အသုုံးတည့္ပညာ

ယေန႔ေခတ္ကုုိ knowledge era ပညာေခတ္ဟုုဆုုိၾကသည္။ ဆုုိသေလာက္ပင္ ပညာရပ္မ်ားႏွင့္ပတ္သက္၍လည္း လုုိက္စား၍မကုုန္ႏုုိင္ေအာင္ မ်ားျပားက်ယ္ျပန္႔လွသလုိ ပညာတတ္သူမ်ားလည္း မ်ားျပားလွသည္။ မိမိအေနျဖင့္မူ မ်ားျပားက်ယ္ျပန္႔လွေသာ ပညာရပ္မ်ားကုုိ ေလ့လာတတ္ေျမာက္ဘုုိ႔ရန္ မဆုုိထားဘိ၊ မိမိႏွင့္သက္ဆုုိင္သည့္ ပညာရပ္မ်ားကုုိပင္ ႏွစ္မ်ားစြာေလ့လာပါေသာ္လည္း အျပီးဆုုံးသုုိ႔မေရာက္ႏုုိင္ မတတ္ႏုုိင္ေသးဘဲျဖစ္ရေလသည္။ အမွန္စင္စစ္ ပညာရပ္တစ္ခုုကုုိ အမွန္တကယ္ တတ္ေျမာက္ဘုုိ႔ဆုုိသည္မွာ လြယ္ကူေသာကိစၥေတာ့မဟုုတ္ေခ်။ ေရွးေရွးကမၻာဦးေခတ္မွသည္ ယေန႔ ႏွစ္ဆယ့္တစ္ရာစုုေခတ္တုုိင္ေအာင္ လူသားတုုိ႔သည္  အုုပ္ခ်ဳပ္ေရး လူမႈဆက္ဆံေရး ဘာသာေရး ကူးသန္းေရာင္းဝယ္ေရး လူေနမႈပုုံစံႏွင့္ ေန႔စဥ္လူမႈဘဝမ်ားစြာအတြက္ စနစ္အမ်ိဴးမ်ိဴး နည္းလမ္းအသြယ္သြယ္ ယဥ္ေက်းမႈအဖုုံဖုုံ ဘာသာစကားအမ်ိဴးစုုံ ပညာရပ္အသီးသီးတုုိ႔ျဖင့္ လူ႔ေလာကၾကီးကုုိ ခ်ီတက္ခဲ့ၾက ပုုံေဖၚခဲ့ၾကသည္။ လူ႔သမုုိင္းကုုိ လူသားမ်ားကုုိယ္တုုိင္ စိတ္တုုိင္းက် တစ္ေခတ္ျပီးတစ္ေခတ္ စနစ္အသစ္အသစ္တုုိ႔ျဖင့္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲ အေကာင္အထည္ေဖၚခဲ့ၾကသည္။ ေတြးေခၚခဲ့ ေရးသားခဲ့ၾကသည္။ လူသားတုုိ႔သည္ အသိပညာေရာ အတတ္ပညာပါ ႏွစ္ခုုလုုံးမဖြ႔ံျဖိဴးမီဝယ္ လူသားဘဝႏွင့္ပတ္သက္ေသာ အရာရာသည္လည္း ေနာက္က်ခဲ့သည္။ ေႏွးေကြးခဲ့သည္။ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ အသိပညာေရာ အတတ္ပညာပါ  ဖြံ႔ျဖိဴးလာသည္ႏွင့္အမွ် လူသားဘဝႏွင့္ပတ္သက္ေသာ အရာရာသည္ သူ႔ထက္ငါ ေရွ႔ေရာက္ေအာင္ၾကိဴးစားျခင္းျဖင့္ ျပိဳင္ဆုုိင္မႈအေျခအေနသုုိ႔ေရာက္ရွိလာခဲ့သည္။ အျဖစ္အပ်က္ႏွင့္ လုုပ္ေဆာင္ခ်က္မွန္သမွ်တုုိ႔သည္လည္း အရင္ထက္စာလွ်င္ ျမန္သည္ထက္ျမန္လာသည္။ သြက္သည္ထက္ သြက္လာသည္။

   ေရွးယခင္က သက္ဆုုိင္ရာပညာရပ္မ်ားသည္ သက္ဆုုိင္ရာလူမႈအဖြဲ႔အစည္းအတြက္ သီးျခားစီအသုုံးျပဳ၍ အကန္႔အသတ္ျဖင့္ ေျပာင္းလဲေစခဲ့ရာမွ ယေန႔ကမၻာသည္ သီးျခားစီခြဲျခား၍ မရေတာ့ဘဲ အားလုုံးတေျပးညီ တခ်ိန္တည္း တျပိဳင္တည္း သက္ဆုုိင္သည့္အေနအထားသုုိ႔ေရာက္ရွိလာသည္။ ေရွးယခင္က ေဒသတစ္ခုု၏ ျဖစ္ရပ္မ်ားသည္ အျခားေဒသတစ္ခုုသုုိ႔ မကူးစက္ႏုုိင္ေသာ္လည္း သုုိ႔မဟုုတ္ ကူးစက္မႈေႏွးေကြးေသာ္လည္း ယေန႔ေခတ္တြင္ ကူးစက္မႈကား တမုုဟုုတ္ တခဏခ်င္းပင္ျမန္ဆန္လွသည္။ စီးပြါးေရးသတင္းမ်ားကုုိဖတ္မိသည့္အခါ စီးပြါးေရး၏ ရုုိက္ခတ္မႈသည္ အသီးသီးေသာအားၾကီး အားေသးအတုုိင္းအတာအရ ကူးစက္မႈအင္းအားျပင္ထန္လွသည္ကုုိ သိရသည္။ ထုုိစီးပြါးေရးအရွိန္၏ရုုိက္ခတ္မႈမွတဆင့္ ႏုုိင္ငံေရး လူမႈေရး ပညာေရး စသည့္အရာရာတုုိ႔သည္လည္း ကူးစက္ခံရကာ အေျပာင္းအလဲမ်ားျဖစ္ကုုန္ၾကသည္။ ထုုိ႔အတူပင္ ႏုုိင္ငံေရးအေဆာက္အအုုံတစ္ခုု ေျပာင္းလဲသည့္အခါလည္း အျခားလူႏွင့္ပတ္သက္သမွ်ေသာ အရာရာသည္ ကူးစက္ခံရမႈျမန္ဆန္လွသည္။ အထူးသျဖင့္ ေကာင္းသည့္အရာတုုိင္း အျဖစ္အပ်က္တုုိင္းတြင္ ကူးစက္မႈေႏွးေကြးသည္ဟုု ဆုုိႏုုိင္ရန္ရွိေသာ္လည္း မေကာင္းသည့္ျဖစ္ရပ္တုုိင္းတြင္ ကူးစက္မႈကား အ့ံၾသဘြယ္ျမန္ဆန္လွသည္။ ဤသည္တုုိ႔မွာ တိုုးတက္လာေသာ ပညာရပ္မ်ား၏ ရုုိက္ခတ္မႈ သုုိ႔မဟုုတ္ တြန္းအား သုုိ႔မဟုုတ္ အက်ိဴးသက္ေရာက္မႈပင္ျဖစ္သည္။ ပညာရပ္မ်ားမတုုိးတက္မီက ယခုုကဲ့သုုိ႔ ရုုိက္ခတ္မႈ မျမန္ဆန္ခဲ့ေခ်။ သုုိ႔ေသာ္ တုုိးတက္လာေသာ ပညာရပ္မ်ားသည္ အားလုုံးအေကာင္းဘက္သုုိ႔ခ်ည္း ဦးတည္သည္ေတာ့မဟုုတ္။ အေကာင္းႏွင့္အဆုုိးဒြန္တြဲလွ်က္သာ ခရီးဆက္ေနၾကသည္ကုုိေတြ႔ရသည္။ ဤသည္မွာလည္း ေလာက၏သဘာဝဟုုသာ ဆုုိရမည္ထင္သည္။

   အတတ္ပညာႏွင့္ အသိပညာႏွစ္မ်ိဴးတြင္ အတတ္ပညာသည္ ရုုပ္ဝတၳဳမ်ားႏွင့္ပုုိ၍သက္ဆုုိင္မႈမ်ားသည္ဟုုထင္သည္။ အေၾကာင္းမွာ အတတ္ပညာပုုိင္းတြင္ ရုုပ္ဝတၳဳမ်ားကုုိအေျခခံကာ စီမံခန္႔ခြဲျခင္း ဖန္တီးျခင္း စမ္းသပ္ေလ့လာျခင္းတုုိ႔ျဖင့္ လုုပ္ကုုိင္ရေသာေၾကာင့္ပင္ျဖစ္သည္။ အသိပညာသည္ နာမ္တရားပုုိင္္းႏွင့္ပုုိ၍ သက္ဆုုိင္မႈမ်ားျပားသည္ဟုု ဆုုိခ်င္သည္။ အေၾကာင္းမွာ အသိပညာပုုိင္းတြင္ ဘဝ၏ အေတြ႔အၾကံဳမ်ား၊ စိတ္ပုုိင္းႏွင့္ဆုုိင္ေသာ ခံစားခ်က္မ်ားႏွင့္ ယူဆခ်က္တုုိ႔ကုုိ အေျခခံ၍ တုုိးတက္လာေသာေၾကာင့္ပင္ျဖစ္သည္။ ထုုိထုုိအတတ္ပညာႏွင့္ အသိပညာႏွစ္မ်ိဴးလုုံးသည္ မိမိတုုိ႔ တစ္ဦးခ်င္းစီ၏ ဘဝအတြက္ေရာ လူမႈအစုုအဖြဲ႔အတြက္ပါ ေကာင္းက်ိဴးကုုိျဖစ္ထြန္းေစခဲ့သည္မွန္ေသာ္လည္း ဆုုိးက်ိဴးကိုုဖန္တီးခဲ့သည္မွာလည္း အၾကိမ္ၾကိမ္ရွိခဲ့ျပီးျဖစ္သည္ကုုိ ကမၻာ့သမုုိင္းတစ္ေလွ်ာက္ အဆက္မျပတ္ေသာ ေဒသဆုုိင္ရာစစ္ပြဲမ်ား၊ ကမၻာ့စစ္ပြဲၾကီးမ်ားကုုိေထာက္ထား၍ သိႏုုိင္မည္ျဖစ္သည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ထုုိထုုိပညာရပ္မ်ားသည္ ဆုုိးက်ိဴးမ်ားကုုိျဖစ္ေစခဲ့သနည္းဟူမူ ထုုိထုုိအတတ္ပညာႏွင့္အသိပညာတုုိ႔သည္ ကုုိယ္က်င့္တရားကုုိ အျမဲတန္းအေျခမျပဳ ( မ႑ိဳင္မျပဳ ) ခဲ့ေသာေၾကာင့္ပင္ျဖစ္သည္။

    ျမတ္ဗုုဒၶပြင့္ေတာ္မမူမီကာလ ဘီစီေျခာက္ရာစုုတြင္ပင္ လူသားတုုိ႔သည္ သူတုုိ႔၏ေန႔စဥ္လူမႈဘဝမ်ားအတြက္ အဆင့္ျမင့္ေသာ အတတ္ပညာမ်ားျဖင့္ ဖန္တီးေနႏုုိင္ခဲ့ၾကသည္။ ေဆာက္လုုပ္ေရးပုုိင္းဆုုိင္ရာ အတတ္ပညာမ်ား၊ ပန္းတိမ္ ပန္းတည္း ပန္းဘဲ စေသာ ပန္းအတတ္ပညာရပ္မ်ား၊ ခ်ည္ထည္အမ်ိဴးမ်ိဴး ပုုိးထည္အမ်ိဴးမ်ိဴးတုုိ႔ကိုု ရက္လုုပ္ႏုုိင္ေသာ အဝတ္အထည္ခ်ဳပ္အတတ္ပညာရပ္မ်ား၊ နကၡတၱေဗဒပညာရပ္မ်ား၊ အုုပ္ခ်ဳပ္ေရးပုုိင္းတြင္လည္း ပေဒသရာဇ္ ဧကရာဇ္အုုပ္ခ်ဳပ္မႈပုုံစံမ်ား၊ ေဝသာလီႏုုိင္ငံႏွင့္ကုုသိနာရုုံျပည္တုုိ႔ကဲ့သုုိ႔ ပါလီမန္စနစ္ျဖင့္အုုပ္ခ်ဳပ္ေသာႏုုိင္ငံမ်ား၊ ေဆးပညာဘက္တြင္လည္း ဆရာဇီဝကကဲ့သုုိ႔ အေထြေထြႏွင့္ခြဲစိတ္အထူးကုုဆရာဝန္မ်ားေပၚေပါက္ခဲ့သည္အထိ ပညာရပ္မ်ားထြန္းကားခဲ့သည္ကုုိ ပိဋကတ္စာေပတြင္ အထင္အရွားေတြ႔ႏုုိင္ေပသည္။ အသိပညာပုုိင္းအေနျဖင့္မူလည္း မ်ားစြာထြန္းကားခဲ့သည္။ ျမတ္ဗုုဒၶပြင့္ေတာ္မမူမီတြင္ အရင္ဘုုရားအျဖစ္ကုုိခံယူေနၾကေသာပုုဂၢိဳလ္ၾကီးမ်ားမွာ သူ႔ေခတ္သူ႔အခါအရ အလြန္ထင္ရွားေသာ အသိပညာရွင္မ်ား သုုိ႔မဟုုတ္ အေတြးအေခၚပညာရွင္မ်ားျဖစ္ၾကေလသည္။ သူတုုိ႔၏ အခ်ိဴ႔ေသာအသိႏွင့္အေတြးအေခၚပညာရပ္တုုိ႔သည္ မဂ္ဥာဏ္ဖိုုလ္ဥာဏ္ႏွင့္နိဗၺာန္ကုုိမရႏုုိင္ မသိႏုုိင္ေသာ္လည္း အတုုိင္းအတာတစ္ခုုအထိ  ေလာကအေပၚလႊမ္းႏုုိင္ခဲ့သည္ကေတာ့
အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။ ယေန႔ေခတ္တုုိင္ေအာင္ပင္္ ဘီစီေျခာက္ရာစုုကအေတြးအေခၚပညာရပ္မ်ားကုုိ အိႏၵိယတကၠသုုိလ္မ်ားႏွင့္ႏုုိင္ငံတကာတကၠသုုိလ္မ်ားတြင္ ဒႆနိကေဗဒ႒ာနတုုိ႔၌ ေလ့လာသင္ၾကားေနရဆဲပင္ျဖစ္သည္။ မိမိကုုိယ္တုုိင္သည္လည္း အိႏၵိယတြင္ပညာသင္စဥ္ကာလဝယ္ Department of Buddhist Studies ႏွင့္ Department of Pali and Prakrit တုုိ႔၌ မသင္ယူခဲ့ဘဲ Department of Philosophy ၌သာပညာသင္ယူခဲ့သည္။

