လြဲေနေသာ “ငါ”

ကဗ်ာလုုိမေတြးတတ္တဲ့ငါ ကဗ်ာေတြေရးျဖစ္တယ္

စာေတြစုုံေအာင္မဖတ္ဘူးတဲ့ငါ စာေတြေရးျဖစ္တယ္

ၾကယ္ေတြစုုံေအာင္မျမင္ဘူးတဲ့ငါ ၾကယ္အေၾကာင္းေျပာျဖစ္တယ္
တရားမေဟာတတ္တဲ့ငါ ဓမၼကထိကေလသံထြက္ေနတယ္
ေဒါသၾကီးတဲ့ငါ သည္းခံရတဲ့ဘဝမွာက်င္လည္ျဖစ္တယ္
မာနၾကီးတဲ့ငါ ခ်ိဴးႏွိမ္ရတဲ့ဘဝမွာ ရွင္သန္ေနရတယ္
ပညာအာဟာရေတြ ျပည့္ဝခ်င္တဲ့ငါ ပညာေတြငတ္ေနဆဲျဖစ္တယ္
အမ်ားေကာင္းက်ိဴ းသယ္ပုုိးခ်င္တဲ့ငါ ဘာမွမစြမ္းႏုုိင္ေသးျဖစ္ေနတယ္
သားေကာင္းတေယာက္ျဖစ္ခ်င္တဲ့ငါ မာတာပိတုုေက်းဇူးမဆပ္ႏုုိင္ဘူးျဖစ္ေနတယ္
ထုုိက္တန္သူကုုိေထာက္ခံခ်င္တဲ့ငါ မဲေပးခြင့္ေတာင္မရွိဘူးျဖစ္ေနတယ္။

*~*~*~*~*~*~*~*

ယေန႔ျမင္ကြင္း

ေႏြးေထြးတဲ့ေမတၱာတရားမ်ား ေအးခဲေနတဲ့ မိသားစုုေတြမ်ားလာျပီ.....

ေပ်ာ့ေပ်ာင္းႏူးညံ့တဲ့ဆက္ဆံေရးေတြ ေတာင့္တင္းေနတဲ့

ေမြးခ်င္းေတြျဖစ္လာျပီ.....

ေဖၚေရြပ်ဴငွာတဲ့ယဥ္ေက်းမႈေတြထဲ မာယာေတြေရာေထြးေနတဲ့ လူမႈဝန္းက်င္ျဖစ္လာျပီ....

ရုုိေသေလးစားမႈေတြ အားနဲေလ်ာ့ပါးေနတဲ့ ဆရာတပည့္ေတြျဖစ္လာျပီ.....

အၾကင္နာေအးေရစက္ေတြ ပြက္ပြက္ဆူျပီးခန္းေနတဲ့ ဇနီးေမာင္ႏွံေတြမ်ားလာျပီ....

ယုုံၾကည္မႈအေဆာက္အဦၾကီး ေဖါက္ခြဲဖ်က္ဆီးခံထားရတဲ့ ျပည္သူနဲ႔အစုုိးရျဖစ္လာျပီ....

ေဝဒနာဒဏ္ရာမ်ားစြာနဲ႔ အကာကြယ္မဲ့တဲ့ေက်ာမြဲေတြမွာ အားကုုိးရာမရွိတဲ့ ဘဝမဲ့ေတြျဖစ္လာျပီ....

လြဲမွားတဲ့အျမင္လႈိင္းေတြ တဒုုိင္းဒုုိင္းရုုိက္ခတ္ေနတဲ့ ဆတ္ဆတ္ထိမခံ

ဘာသာတရားေတြျဖစ္လာျပီ.....

လူ႔အခြင့္ေရးဆုုိတဲ့ေဝါဟာရနဲ႔ ညီမွ်ျခင္းဆြဲခံထားရတဲ့ တန္ဖုုိးရွိနဲ႔တန္ဖုုိးမဲ့ေတြ ေရာသမေမႊခံေနရျပီ.....

မီဒီယာေရစီးေၾကာင္းကိုု ေမာင္းႏုုိင္တဲ့ေငြရွင္က သူေတာ္စင္ျဖစ္လာျပီ.....

ျမတ္ဗုုဒၶရဲ့သစၥာဓမၼေတြဟာ ကုုိယ္လုုိရာခပ္ႏွိပ္တဲ့ အမွတ္တံဆိပ္ျဖစ္လာျပီ....

ဘယ္ေတာ့မွမေျပာင္းလဲဘဲ အျမဲမွန္တဲ့ပရမတၳတရားေတြဟာ အတၱအမွားေတြျဖစ္လာျပီ.....

အတုုေတြေစ်းကြက္ဝင္ အစစ္ေစ်းကြက္ေပ်ာက္ အျမင္ေမွာက္မွားသူေတြမ်ားလာျပီ.....

မာယာရွင္သခင္ျဖစ္လုုိ႔ ျဖဴစင္သူႏြံနစ္တဲ့ေခတ္ ျဖစ္လာျပီ......

ဆင္ျခင္ဥာဏ္ကုုိေက်ာခုုိင္း လူတုုိင္းရ့ဲဆႏၵသာ အမွန္တရားလုုိ႔လက္ခံလာၾကျပီ.....

