ္ပါးကုိ ေသခ်ာစြာသုံးသပ္ၾကည့္ပါက လူမႈသာယာဝေျပာေရးလုပ္ငန္းမ်ားသာျဖစ္ေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းၾကီးသိႏုိင္ေပမည္။ ကမၼ႒ာန္းတရားတုိ႔ကား အမ်ားနားလည္ထားၾကသည့္ ရုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာ တုိးတက္မႈျဖစ္သည့္ လႈမႈသာယာဝေျပာေရးထက္ေက်ာ္လြန္သြားေသာ စိတ္ပုိင္းသာယာဝေျပာေရးလုပ္ငန္းျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာ၏ဇစ္ျမစ္သည္ ကရုဏာႏွင့္ပညာႏွစ္ပါးကုိအေျခခံ၍ ေလာက၏ ရုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာဖြံ႔ျဖိဴးမႈႏွင့္ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ ဖြ႔ံျဖိဴးမႈတုိ႔ကုိ ကုိယ္က်ိဴးမဖက္ ေမတၱာသက္သက္ျဖင့္ ေဆာင္ရြက္ျခင္းပင္ျဖစ္၏ဟုလည္း တနည္းမွတ္ယူႏုိင္ပါ၏။ ဖန္ဆင္းျခင္းကုိ အေၾကာင္းျပ၍ အေၾကာက္တရားျဖင့္ ကုိးကြယ္ယုံၾကည္ခုိင္းေသာဘာသာမဟုတ္။ ဘာကုိမွ် ဘယ္သူ႔ကုိမွ် ေၾကာက္စရာမလုိဘဲ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ယုံၾကည္စိတ္ အားကုိးစိတ္ ေမတၱာစိတ္မ်ားတုိးပြါးရင့္က်က္လာေအာင္ သင္ၾကားေပးေသာဘာသာျဖစ္၏။ ေလာက၏အရာရာကုိ အမွန္အတုိ္င္း အေၾကာက္တရားကင္းမဲ့စြာ ေဝဘန္ဆန္းစစ္သုံးသပ္တတ္ေအာင္သင္ၾကားေပးေသာ ပညာေရးစံနစ္တစ္ခုလည္းျဖစ္၏။  ေလာက၏ ပညာရပ္အားလုံးထက္ ေက်ာ္လြန္ေသာ အျမင့္ဆုံးေသာဥာဏ္ပညာကုိရရွိရန္ သင္ၾကားေပးေသာ ဘာသာလည္းျဖစ္၏။ လူသားအဓိကဘာသာျဖစ္၏။ လူသားသည္သာပဓာနျဖစ္၏။ အခရာျဖစ္၏။ လူသားသည္သာ သဘာဝေလာကၾကီးကုိ မိမိတုိ႔အလုိရွိသလုိ ဖန္တီး၏။ လူသားကုိ စၾကၤာဝေတးမင္းျဖစ္သည္အထိလည္းျမွင့္တင္၏။ ဘုရားျဖစ္သည္အထိလည္းလမ္းညႊန္၏။ ယေန႔ေျပာေနေသာ လူ႔အခြင့္အေရးအျပည့္အဝရွိေသာဘာသာျဖစ္ေခ်၏တကား။ ဤကဲ့သုိ႔ စၾကၤာဝေတးမင္းျဖစ္သည္အထိ၊ ဘုရားျဖစ္သည္အထိ လမ္းညြန္သင္ၾကားေပးခဲ့ေသာ လူ႔အခြင့္အေရးရွိသည့္ဘာသာမ်ား ဝါဒမ်ား ဤကမၻာဤစၾကၤာဝဠာဝယ္ အဘယ္မည္ေသာေနရာတြင္ရွိႏုိင္ပါမည္နည္း။ အဘိဓမၼာတရားကဲ့သုိ႔ သဘာဝတရား၏အရာရာကုိ ရွင္းလင္းစြာေဖၚထုတ္ေပးခဲ့ေသာ ပညာရပ္မ်ားပါဝင္သည့္ဘာသာကုိ ဤကမၻာဝယ္ ရွာေဖြၾကည့္စမ္းပါေလာ့။ ျမတ္ဗုဒၶ၏ဓမၼမ်ားမွတပါး အျခားတြင္ လုံးဝေတြ႔ႏုိင္မည္မဟုတ္ေၾကာင္း မိမိရဲရဲၾကီး ေျပာလုိက္ပါ၏။ လူသားကုိ ပဓာနျပဳ၍ စၾကၤာဝေတးမင္းအဆင့္၊ ထုိ႔ထက္ ဘုရားအဆင့္ထိ လူသားတန္ဘုိုးကုိ ညႊန္ျပခဲ့ေသာ လူ႔အခြင့္အေရးကုိထိုမွ်အထိေပးေသာ ပြင့္လင္းေသာဘာသာႏွင့္ဝါဒမ်ား ဤကမၻာ ဤစၾကၤာဝဠာဝယ္ ဗုဒၶဘာသာမွတစ္ပါး ဘယ္ေနရာမွ် ရွာ၍ေတြ႔ႏုိင္မည္မဟုတ္ေတာ့။ သုိ႔ျဖစ္၍ မိမိတုိ႔ကုိးကြယ္ေနေသာဗုဒၶဘာသာသည္ သာမန္ဆုေတာင္းဝတ္ျပဳရုံ အေပၚယံလုပ္ငန္းသက္သက္မွ်မဟုတ္၊ လူ႔ေလာကအတြက္ အမွန္တကယ္ျဖည့္က်င့္ရေသာ ေန႔စဥ္ဘဝတြင္ အျမဲက်င့္သုံးသင့္ေသာ လူမႈဘဝအတြက္အျမဲအသုံးခ်သင့္ေသာ က်င့္သုံးသေလာက္လည္း လက္ေတြ႔အက်ိဴးရွိေသာ စစ္မွန္သည့္ ဘာသာျဖစ္ေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းၾကီးသတိျပဳနားလည္ထုိက္၏။  သုိ႔ျဖစ္၍ ဗုဒၶဘာသာပီပီ ဗုဒၶလမ္းစဥ္ကုိ တတ္စြမ္းသေလာက္လုိက္ၾကပါစုိ႔၊ ျမတ္ဗုဒၶ၏လမ္းစဥ္ကုိလိုက္ရင္းျဖင့္ ေလာကေကာင္းက်ိဴးကုိ သယ္ပုိးႏုိင္ၾကပါေစဟု တုိက္တြန္းဆုေတာင္းရင္း ဤစာတမ္းကုိနိဂုံးကမၸတ္အဆုံးသတ္လုိက္ပါသည္။
အားလုံးက်မၼာခ်မ္းသာၾကပါေစ။
                                                     ေမတၱာျဖင့္
                                                    အရွင္ပညာသာမိ (ဘုန္းသူရိန္)

     က်မ္းကုိးစာရင္း။ ေလာေကာ သတၱာန မာေစေရာ ဟူေသာ စကားအရ ေလာကတြင္ရွိရွိသမွ်ေသာ သင္ဆရာ ျမင္ဆရာ ၾကားဆရာမ်ားႏွင့္ သက္ရွိသက္မဲ့ အရာရာတုိ႔သည္ မိမိ၏က်မ္းကုိးစာရင္းပင္ျဖစ္ပါ၏။ 

Sunday, March 11, 2012

ဗုဒၶဘာသာ ဇစ္ျမစ္ ( ၂၈ ) ဥေပကၡာပါရမီ

ဤဥေပကၡာဟူေသာ စကားလုံးကုိေရွးေရွးေသာ ပါရမီစကားလုံးမ်ားကဲ့သုိ႔အသုံးမတြင္က်ယ္လွေသာ္လည္း သုံးႏႈံးေျပာဆုိမႈေတာ့ရွိသည္ပင္။ သုံးႏႈံးေျပာဆုိမႈနည္းသည္ကုိေတြ႔ရ၏။ ထုိသုိ႔သုံးႏႈန္းေျပာဆုိမႈနည္းသကဲ့သုိ႔ ဥေပကၡာ၏ မူလသေဘာသဘာဝကုိ နားလည္သူလည္းအလြန္ရွားပါးလိမ့္မည္ထင္သည္။ အေၾကာင္းမွာ ဤစကားလုံး၏ အဓိပၸါယ္ကုိျပည့္စုံရန္မဆုိထားႏွင့္ အတုိင္းအတာတစ္ခုအထိ ျဖည့္က်င့္ဘုိ႔ရန္ပင္ ခက္ခဲလွေသာေၾကာင့္ပင္ျဖစ္၏။ ေလာကတြင္ မိမိခ်စ္ခင္ေသာသူ၊ ရင္းႏွီးေသာသူမ်ား၊ မိမိတုိ႔ႏွင့္ ဆက္စပ္ပတ္သက္သူမ်ားကုိ မိမိတုိ႔စြမ္းသေလာက္ ကူညီေဆာင္ရြက္ေပးေလ့ရွိၾက၏။ မိမိတုိ႔ ေျပာသည့္အတုိင္း အၾကံေပးသည့္အတုိင္း ကူညီသည့္အတုိင္း တစ္ဖက္သားကလုိက္နာလွ်င္ ေက်နပ္၏။ ဆက္လက္၍အကူအညီေပး၏။ အကယ္၍ မလုိက္နာလွ်င္ ကူညီလုိစိတ္မ်ားကုုန္ခန္းသြားတတ္ၾက၏။ ထုိအခါ ငါ့စကားမွ နားမေထာင္ဘဲ၊ သူ႔ထုိက္နဲ႔သူ ရွိပေစေတာ့ ဟုစိတ္ပုိင္းျဖတ္ကာ ေက်ာခုိင္းလုိက္ၾက၏။ ထုိပုဂၢိဳလ္ကုိ လွည့္၍ပင္မၾကည့္ေတာ့။ ဂရုလဲမစုိက္ေတာ့။ ငါေတာ့ သူ႔ကုိ ဥေပကၡာျပဳလုိက္ပီ ဟု ေျပာဆုိသည္မ်ားကုိ ၾကားရဖူး၏။ ကုိယ္စိတ္တုိင္းမက်၍ ေဒါသစိတ္ျဖင့္ (တုိက္ခုိက္ဖိႏွိပ္လုိေသာ ေဒါသကုိမဆုိလုိပါ။) ေက်ာခုိင္းပစ္ခြာလုိက္ျခင္းကုိပင္ ဥေပကၡာဟု အယူအဆလြဲမွားစြာ သုံးစြဲေနၾကျခင္းျဖစ္ေလ၏။ ထုိ႔ျပင္ အေျခအေနႏွင့္ အေၾကာင္းေၾကာင္းအရ မိမိတုိ႔ခ်စ္ခင္သူမ်ားႏွင့္ ခြဲခြါရေသာအခါတြင္လည္း မတတ္သာ၍ ခပ္ခြာခြာေလးေနရသည္ကုိပင္ ဘဝျခင္းမမွ်လု႔ိ ဥေပကၡာစိတ္နဲ႔ပဲ ေနလုိက္ရတယ္ ဟုေျပာဆုိသံမ်ားလည္းၾကားရဖူး၏။ အမွန္မွာ ဥေပကၡာမဟုတ္၊ ေလာက၏ အနိမ့္အျမင့္ အၾကမ္းအႏုစေသာ ေလာကဓံကုိရင္မဆုိင္ရဲျခင္း သုိ႔မဟုတ္ သတၱိနဲျခင္းသာျဖစ္၏။(မည့္သုိ႔မွ်ေပါင္းစပ္ဖုိ႔ရန္မျဖစ္ႏုိင္ေသာ အေနအထားကုိမဆုိလုိပါ။ ၾကိဴးစားလွ်င္ေပါင္းစပ္ဖုိ႔ျဖစ္ႏုိင္ပါလွ်က္ မၾကိဴးစားဝ့ံေသာသူမ်ိဴးကုိသာရည္ရြယ္ပါ၏။) မိမိတုိ႔စိတ္တုိင္းမက်၍ ျဖစ္လုိရာျဖစ္ေစေတာ့ဟု
ေက်ာခုိင္းပစ္လုိက္ေသာ ေဒါသစိတ္နွင့္ သတၱိနည္းပါးမႈေၾကာင့္ ေရွာင္ထြက္ျခင္းတုိ႔ကုိ သေဗၺသတၱာ စာရင္းထဲထည့္လုိက္ျပီ၊ ဥေပကၡာျပဳလုိက္ျပီ ဟုေျပာဆုိသံမ်ားကုိ မိမိမၾကာခဏၾကားရဖူး၏။ ဤသည့္အယူအဆမွားသည္ အဘိဓမၼာကုိေသခ်ာစြာမသင္ဘူးသူမ်ား သုိ႔မဟုတ္ ျမတ္ဗုဒၶ၏ဓမၼႏွင့္ အလြန္ေဝးကြာသူမ်ား၏ မွားေလ့မွားထရွိေသာ ျဖစ္စဥ္တစ္ခုဟု ဆုိခ်င္ပါ၏။ အျပစ္ဟုဆုိျခင္းမဟုတ္ပါ။ အမွန္စင္စစ္ ဥေပကၡာ၏ တရားကုိယ္အရေကာက္သည္ တၾတမဇၥ်တၱတာ ေစတသိက္ျဖစ္၏။ ဤေစတသိက္၏ အဓိပၸါယ္သည္ ဝမ္းေျမာက္စရာေတြ႔ေသာ္လည္း ဝမ္းမေျမာက္ မသာယာ၊ ေၾကာက္စရာေတြ႔ေသာ္လည္း မေၾကာက္မလန္႔၊ ေဒါသျဖစ္စရာေတြ႔ေသာ္လည္း ေဒါသမျဖစ္၊ အလယ္အလတ္တည့္မတ္ျခင္းသေဘာရွိ၏။ အလည္အလတ္တည့္မတ္ျခင္းသေဘာရွိ၏ ဟုဆုိသျဖင့္ မည္သည့္လႈပ္ရွားမႈမွမရွိဘဲ အလည္တြင္ျငိမ္ျငိမ္ကေလးတည္ေနသည့္သေဘာဟုမထင္မွတ္ေစလုိပါ။ ဘာမွမေျပာဘဲ ႏႈတ္ဆိတ္ ႏႈတ္ပိိတ္ကာျငိမ္ေနသည္ဟုလည္းအမွတ္မမွားသင့္။ ထုိ႔ျပင္ ေကာင္းမႈႏွင့္ မေကာင္းမႈဟူေသာ အစုႏွစ္စုတြင္ ဘယ္ဘက္မွမလုိက္ဘူး၊ အလယ္အလတ္လမ္းစဥ္ပဲလုိက္တယ္ဟုလည္း လြဲမွားစြာနားမလည္သင့္ေပ။ ဤသည့္စိတ္ထားမ်ိဴးသည့္ အမွန္တရားဘက္မွ မရပ္တည္ရဲေသာ သူရဲေဘာေၾကာင္သည့္ ေရွာင္ထြက္လုိသည့္ တာဝန္မယူရဲသည့္စိတ္ထားပင္ျဖစ္၏။ အမွန္စင္စစ္ ဥေပကၡာဟူသည္ ေျပာသင့္သည့္အရာကုိေျပာ၏။ လုပ္သင့္သည့္အရာကုိလုပ္၏။ အမွားႏွင့္အမွန္ကုိ တည့္မတ္ေအာင္ ေကာင္းက်ိဴးျဖစ္ထြန္းေအာင္ ဦးစီးရြက္ေဆာင္ေသာ သေဘာလည္းရွိ၏။ မွားသည့္အရာကုိ မွားသည့္အတုိင္း သူ႔ထုိက္နဲ႔သူရွိပေစေတာ့ဟုလည္းေက်ာခုိင္းပစ္မသြား၊ မွန္သည့္အရာကုိလည္း အမွားဘက္သုိ႔မယိမ္းယို္င္ေစဘဲ ဆက္လက္တည့္မတ္ေနရန္ ထိန္းေက်ာင္းေပး၏။ တည့္မတ္တည္ျငိ္မ္စြာလႈပ္ရွားတက္ၾကြ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ တုိ႔ကေတာ့ အလယ္အလတ္ ဥေပကၡာလမ္းစဥ္ပဲ၊ ဘယ္ဘက္မွမလုိက္ဘူးဟု ေျပာဆုိေနသူမ်ားသတိထားဘုိ႔ျဖစ္၏။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ သိကၡာပုဒ္ပညတ္သည့္အခါဝယ္ အျပစ္က်ဴးလြန္ေသာသူကုိ တရားမဆုံးျဖတ္ဘဲ ဘယ္ဘက္မွမလုိက္ဘူး၊ အလယ္အလတ္လမ္းစဥ္ပဲ ဟုဆုိကာ ေရွာင္ထြက္ခဲ့ေသာသာဓကမ်ားရွိခဲ့ဖူးပါသလား။ စင္စစ္မရွိခဲ့ေခ်။ တရားအားေလ်ာ္စြာ အမွန္ႏွင့္အမွားတုိ႔၏သဘာဝအတုိင္း တည္ျငိမ္တည့္မတ္ခုိင္မာျပတ္သားစြာ ဆုံးျဖတ္ေတာ္မူခဲ့သည္ခ်ည္းပင္ျဖစ္၏။ အထူးသျဖင့္ ေလာက၏သဘာဝအရ  ခ်ီးမြမ္းျခင္း ကဲ့ရဲ့ျခင္း ေအာင္ျမင္ျခင္း က်ရႈံးျခင္းစေသာ ေလာကဓံတရားမ်ားသည္ မည့္သူ႔ကုိျဖစ္ေစ မည့္သည့္အရာကုိျဖစ္ေစ ရုိက္ခတ္မည္မွာအမွန္ပင္ျဖစ္၏။ ထုိသည့္ေလာက၏ ရုိက္ခ်က္တုိ႔ကုိ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ်ေရွာင္လႊဲ၍မရႏိုင္။ ထုိေလာက၏ ထုိးႏွက္ခ်က္ ရုိက္ခ်က္တုိ႔သည္ ( ခ်ီးမြမ္းခံရျခင္းႏွင့္ေအာင္ျမင္ျခင္းတုိ႔သည္လည္း ေလာက၏ သိမ္ေမြ႔ေသာ နားဝင္ခ်ိဴေသာ လုိလားၾကေသာ ထုိးႏွက္ခ်က္ ရုိက္ခ်က္တုိ႔သာျဖစ္ေၾကာင္း၊ တကယ့္ပန္းတုိင္အစစ္မဟုတ္ေသးေၾကာင္း၊ ပန္းတုိင္ကုိသြားဘုိ႔ရန္ နည္းလမ္းမ်ား သုိ႔မဟုတ္ မွတ္တုိင္မ်ားသားျဖစ္ေၾကာင္းကုိသတိျပဳပါ) မထင္မွတ္ဘဲ လွ်ပ္တစ္ျပက္လည္းျဖစ္ႏုိင္၏။ ၾကိဳတင္ေမွ်ာ္မွန္းထားသလုိလည္းျဖစ္ႏုိင္၏။ မည္သုိ႔ဆုိေစ ထုိေလာက၏ ရုိက္ခ်က္တုိ႔ႏွင့္ေတြ႔ၾကံဳရသည့္အခါ မည္သည့္ရုိက္ခ်က္ ထုိးႏွက္ခ်က္ကုိမွ်အေလးမျပဳ၊ မတုန္႔ျပန္၊ ဂရုလည္းမစုိက္၊ အသိမွတ္လည္းမျပဳ၊ သူအမွန္တကယ္ လုပ္သင့္သည့္အရာကုိ ဆက္လက္၍ တည့္မတ္စြာလုပ္ေဆာင္၏။ ခ်ီးမြမ္းခံရမႈကုိလည္းမသာယာ၊ ကဲ့ရဲ့ခံရမႈကုိလည္း ဝမ္းမနဲ၊ ေအာင္ျမင္မႈေၾကာင့္လည္း မာန္မတက္၊ က်ရႈံးျခင္းေၾကာင့္လည္း စိတ္ဓါတ္မက်ဘဲ ေကာင္းက်ိဴးျဖစ္ႏုိင္သည့္အရာမွန္သမွ်ကုိ တည္ျငိမ္တည့္မတ္ျပတ္သားစြာဆက္လက္လုပ္ေဆာင္ႏုိင္ေအာင္ ထိန္းေက်ာင္းေပးသည့္သေဘာသည္ ဥေပကၡာျဖစ္၏။ ျမင့္ျမတ္လွေလစြ။ က်င့္ႏုိင္ဘုိ႔ရန္လည္းခက္ခဲလွေလစြတကား။ ထုိ႔ေၾကာင့္ပင္ ဤဥေပကၡာပါရမီကုိ အလြန္ရင့္က်က္ေသာ သူေတာ္စင္မ်ားသာလွ်င္ သူ႔သေဘာအတုိင္းျပည့္စုံေအာင္တိက်စြာျဖည့္ဆည္းႏုိင္ၾက၏။ ထုိ႔ျပင္ ဤဥေပကၡာ၏အဓိက ရန္သူတုိ႔သည္ ေလာကၾကီးမဟုတ္။ ေလာက၏ရုိက္ခ်က္ ထုိးႏွက္ခ်က္မ်ားလည္းမဟုတ္၊ အဟုတ္အစစ္ကား မိမိ၏ရင္တြင္းတြင္ရွိေနေသာ ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟတုိ႔သာလွ်င္ျဖစ္၏။ ထုိေလာေဒါေမာသုံးခုကုိသာ မိမိက ႏုိင္ထားလွ်င္ ေလာက၏ရုိက္ခ်က္မ်ားဟူသည္ ပုရြက္ဆိတ္ကုိက္သေလာက္မွ် နာစရာဟုတ္၊ အဟန္႔အတား အေႏွာက္အယွက္လည္းမဟုတ္၊ အခက္အခဲဟူ၍လည္း