   ျမတ္ဗုုဒၶပြင့္ထြန္းေတာ္မူလာေသာအခါမွသာ အေတြးအေခၚပညာရပ္ထက္ေက်ာ္လြန္ေသာ ထုုိးထြင္းသိပညာရပ္တုုိ႔ကုုိ လူသားတုုိ႔သည္ သိခြင့္ ခံစားခြင့္ က်င့္သုုံးခြင့္တုုိ႔ လက္ဝယ္ပုုိင္ပုုိင္ရရွိလာခဲ့ၾကသည္။ ျမတ္ဗုုဒၶ၏ ထုိးထြင္းသိပညာရပ္တုုိ႔ကိုု ယေန႔ဗုုဒၶဘာသာ သာသနာဟုု  လူအမ်ားကသုုံးစြဲေနၾကသည္။ ယေန႔ကမၻာတြင္ အခ်ိဳ႔ေသာပညာတတ္မ်ားသည္ ျမတ္ဗုုဒၶ၏ထုုိးထြင္းသိပညာရပ္မ်ားကုုိ ဒႆနိကေဗဒေခၚ အေတြးအေခၚပညာရပ္၌ ထည့္သြင္း၍သင္ၾကားေနၾကေလသည္။ ဤသည္မွာ အလြန္ဝမ္းနည္းစရာေကာင္းေသာ သတ္မွတ္ခ်က္တစ္ခုုပင္ျဖစ္သည္။ ဤကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ မိမိအိႏၵိယႏုုိင္ငံ ဘီဟာျပည္နယ္ မဂဓတကၠသုုိလ္တြင္ မာစတာတန္းကုုိသင္ယူေနစဥ္ ဆရာမ်ားႏွင့္ အျငင္းအခုုံ အေျခအတင္ အၾကိမ္ၾကိမ္ျဖစ္ခဲ့ရဖူးသည္။ အၾကိမ္မ်ားစြာထဲက မွတ္မိသမွ် အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုုကုုိတင္ျပခ်င္သည္။ တစ္ေန႔ စာသင္ခန္းတြင္ မိမိ၏ဆရာျဖစ္သူႏွင့္ ျမတ္ဗုုဒၶ၏ဓမၼအေၾကာင္းကုုိ ေဆြးေႏြးျဖစ္ၾကစဥ္ " မိမိ၏ဆရာက ဗုုဒၶ၏ အေတြးအေခၚမ်ားသည္ အလြန္ထူးျခားေၾကာင္း၊ အိႏၵိယတြင္ေပၚေပါက္ခဲ့ၾကေသာအေတြးအေခၚမ်ားစြာတုုိ႔တြင္ ဗုုဒၶ၏အေတြးအေခၚတုုိ႔သည္ လက္ေတြ႔က်ျပီး ေခတ္အဆက္ဆက္ မေမွးမွိန္ခဲ့ဘဲ ထြန္းေတာက္ပေနဆဲျဖစ္ေၾကာင္း၊ သုုိ႔ေသာ္ ဟိႏၵဴဘာသာမွလာရွိသည့္ အေတြးအေခၚတုုိ႔ကုုိ ဗုုဒၶသည္ျပန္လည္ဆန္းသစ္ေအာင္လုုပ္ျပီးတင္ျပခဲ့ေၾကာင္း" စသည္ျဖင့္ မိမိအားေျပာျပေလသည္။

   မိမိသည္ဤစကားကုုိၾကားရေသာအခါ ျဖစ္စဥ္အမွန္ကုုိ သိေစရန္ ခံစားခ်က္ျပင္းျပင္းျဖင့္ ခ်က္ခ်င္းပင္ ျပန္လည္ေခ်ပလုုိက္သည္။ " ျမတ္ဗုုဒၶ၏တရားေတာ္မ်ားသည္ အေတြးအေခၚပညာရပ္မ်ားလုုံးဝမဟုုတ္ပါေၾကာင္း၊ အကယ္၍ ျမတ္ဗုုဒၶ၏တရားေတာ္မ်ားသည္ အေတြးအေခၚပညာရပ္မ်ားသာျဖစ္ခဲ့လွ်င္ ျမတ္ဗုုဒၶသည္ အေတြးအေခၚပညာရွင္တစ္ေယာက္သာလွ်င္ျဖစ္ခဲ့လိမ့္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ကမၻာတြင္ေပၚေပါက္ခဲ့ၾကေသာ တရုုပ္မွ ကြန္ျဖဴးရွပ္စ္၊ ေလာင္ဇူး၊ အိႏၵိယမွ ဂ်ိန္းေခါင္းေဆာင္ မဟာဝီရႏွင့္ တိတၳိဆရာၾကီးမ်ား၊ အေနာက္မွ ပုုိက္သာဂုုိးရပ္စ္၊  ဆုုိကေရတီးစ္၊ ပေလတုုိ စေသာအေတြးအေခၚပညာရွင္တုုိ႔ႏွင့္ တစ္တန္းစားထဲျဖစ္သြားႏုုိင္ေၾကာင္း၊ အမွန္စင္စစ္ ျမတ္ဗုုဒၶသည္ မည္သည့္သေဘာတရားတစ္ခုုကုုိမွ် ေတြးေခၚၾကံဆ၍ေဟာေျပာခဲ့ျခင္းမရွိေၾကာင္း၊ တုုိက္ရုုိက္ထုုိးထြင္းသိေသာ အရဟတၱမဂ္ဥာဏ္ေတာ္ သဗၺညဳတဥာဏ္ေတာ္ျဖင့္သာ ေဟာၾကားခဲ့ေၾကာင္း၊ ထုုိ႔ေၾကာင့္ျမတ္ဗုုဒၶသည္ အေတြးအေခၚပညာရွင္မဟုုတ္ဘဲ အႏႈိင္းမဲ့သဗၺညဳတဥာဏ္ေတာ္ရွင္သာလွ်င္ျဖစ္ေၾကာင္း၊  ျမတ္ဗုုဒၶကုုိယ္ေတာ္တုုိင္ကလည္း ပါဠိေတာ္မ်ားတြင္ အတကၠာဝစေရာ ငါေဟာထားသည့္တရားေတာ္မ်ားကုုိ ေတြးေခၚၾကံဆ၍သိႏုုိင္မည္မဟုုတ္ဟုု ေဟာထားေၾကာင္း၊ လက္ေတြ႔မ်က္ေတြ႔ႏွင့္ဥာဏ္ေတြ႔တုုိ႔ျဖင့္ တုုိက္ရုုိက္ထုုိးထြင္းသိထားသည့္အရာတုုိ႔ကုုိသာေဟာၾကားထားေၾကာင္း၊ ထုုိ႔ေၾကာင့္ ျမတ္ဗုုဒၶ၏တရားေတာ္မ်ားကုုိ ဒႆနိကေဗဒ႒ာန၌ ထည့္သြင္းသင္ၾကားသည္ကုုိ မိမိတစ္ဦးတည္းအေနျဖင့္လက္မခံႏုုိ္င္ပါေၾကာင္း"  ျပန္ေျပာင္းရွင္းျပခဲ့ဖူးသည္။