ဒီလူသားနဲ႔ဒီကမ ၻာ ရွည္ၾကာစြာေအးခ်မ္းေရး ဓမၼေဆးေတြလုုိေနျပီ.....။

*~*~*~*~*~*~*~*

တမ္းတမိတဲ့ လူ႔အခြင့္အေရး

အမ်ားေကာင္းက်ိဴးျဖစ္သည့္ အမ်ိဴးသားေရးထက္ 

မိမိတဦးတည္း၏ ျမင့္ျမတ္သန္႔စင္ေသာစိတ္ထား ခုုိင္မာေရးတာဝန္ကုုိပင္

 မႏုုိင္႔တႏုုိင္ တနင့္တပုုိးထမ္းေဆာင္ေနရဆဲျဖစ္ပါသျဖင့္ 

ညစ္ေထးေသာစိတ္ထားပုုိင္ရွင္မ်ား မိမိအနားသုုိ႔မသြားလာ 

မေနထုုိင္ မဆက္ဆံၾကပါရန္ ေမတၱာရပ္ခံအပ္ပါသည္။

ထုုိ႔ျပင္ ျဖဴေဖြးေအးျမေသာစိတ္ထားပုုိင္ရွင္မ်ားသည္ 

မိမိအား ခစားနားခုုိခြင့္ေပးပါရန္လည္း အထူးေမတၱာရပ္ခံအပ္ပါသည္။

( မည္သူ႔ကုုိမွ်မရည္ရြယ္ပါ၊ ဓမၼသေဘာသက္သက္ကုုိသာ စာဖြဲ ႔ျခင္းျဖစ္ပါသည္)

*~*~*~*~*~*~*~*

လူ႔အခြင့္အေရးဆုုိတာ

 လူ႔အခြင့္အေရးဆုုိတာ

 “ ႏြားထီးငါးက်ပ္ ႏြားမငါးက်ပ္၊ ဗူးသီးတမတ္၊ ၾကက္သားတမတ္၊ ေရႊလဲတမတ္ ေၾကးလဲတမတ္ ”

 ေစ်းညွိတဲ့ေဝါဟာရမဟုုတ္ဘူး။ လူတဦးခ်င္းစီရဲ့ ေကာင္းေသာအရည္အခ်င္းေတြနဲ႔ေလ်ာ္ညီစြာ ရရွိသင့္တဲ့အခြင့္အေရးကုုိအပ္ႏွင္းသင့္တယ္။ အရည္အခ်င္းေကာင္းပုုိမ်ားသူကုုိ အခြင့္အေရးေကာင္းပုုိေပးသင့္တယ္။ အရည္အခ်င္းနဲသူကုုိ အခြင့္အေရးေလွ်ာ့ခ်သင့္တယ္။ အရည္အခ်င္းဆုုိရာမွာ ပညာအရည္အခ်င္း ကုုိယ္က်င့္အရည္အခ်င္း စိတ္ဓာတ္အရည္အခ်င္းစသျဖင့္အားလုုံးပါဝင္တယ္။

အရာရာမတူညီတဲ့လူေတြအၾကားမွာ လူ႔အခြင့္အေရးဆုုိတဲ့ေဝါဟာရကုုိ 

ျမိန္ရွက္စြာသုုံးစြဲျခင္းျဖင့္ ဇြတ္အတင္းညီမွ်ျခင္းဆြဲၾကလွ်င္ အေတာမသတ္ႏုုိင္ေသာ လူမႈေရာင္စုုံျပႆနာတုုိ႔ကုုိဖန္တီးရာေရာက္ႏုုိင္တယ္။

တကယ္ေတာ့ လူ႔အခြင့္အေရးဆုုိတာ 

“လူသားတုုိင္းဟာတရားမွ်တေသာ စည္းကမ္းမ်ား နည္းလမ္းမ်ား ဥပေဒမ်ားႏွင့္အညီ

 မိမိလုုိခ်င္သည့္အရာ၊ ေလွ်ာက္ခ်င္သည့္လမ္း၊ ေမွ်ာ္မွန္းသည့္ပန္းတုုိင္တုုိ႔သုုိ႔ 

တူညီစြာအေရာက္လွမ္းႏုုိင္ခြင့္ ဆြတ္ခူးႏုုိင္ခြင့္ရွိတာကုုိဆုုိလုုိတာျဖစ္တယ္” ။

သုုိ႔ေသာ္ ကံ ဥာဏ္ ဝီရိယအားနဲ႔ေလ်ာ္ညီစြာသာရႏုုိင္ ေရာက္ႏုုိင္တယ္။ ကံ ဥာဏ္ ဝီရိယအားနဲ႔မထုုိက္တန္လုုိ႔ မရရွိတာကုုိလူ႔အခြင့္အေရးဆုုိတဲ့ေဝါဟာရနဲ႔တန္းညွိျပီး ေတာင္းဆုုိေနသူေတြဟာ လူ႔အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖာက္ရုုံမကေတာ့ဘူး၊ လမင္းကုုိမနာလုုိျဖစ္ျပီးဆဲေရးတုုိင္းထြာေနတဲ့ လူ႔ဗာလအျဖစ္ကုုိေရာက္သြားတယ္။

 ဒါေၾကာင့္ လူ႔အခြင့္အေရးကုုိ အေလးမူၾကသူမ်ား “သေဗၺသတၱာ ကမၼႆကာ” ဆုုိတဲ့

 ေဒသနာေတာ္ကုုိလဲ တခ်က္ေလာက္ေတာ့ ေစာင္းလွည့္ၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။

*~*~*~*~*~*~*~*