သတ္မွတ္စရာမလုိေတာ့၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဤဥေပကၡာပါရမီကုိ ျဖည့္က်င့္ႏုိင္ဘုိ႔ရန္ မိမိရင္တြင္းဝယ္ ေလာေဒါေမာတုိ႔ အေတာ္အတန္ကင္းေဝးေနဘုိ႔ေတာ့လုိအပ္ပါ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဥေပကၡာပါရမီဟူသည္ မည္သည့္ေလာကဓံ၏ ရုိက္ခ်က္ ထုိးႏွက္ခ်က္ေၾကာင့္မွ် ယိမ္းယုိင္မသြားဘဲ ေလာက၏ ေကာင္းက်ိဴးမွန္သမွ်ကုိ တည္ျငိမ္တည့္မတ္ျပတ္သြားစြာ ဆက္လက္လုပ္ေဆာင္ႏုိင္ရန္ ထိန္းေက်ာင္းတည့္မတ္ေပးႏုိင္ေသာ တၾတမစၨ်တၱတာေစတသိက္၏ စြမ္းအင္ပင္ျဖစ္ပါေၾကာင္း တင္ျပလုိက္ရပါ၏။ ဤဥေပကၡာပါရမီသည္ ခက္သည္ဟုဆုိကာမွ်ျဖင့္မိမိတုိ႔ႏွင့္မဆုိင္၊ ဘုရားအေလာင္းေတာ္စေသာ သူေတာ္စင္ၾကီးတုိ႔ႏွင့္သာသက္ဆုိင္သည္ဟုသေဘာထားကာ မ်က္ကြယ္မျပဳသင့္ေပ။ အမွန္စင္စစ္ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္ေဟာၾကားထားေတာ္မူေသာ က်င့္ခဲ့ေတာ္မူေသာတရားေတာ္မ်ားသည္ အမွန္ဆႏၵသာရွိပါက လူသားမ်ားမက်င့္ႏုိင္စရာအေၾကာင္းမရွိေပ။ ထုိ႔ျပင္ ဘုရားရွင္ကလည္း ငါမွက်င့္ႏုိင္တယ္၊ ငါပဲဘုရားျဖစ္ႏုိင္တယ္၊ တစ္ျခားသူမ်ားမက်င့္ႏုိင္၊ ဘုရားမျဖစ္ႏုိင္ဟုလည္း တစ္လုံးတစ္ပါဒမွ်မေဟာၾကား၊ မသြန္သင္ခဲ့ေပ။ ဗုဒၶဘုရားရွင္သည္ပင္ သာမန္လူသားတစ္ေယာက္အျဖစ္မွ ထိပ္တန္းအႏွိဳင္းမဲ့ဘုရားအျဖစ္သုိ႔ေရာက္ေအာင္ က်င့္ေဆာင္ျပခဲ့သည္မဟုတ္ပါလား။ သုိ႔ျဖစ္၍ မိမိလည္း မိမိတုိ႔သာ ဆႏၵရွိၾကမည္ဆုိလွ်င္ ဘုရားအျဖစ္သုိ႔လည္းေရာက္ေအာင္က်င့္ႏုိင္ပါ၏။ အဂၢသာဝကအျဖစ္၊ မဟာသာဝကအျဖစ္ စသည့္စသည့္ျမင့္ျမတ္သည့္ဘဝမ်ားသုိ႔ေရာက္ေအာင္လည္း က်င့္ေဆာင္ႏုိင္ၾကပါ၏။ က်င့္ေဆာင္ႏုိင္ရန္လည္း ဘုရားရွင္က နည္းလမ္းမ်ားေပးခဲ့ျပီးျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဘုရားရွင္ကေရွ႔ေဆာင္၍ က်င့္လည္းျပ၍ နည္းလမ္းလည္းေပးခဲ့သကဲ့သုိ႔ မိမိတုိ႔လည္း ေလာကေကာင္းက်ိဴးအတြက္ စြမ္းႏုိင္သည့္အလုပ္ကုိ က်ေရာက္သည့္ေနရာမွ ပါရမီစိတ္ထားမ်ားျဖင့္ စြမ္းေဆာင္ၾကဘုိ႔လုိအပ္ပါ၏။ စြမ္းေဆာင္ႏုိင္ၾကပါေစဟုလည္း ဆႏၵျပဳလုိက္ရပါ၏။

***ဓမၼမိတ္ေဆြမ်ား၏အမွာစကား***