   ဤေနရာ၌ မိမိအဓိကေျပာလုုိသည္မွာ ဘီစီေျခာက္ရာစုုေခတ္သည္ လူ႔သမုုိင္းတြင္ ျမင့္မားေသာ အသိပညာစတင္ေပၚထြန္းေသာေခတ္ျဖစ္သည္ဟုု။ တနည္းအားျဖင့္ သစၥာဓမၼေပၚထြန္းေသာေခတ္ဟုုလည္း ေျပာႏုုိင္ေပသည္။ ဘီစီေျခာက္ရာစုုမွစ၍ ယေန႔ေခတ္ ႏွစ္ဆယ့္တစ္ရာစုုတုုိင္ေအာင္   ႏွစ္ေပါင္း ၂၆၀၀ ၾကာသည္အထိ လူ႔သမုုိင္းကုုိခရီးဆက္ခဲ့ၾကရင္း ရုုပ္ပုုိင္းဆုုိင္ရာႏွင့္စိတ္ပုုိင္းဆုုိင္ရာပညာရပ္မ်ား မ်ားစြာတုုိးတက္လာခဲ့သည္မွန္ေသာ္လည္း ျမတ္ဗုုဒၶ၏ သစၥာဓမၼကုုိ တုုိး၍တုုိး၍သိသူမ်ား နည္းပါးလာသည္ဟုုဆုုိက သင့္ေလ်ာ္မည္ထင္သည္။ အမွန္စင္စစ္ ျမတ္ဗုုဒၶ၏သစၥာဓမၼကုုိ မခံစားတတ္ၾက မသိၾကလွ်င္ သုုိ႔မဟုုတ္ ခံစားတတ္သူ သိသူမ်ားနည္းပါးလာလွ်င္ သုုိ႔မဟုုတ္ ျမတ္ဗုုဒၶ၏သင္ၾကားခ်က္မ်ားႏွင့္ေဝးကြာေနၾကလွ်င္  ယေန႔ေျပာဆုုိေနေသာ ကမၻာ့ျငိမ္းခ်မ္းေရးဟူသည္ စာရြက္ေပၚတြင္သာ ခဏတာ သရုုပ္ေဆာင္အျဖစ္ႏွင့္ တည္ရွိေနေပလိမ့္မည္။ တကယ္တန္းအသက္ဝင္ႏုုိင္မည္မဟုုတ္ေခ်။ သုုိ႔မဟုုတ္ မီဒီယာမ်ားအတြက္ေရးသားစရာအခ်က္အလက္ တစ္ခုုမွ်သာ
ျဖစ္ေနေပမည္။ ယေန႔ေခတ္သည္ အတတ္ပညာမ်ားေရာ အသိပညာမ်ားပါ တုုိးတက္ထြန္းကားလာေသာေခတ္ျဖစ္သည္ကုုိ လူတုုိင္းသိၾကသည္။ သုုိ႔ေသာ္ ထုုိထုုိအတတ္ပညာႏွင့္ အသိပညာရပ္တုုိ႔သည္ ျမတ္ဗုုဒၶ၏ သစၥာဓမၼႏွင့္မယွဥ္ေသာအခါ သုုိ႔မဟုုတ္ ကုုိယ္က်င့္တရားကုုိ မ႑ိဳင္မျပဳေသာအခါ ေလာကအတြက္" ေဆးမျဖစ္ဘဲ ေဘးျဖစ္ေနသည္ကမ်ားပါသည္။ အားကိုုးစရာ အင္အားမျဖစ္ဘဲ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ က်ားပမာလည္းျဖစ္လာခဲ့သည္" ။

   ယေန႔ေခတ္ ႏ်ဴကလီးယားဗုုံတစ္လုုံး၏တန္ဘုုိးသည္ မည္မွ်ၾကီးမားမည္ကုုိ မိမိ မသိေသာ္လည္း ဖြ႔ံျဖိဴးေရးလုုပ္ငန္းတြင္ အသံုုးျပဳႏုုိင္ပါက လူတစ္သိန္းအတြက္ ဆယ္ႏွစ္စီမံကိန္းျဖင့္ ဖြ႔ံျဖိဴးေရးျမွင့္တင္ႏုုိင္လိမ့္မည္ထင္မိသည္။ ထုုိ႔ျပင္ တစ္ကမၻာလုုံးအတုုိင္းအတာအရ ျခံဳငံုၾကည့္ရလွ်င္ ေန႔စဥ္ လက္နက္ၾကီးငယ္ အထူးအဆန္းတုုိ႔ကုုိ ထုုတ္လုုပ္မႈ၊ အသုုံးျပဳမႈ၊ အသုုံးျပဳမႈေၾကာင့္ ပ်က္စီးဆုုံးရႈံးသြားမႈ ကုုန္က်စားရိတ္ႏွင့္ ေန႔စဥ္တစ္ကမၻာလုုံး၏ စားဝတ္ေနေရးအတြက္ ပုုံမွန္ စုုစုုေပါင္းအသုုံးစားရိတ္ကုုိႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္လွ်င္ 50% 50% ျဖစ္ေနမည္ဟုု မိမိအေနျဖင့္ထင္မိသည္။ ( သုုေတသနအညႊန္းကိန္းမ်ားအရ ေျပာျခင္းမဟုုတ္ဘဲ မိမိ၏ ထင္ျမင္ခ်က္သက္သက္သာျဖစ္ပါသည္ )  အေၾကာင္းမွာ ကမၻာတြင္ စစ္ပြဲမျဖစ္ေသာေန႔ဟူ၍ မိမိမၾကားဖူး မဖတ္ဖူးေသာေၾကာင့္ပင္ျဖစ္သည္။ ေဒသအလုုိက္ လူမ်ိဴးစုုအလိုုက္ ႏုုိင္ငံအလုုိက္ ဘယ္ေသာအခါမွ မျပတ္စဲေသာ စစ္ပြဲတုုိ႔သည္ အနဲႏွင့္အမ်ား အၾကီးႏွင့္အငယ္သာကြာ၍ ေန႔စဥ္စစ္ပြဲမ်ား ဆက္တုုိက္ျဖစ္ေနခဲ့ၾကသည္။ ထုုိထုုိစစ္ပြဲတုုိ႔တြင္လည္း အတတ္ပညာရပ္မ်ားႏွင့္ အသိပညာရပ္မ်ားကုုိ အသုုံးျပဳခဲ့ၾကရသည္။ ျပဳေနၾကဆဲလည္းျဖစ္သည္။ ေနာင္လည္း အသုုံးျပဳၾကေပအုုံးမည္။ ( ဆက္လက္ေဖၚျပပါမည္ )
  

ကမၻာေျမေအးေစဖုုိ႔ ခ်မ္းေျမ့စႏၵီ တည္ၾကစုုိ႔

မဇၥ်ိမေဒသအိႏၵိယႏိုုင္ငံ၊ဗီဟာျပည္နယ္၊ဗုုဒၶဂယာေျမျမတ္မဟာ၊
ခ်မ္းေျမ႕စႏၵီျမန္မာသာသနာျပဳေက်ာင္းေတာ္တည္ေဆာက္ေရးႏႈိးလႊာ
----------------------------------------------------------------------------------

''ဝိဟာရဒါနံ သံဃႆ၊ အဂၢံ ဗုေဒၶန ဝဏၰိတံ။
တသၼာ ဟိ ပ႑ိေတာ၊ ေပါေသာ သမၸႆံ အတၳမတၱေနာ။
ဝိဟာေရ ကာရေယ ရေမၼ၊ ဝါသေယတၳ ဗဟုႆုေတ။
ေတသံ အႏၷၪၥ ပါနၪၥ၊ ဝတၳေသနာသနာနိ စ။
ဒေဒယ် ဥဇုဘူေတသု၊ ဝိပၸသေႏၷန ေစတသာ။
ေတ တႆ ဓမၼံ ေဒေသႏၲိ၊ သဗၺဒုကၡာပႏူဒနံ။
ယံ ေသာ ဓမၼံ ဣဓညာယ၊ ပရိနိဗၺာတိ အနာသေဝါ ။”

သံဃာအား ေက်ာင္းလွဴရျခင္းကို ျမတ္၏ ဟု ျမတ္စြာဘုရား ခ်ီးမြမ္းေတာ္မူ၏။
ထို႔ေၾကာင့္ မိမိ၏အက်ဳိးကို ျမင္ေသာ ပညာရွိသူသည္ ေမြ႕ေလ်ာ္ဖြယ္ ေက်ာင္းတို႔ကို ေဆာက္လုပ္ေစရာ၏၊ ဤေက်ာင္းတို႔၌ အၾကားအျမင္မ်ားေသာ ရဟန္းတို႔ကို ေနေစရာ၏၊ ထို ေျဖာင့္မတ္ေသာ ရဟန္းတို႔အား ေလ်ာ္ေသာ စားဖြယ္ကိုလည္းေကာင္း၊ ေသာက္ဖြယ္ကိုလည္းေကာင္း၊ သကၤန္း အိပ္ရာ ေနရာတို႔ကိုလည္းေကာင္း ၾကည္ညိဳေသာ စိတ္ျဖင့္ လွဴရာ၏။
ထိုရဟန္းတို႔သည္ ထိုေက်ာင္းဒါယကာအား ဆင္းရဲအလံုးစံုကို ပယ္ေဖ်ာက္တတ္ေသာ တရားကို ေဟာကုန္၏၊
ဤသာသနာေတာ္၌ ထိုေက်ာင္းဒါယကာသည္ ထိုတရားကို သိ၍ အာသေဝါ တရားမရွိဘဲ ၿငိမ္းေအးရေလ၏။
ဗုုဒၶ'(စူဠ၀ါပါဠိေတာ္ျမန္မာျပန္၊ ေသနာသနကၡႏၶက)
ျမန္မာႏိုုင္ငံသားဆရာေတာ္ေဒါက္တာအရွင္စႏၵိမာသည္ အိႏၵိယႏိုုင္ငံ၊ဗာရာဏသီၿမိဳ႕၊သကၠတတကၠသိုုလ္မွ ပါဠိစာေပဆိုုင္ရာပါရဂူ(PhD)ဘြဲဲ႕ကိုု ၂၀၁၀ ခုုႏွစ္တြင္ ဆြတ္ခူးေအာင္ျမင္ေတာ္မူခဲ့ၿပီး ၂၀၁၁ ခုုႏွစ္တြင္
အိႏၵိယႏိုုင္ငံ၏ ပထမဆံုုးႏွင့္ တစ္ပါးတည္းေသာ စာေပပါရဂူတန္း(DLitt)တက္ခြင့္ရျမန္မာအမ်ိဳးသားရဟန္းေတာ္အျဖစ္ မွတ္တမ္း၀င္ခဲ့ပါသည္။

ယခုုအခါ ဆရာေတာ္ေဒါက္တာအရွင္စႏၵိမာသည္ စာေပပါရဂူ(DLitt)ဘြဲ႕အတြက္ သုုေတသနက်မ္းျပဳစုုေတာ္မူရင္း ဗုုဒၶအရွင္သစၥာေလးပါးသိျမင္ေတာ္မူ၍ စၾကာ၀ဠာေလာကအလင္းကိုုေဆာင္ေတာ္မူရာ အိႏၵိယႏိုုင္ငံ၊ဗုုဒၶဂယာေျမျမတ္မဟာတြင္ အေျခခ်ေနထိုုင္သီတင္းသံုုးလ်က္ ကမၻာ့သာသနာျပဳေတာ္မူရန္ ရည္သန္ကာ ခ်မ္းေျမ႕စႏၵီျမန္မာသာသနာျပဳေက်ာင္းတုုိက္ႀကီး တည္ေထာင္ဖြင့္လွစ္ႏိုုင္ေရးအတြက္ ဗုုဒၶဂယာမဟာေဗာဓိေစတီေတာ္၀န္းက်င္ဗီယက္နမ္ဗုုဒၶဘာသာေက်ာင္းအနီးေျမကြက္ကိုု စရံေငြေပးေခ်၍ စတင္၀ယ္ယူေနၿပီျဖစ္ပါသည္။

သိုု႔ပါ၍ ဆရာေတာ္ေဒါက္တာအရွင္စႏၵိမာတည္ေထာင္မည့္ ဗုဒၶဂယာေျမျမတ္မဟာခ်မ္းေျမ႕စႏၵီျမန္မာေက်ာင္းေတာ္ႀကီး
အျမန္ၿပီးစီးေအာင္ျမင္ေရးအတြက္ ေစတနာသဒၶါတရားထက္သန္သူတုိင္း
၃ စတုရန္းေပ တစ္ကြက္လွ်င္ ျမန္မာေငြ ၃၀၀၀၀ က်ပ္၊
သို႔မဟုတ္ အိႏၵိယ ရူပီးေငြ ၂၀၀၀၊
သို႔မဟုတ္ အေမရိကန္ ၄၀ ေဒၚလာ၊
သို႔မဟုတ္ စင္ကာပူ ၅၀ ေဒၚလာျဖင့့္
သာသနာဘူမိ၊ဓမၼဘူမိ သာသနာ့ေအာင္ေျမ၊ဓမၼေအာင္ေျမတစ္ကြက္စီလွဴဒါန္းႏုိင္ၾကၿပီး
ထုိအစီအစဥ္အရ သဒၶါၾကည္လင္၊ပါရမီကုုသိုုလ္ေတာ္ရွင္မ်ားအေနျဖင့္
မိမိတုိ႔၏ ေစတနာသဒၶါတရားအေလ်ာက္ နည္းမ်ားမဟူ လွဴဒါန္းေတာ္မူၾကပါရန္ နိဗၺာန္အက်ိဳးေမ ွ်ာ္၍
ႏႈိးေဆာ္အပ္ပါသည္။

ယင္းသို႔ထူးျမတ္ေသာသာသနာတြင္းမဇၥ်ိမေဒသအလွဴတြင္ ပါရမီေတာ္ယူ၊ကုသုုိလ္ေတာ္ပါ၀င္ႏိုုင္ၾကရန္အတြက္လည္း ျမန္မာႏိုင္ငံအႏွံ႔အျပားတြင္ ဆက္သြယ္လွဴဒါန္းရာဌာနမ်ား ဖြင့္လွစ္ထားရွိပါသည္။

ဆက္သြယ္လွဴဒါန္းရန္ဌာနမ်ား
---------------------
၁) ေဒါက္တာအရွင္စႏၵိမာ
အခန္း (၁၉ ) ဆန္ဆခရစ္တကၠသိုုလ္၊ဗာရာဏသီျမိဳ႕၊ အိႏၵိယႏိုုင္ငံ၊
ဖုုန္း ၀၀-၉၁-၉၉ ၅၆၄၈၃၇၈၅၊

၂)ဆရာေတာ္ဘဒၵႏၱေကာ၀ိဒဓဇ
ေက်ာက္ကုုန္းေတာရေမဒိနီစာသင္တိုုက္
ေက်ာင္းသစ္ေဆာင္
(၁၄)ရပ္ကြက္ ရန္ကင္းျမိဳ႕နယ္၊ရန္ကုုန္
ဖုုန္း၀၉ ၇၃၁၇၅၃၂၃

၃)ဆရာေတာ္ဘဒၵႏၱအဂၢ၀ရ
ဓမၼရကၡိတျဖဴးမဟာစည္သာသနာ့ရိပ္သာ
အမွတ္(၂)ရပ္ကြက္၊ ကမာရြတ္ဘူတာရံုုအနီး၊ ေအးရိပ္မြန္ရိပ္သာ
လႈိင္ျမိဳ႕နယ္၊ ရန္ကုုန္
ဖုုန္း ၀၉၅၃၉ ၀၄၁၇ ၊ ၀၁-၅၃၀၀၆၈၊ ၅၃၀၁၁၃

၄)ေဒါက္တာ၀ိလာသ
ဓမၼပါရဂူေက်ာင္းတိုုက္
ကာယ (၁၂) ၊ ဥာဏရပ္ကြက္
ပုုလဲၿမိဳ႕သစ္
မဂၤလာဒံုုၿမိဳ႕နယ္
ရန္ကုုန္
ဖုုန္း ၀၉ ၇၃၁၂၈၆၃၃၊၀၉ ၅၄၀၇၀၀၆

၅)ေဒါက္တာ၀ိစိတၱ
၀ိစိတၱာရာမဗုုဒၶဂယာေက်ာင္း
ငါးထပ္ႀကီးတိုုက္၊ဗဟန္ၿမိဳ႕နယ္၊ ရန္ကုုန္
ဖုုန္း ၀၉ ၅၀၂ ၈၉ ၁၁

၆) ဆရာေတာ္ဘဒၵႏၱအာေလာကာစာရ
ေရႊေဖာင္ဦးပရိယတၱိစာသင္တိုုက္
ရန္ႀကီးေအာင္ရပ္ကြက္
ထန္းတပင္ဇီးကုုန္း
ကန္႕ဘလူၿမိဳ႕နယ္
စစ္ကိုုင္းတိုုင္းေဒသၾကီး
ဖုုန္း ၀၉ ၄၇၁၃၅၄၁၃

၇)ေက်ာ္ေအာင္စံထားႏွင့္ သုုခခ်မ္းသာမဇၥိ်မေဒသဘုုရားဖူးအဖြဲ႕
ဦးျမတ္စိုုး-ေဒၚသူဇာညြန္႕
အမွတ္ ၂၂ ေျမညီထပ္၊ ဇမၺဴရာဇ္လမ္း၊ ကြ်န္းေတာ(ေတာင္)ရပ္ကြက္၊ စမ္းေခ်ာင္းမီးသတ္အနီး၊ စမ္းေခ်ာင္းျမိဳ႕နယ္၊ ရန္ကုုန္ၿမိဳ႕
ဖုုန္း၊ ၀၁ ၊ ၅၀၂၃၆၅ ၀၁၊၅၁၀၆၉ ၅ ၊ ၀၉ ၅၀၇၇၉ ၈၄၊၀၉ ၄၂၀၀၉ ၀၃၉ ၉ ၊
မႏၱေလးဖုုန္း၊ ၀၂-၃၆၈၀၀ ၊၀၉ ၂၀၅၁၃၅၉

၈)OD Tour ခရီးသြားလုုပ္ငန္း
ဦးေအးသိန္း
အမွတ္ ၅၃ ၊ ကြ်န္းေတာလမ္း၊ စမ္းေခ်ာင္းျမိဳ႕နယ္၊ ရန္ကုုန္
ဖုုန္း၊ ၀၁-၅၃၆၈၅၅၊၅၂၃၁၈၇၊၅၀၄၈၀၈၊၅၂၆၃၄၉

၉ )ဦးေအာင္၀င္း+ေဒၚျမင့္ျမင့္ခင္
မြန္မေလးစတိုုး
အမွတ္(၁၀၅၂)
ဘုုရင့္ေနာင္လမ္း၊ ၅/၆ ရပ္ကြက္
ေရႊျပည္သာျမိဳ႕နယ္၊
ရန္ကုုန္
ဖုုန္း။ ၀၉ ၅၁၁၆၁၈၅၊ ၀၉ ၄၅၀၀၀၅၂၈၅
၀၁-၆၁၀၆၂၄

၁၀) ဦးက်င္ဟင္း-ေဒၚက်င္ပိုု႕
အမွတ္(၁၀၁) ၄ ရပ္ကြက္
ဒုုတိယလမ္း
ဖ်ာပံုုျမိဳ႕
ဖုုန္း ၀၉ ၄၂၂၅ ၅၂၅၀၉ ၊ ၀၄၅-၄၀၄၇၄

၁၁) ေဒၚသိဂႌစိုုး
ေအာ္တိုုအိတ္ခ်ိန္းရံုုး၀င္း
ဧရာရပ္ကြက္
ျမစ္ၾကီးနားျမိဳ႕
ဖုုန္း ၀၉ ၄၃၁၂၁၂၁၈၊၀၇၄-၂၂၄၆၉

၁၂)စင္ကာပူႏိုုင္ငံ
မေဆြဇင္
ဖုုန္း ၀၀-၆၅-၉ ၀၀၅၃၂၄

လူေတာ္ လူေကာင္းမ်ားျဖင့္ အားျဖည့္ႏုုိင္ၾကေစသား

မိမိ တစ္ဦးတည္း၏ ကုုိယ္ပုုိင္ဘဝ ၾကီးပြါးေရးအတြက္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ မိသားစုုဘဝ၏ ၾကီးပြါးေရးအတြက္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အဖြဲ႔အစည္းႏွင့္ ႏုုိင္ငံေတာ္၏ ၾကီးပြါးတုုိးတက္ေရအတြက္ေသာ္လည္းေကာင္း လူေတာ္ႏွင့္လူေကာင္းမ်ားလုုိအပ္သည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။ ယေန႔ကမၻာတြင္ ၾကီးပြါးတုုိးတက္ေအာင္ျမင္ေနၾကေသာ အဖြဲ႔အစည္းမ်ား၊ ကုုမၼဏီၾကီးမ်ားႏွင့္ ႏုုိင္ငံၾကီးမ်ားသည္ လူေတာ္ႏွင့္ လူေကာင္းမ်ားကုုိ လူမွန္ေနရာမွန္ျဖစ္ေအာင္ အသုုံးခ်ႏုုိင္သည္ကုုိ ေတြ႔ရမည္ျဖစ္သည္။ လူေတာ္လူေကာင္းမ်ားကုုိလည္း စဥ္ဆက္မျပတ္ေမြးထုုတ္ေပးႏုုိင္ၾကသည္။ ဆန္႔က်င္ဘက္အေနျဖင့္ ေျပာင္းျပန္ေတြးလွ်င္ လူေတာ္ႏွင့္လူေကာင္းမ်ားကုုိ ေနရာမွန္ေအာင္ မသုုံးတတ္လွ်င္ သုုိ႔မဟုုတ္ မသုုံးႏုုိင္ၾကလွ်င္ သုုိ႔မဟုုတ္ မေရြးခ်ယ္ႏုုိင္ၾကလွ်င္ သုုိ႔မဟုုတ္ မေတာ္မေကာင္းသူတုုိ႔ ေရွ ႔တန္းသုုိ႔ေရာက္ေနၾကလွ်င္ ထုုိသူ၊ ထုုိမိသားစုု၊ထုုိအဖြဲ႔အစည္း၊ ထုုိႏုုိင္ငံသည္ ေရရွည္တြင္ ေအာက္က်ေနာက္က်ျဖစ္ေနမည္မွာ အေသအခ်ာပင္ျဖစ္သည္။ ထုုိသုုိ႔ ေအာက္က် ေနာက္က်ျဖစ္ျပီ ဆုုိကတည္းက ဘယ္အရာေလးမွ် အဆင္ေျပမည္မဟုုတ္ေတာ့။ စည္းကမ္းပုုိင္းတြင္းလည္း ဖရုုိဖရဲ၊ ကုုိယ္က်င့္ပုုိင္းတြင္လည္း က်ိဴးက်ိဴးပဲ့ပဲ့၊ ရည္မွန္းခ်က္ပုုိင္းတြင္လည္း ေရတုုိေရရွည္မသဲကြဲ၊ လုုပ္ေဆာင္မႈပုုိင္းတြင္လည္း အကြဲကြဲအျပဲျပဲ၊ ေတြးေခၚမႈပုုိင္းတြင္လည္း မနက္နဲ၊ ျဖစ္ေပၚလာမည့္ အက်ိဴးဆက္ပုုိင္းကုုိလည္း သဲသဲကြဲကြဲ မသိဘဲ ေမွာင္နဲ႔မဲမဲတြင္ စမ္းတဝါးဝါးလမ္းေလွ်ာက္ရေသာ မ်က္မျမင္ကဲ့သုုိ႔ ျဖစ္ေခ်မည္။

   ျမတ္ဗုုဒၶ၏သာသနာေတာ္ျမတ္ၾကီးသည္ ဘုုရားရွင္၏လက္ထက္ေတာ္မွာပင္ အရင္ရွိႏွင့္ျပီးျဖစ္ေသာ ဂုုိဏ္းဆရာၾကီးတုုိ႔၏ အရွိန္အဟုုန္ႏွင့္ ေအာင္ျမင္မႈတုုိ႔ကိုု အလ်င္အျမန္ ေက်ာ္ျဖတ္ႏုုိင္ခဲ့သည္။ အေၾကာင္းမွာ ထိပ္တန္းလူေတာ္ႏွင့္လူေကာင္းျဖစ္ေသာ အရွင္သာရိပုုတၱရာႏွင့္ အရွင္မဟာ ေမာဂၢလာန္တုုိ႔ကုုိ သာသနာေတာ္ဝယ္ ထိပ္တန္းေနရာကုုိေပး၍ လူမွန္ေနရာမွန္ကုုိ အသုုံးခ်ႏုုိင္ခဲ့ျခင္းသည္ အဓိကက်ေသာ အခ်က္ျဖစ္သည္ဟုု ဆုုိခ်င္သည္။ အမွန္စင္စစ္ ပဥၥဝဂၢီငါးဦးတုုိ႔တြင္ အရွင္ေကာ႑ညသည္ သာသနာေတာ္ဝယ္ ဘုုရားရွင္ျပီးလွ်င္ ဝါေတာ္အၾကီးဆုုံးျဖစ္သည္။ ရဟန္းတုုိ႔၏ ကုုိယ့္က်င့္သီလႏွင့္ျပည့္စုုံေသာ လူေကာင္း ရဟန္းေကာင္းတစ္ပါးလည္းျဖစ္သည္။ သုုိ႔ေသာ္ ပညာအရာဝယ္ ဧတဒဂ္အရာထားႏုုိင္ ေပးအပ္ႏုုိင္ေလာက္သည့္ အရည္အခ်င္းမရွိေပ။ ပညာအရာ ဧတဒဂ္ ေပးအပ္ႏုုိင္ေလာက္သည့္ လူတတ္ လူေတာ္ ရဟန္းတစ္ပါး မဟုုတ္ေခ်။ ထုုိ႔ေၾကာင့္ အလြန္အေရးပါေသာ ပညာအရာဧတဒဂ္ကုုိ ျမတ္ဗုုဒၶက မအပ္ႏွင္းခဲ့ေခ်။ ဆုုိလုုိသည္မွာ လူႏွင့္ေနရာကုုိ ဟန္ခ်က္ညီ သဟဇာတျဖစ္ေအာင္ အသုုံးခ်ႏုုိင္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ ျမတ္ဗုုဒၶ၏ သံဃအဖြဲ႔အစည္းၾကီးသည္ အလ်င္အျမန္တုုိးတက္ ျပန္႔ပြါး ထြန္းကားခဲ့သည္။ ယေန႔ထိတုုိင္ေအာင္လည္း တည္တ့ံထြန္းကားဆဲျဖစ္သည္။ ကမၻာ့ပထမဆုုံးေသာ ဒီမုုိကေရစီ စံနစ္ကုုိက်င့္သုုံးသည့္ အဖြဲ႔အစည္းလည္းျဖစ္သည္။ ( ရဟန္းျဖစ္ဘုုိ႔အတြက္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္၏ အမိန္႔အာဏာကုုိ အသုုံးမျပဳရဘဲ သိမ္ထဲတြင္ ရဟန္းေတာ္အားလုုံး၏ ဆႏၵႏွင့္ကုုိက္ညီမွသာ ရဟန္းအျဖစ္ကုုိရေသာေၾကာင့္ ဤစကားကုုိ ဆုုိျခင္းျဖစ္သည္။ )

   ထုုိ႔ျပင္ ဘီစီသုုံးရာစုုတြင္ အေသာကဘုုရင္၏ ကုုိးတုုိင္းကုုိးဌာန သာသနာျပဳလုုပ္ငန္းစဥ္တြင္လည္း ထုုိ႔အတူ လူမွန္ေနရာမွန္ကုုိ အသုုံးခ်ႏုုိင္ျခင္းေၾကာင့္ သာသနာေတာ္သည္ အိႏၵိယႏုုိင္ငံ၏အျပင္ဘက္သုုိ႔ ေရာက္ရွိျပန္႔ႏွ႔ံခဲ့သည္မွာ အထင္အရွားျဖစ္သည္။ သီရိလကၤာတြင္ အရွင္မဟာ မဟိႏၵႏွင့္ ေဒဝါနံပိယတိႆတုုိ႔၏ လက္တြဲညီစြာလူႏွင့္ ေနရာမွန္ကုုိ အသုုံးျပဳႏုုိင္ခဲ့ၾကျခင္းေၾကာင့္ သာသနာေရးႏွင့္ႏုုိင္ငံေရးတုုိ႔ အထက္တန္းက်က်ေအာင္ျမင္ခဲ့သလုုိ ပုုဂံေခတ္တြင္လည္း အေနာ္ရထာႏွင့္ ရွင္အရဟံေခၚ အရွင္ဓမၼဒႆီတုုိ႔၏ လူႏွင့္ေနရာကုုိ ဟန္ခ်က္ညီေအာင္ အသုုံးျပဳႏုုိင္ျခင္းေၾကာင့္ ႏုုိင္ငံေရးႏွင့္သာသနာေရး ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္မွာလည္း ဂုုဏ္ယူဖြယ္ႏွင့္ အတုုယူဖြယ္ရာပင္ျဖစ္သည္။ တနည္းဆုုိေသာ္ လူေတာ္ႏွင့္လူေကာင္းတုုိ႔ကုုိ သာသနာေရးႏွင့္ ႏုုိင္ငံေရးနယ္ပယ္တြင္ တြင္က်ယ္ေအာင္ ေနရာေပးခဲ့သည္။ ဤသည့္သမုုိင္းတုုိ႔သည္ ယေန႔ေခတ္ျမန္မာႏုုိင္ငံ၏ နုုိင္ငံေရးႏွင့္သာသနာေရးကုုိ သခၤန္းစာရေစရန္ မီးေမာင္းထုုိးျပရာလည္းေရာက္သလုုိ ျပက္ရယ္ျပဳသေယာင္လည္း ျဖစ္ေနသည္ဟုု မိမိပုုဂၢလိကအေနျဖင့္ခံစားရမိသည္။

  ထုုိ႔ျပင္ ေသာဏဒ႑ပုုဏၰားၾကီးသည္ ျမတ္ဗုုဒၶ၏ေရွ ႔ေတာ္ေမွာက္ဝယ္ ပုုဏၰားျဖစ္ရန္ အဂၤါငါးခ်က္တြင္ အမ်ိဴးဇာတ္၊ အတတ္ပညာႏွင့္ ရုုပ္အဆင္းတုုိ႔ကိုု ခ်န္ထား၍ရေသာ္လည္း ကုုိယ္က်င့္သီလႏွင့္ အသိပညာကုုိ ခ်န္လွပ္၍ မရႏုုိင္ေၾကာင္းကုုိ ေလွ်ာက္ထားခဲ့သည္။ ထုုိေခတ္ထုုိအခါကမွစ၍ ယေန႔ေခတ္တုုိင္ေအာင္ အိႏၵိယႏုုိင္ငံတြင္ ပုုဏၰားမ်ိဴးဟူသည္ လူ႔မလိုုင္မ်ားျဖစ္သည္။အထက္တန္းလႊာျဖစ္သည္။ ထုုိအထက္တန္းလူတန္းစားဟုု သတ္မွတ္ႏုုိင္ေရးအတြက္ ( ပုုဏၰားအလုုိ) သီလႏွင့္အသိပညာသည္ မရွိမျဖစ္ေသာ အခ်က္ျဖစ္ေလ၏။ ထုုိအခ်က္ကုုိ ျမတ္ဗုုဒၶကလည္း ေထာက္ခံခဲ့သည္။ အမွန္စင္စစ္ ကုုိယ္က်င့္သီလႏွင့္ျပည့္စုုံသူသည္ လူေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္၏။ ႏွလုုံးလွသူဟုုလည္း ဆုုိႏုုိင္၏။ သုုိ႔ေသာ္ လူေတာ္တစ္္ေယာက္ေတာ့ ဟုတ္ခ်င္မွဟုုတ္ေပမည္။ တဖန္ အသိပညာ အတတ္ပညာတုုိ႔ႏွင့္ျပည့္စုုံသူသည္ လူေတာ္တစ္ေယာက္ျဖစ္၏။ သုုိ႔ေသာ္ လူေကာင္းတစ္ေယာက္ေတာ့ ျဖစ္ခ်င္မွျဖစ္ေပမည္။ ကုုိယ္က်င့္သီလေရာ ပညာပါႏွစ္ခုုလုုံးျပည့္စုုံသူသည္ လူေတာ္ လူေကာင္းျဖစ္၏။ ေတာ္လည္းေတာ္ ေကာင္းလည္းေကာင္းပါမွသာ မိမိအတြက္ေရာ ေလာကၾကီးအတြက္ပါ မဂၤလာေကာင္းက်ိဴး ပြါးတုုိးႏုုိင္ေပမည္။

    ထုုိ႔ေၾကာင့္ပင္ မဃေဒဝမာန္လည္ဆရာေတာ္ၾကီးက " ပညာျပည့္ဝ၊ ႏွလုုံးလွေသာ္၊ ကိစၥၾကီးငယ္၊ ေဆာက္သဖြယ္လွ်င္၊ၾကီးက်ယ္ထြင္းေဖါက္၊ ျဖတ္ေတာက္လုုိရာ၊ ျပီးႏုုိင္စြာ၏"  ဟုုစပ္ဆုုိေတာ္မူခဲ့ေလသည္။ မွန္ပါ၏။ ပညာျပည့္ဝျခင္းေၾကာင့္ လူေတာ္ျဖစ္ရျပီးလွ်င္ ကုုိယ္က်င့္သီလရွိျခင္းေၾကာင့္ ႏွလုုံးလွသည့္ လူေကာင္းျဖစ္ရကား ပညာျပည့္ဝ ႏွလုုံးလွသည့္ လူေတာ္လူေကာင္းမ်ားသည္ မိမိတုုိ႔အလုုိရွိရာ ေကာင္းက်ိဴးကုုိ စြမ္းေဆာင္ႏုုိင္မည္မွာ မုုခ်ဆတ္ဆတ္ပင္ျဖစ္သည္။ ထုုိကဲ့သုုိ႔ သီလေရာ အသိပညာပါ ႏွစ္ဖက္လွျပည့္ဝၾကသည့္ လူေတာ္လူေကာင္းမ်ားျဖင့္ အနာဂတ္ျမန္မာ့ႏုုိင္ငံအေရး၊ သာသနာအေရးႏွင့္ အမ်ိဴးသားေရးတုုိ႔အတြက္ အဖက္ဖက္မွျပည့္ုစုုံေအာင္ ၾကံေဆာင္ၾကိဴးစားသင့္ေသာ အခ်ိန္အခါေရာက္ေနေပျပီ။ ယခုုထက္ပုုိ၍ ေနာက္မက်သင့္ေတာ့ေခ်။ အေၾကာင္းမွာ ေနာက္က်ျခင္းမွတ္တုုိင္သည္ ေနာက္ဆုုံးတြင္ရွိေနေသာေၾကာင့္ပင္ျဖစ္သည္။ ထုုိ႔ျပင္ မိမိတုုိ႔တစ္ဦးခ်င္းစီအတြက္လည္း ပညာျပည့္္ဝ ႏွလုုံးလွသည့္ လူေတာ္လူေကာင္းမ်ားျဖစ္ဘုုိ႔အေရးၾကီးသလုုိ မိသားစုု၊ အဖြဲ႔အစည္း၊
ႏုုိငံႏွင့္ အမ်ိဴးဘာသာ သာသနာအတြက္လည္း အလြန္ပင္အေရးၾကီးလွေၾကာင္းမွာ အားလုုံးသိၾကျပီးျဖစ္သည္။

   ယေန႔ျမန္မာႏုုိင္ငံတြင္ လူေတာ္မ်ားလည္းရွိၾကသလုုိ လူေကာင္းမ်ားလည္းရွိၾကသည္။ ေတာ္လည္းမေတာ္ ေကာင္းလည္းမေကာင္းၾကသူမ်ားရွိသလုုိ
 ေတာ္လည္းေတာ္ ေကာင္းလည္းေကာင္းသူမ်ားရွိၾကသည္။
ထုုိသူမ်ားသည္ ဒူးေနရာဒူး ေတာ္ေနရာေတာ္ ျဖစ္ၾကပါရဲ့လား။ ဤကိစၥသည္ အေလးအနက္ထား၍ စဥ္းစားက်င့္သုုံးရမည့္ ကိစၥျဖစ္သည္ကုုိ အျမဲသတိျပဳအပ္ေပသည္။  ျမတ္ဗုုဒၶသည္ လူႏွင့္ေနရာသင့္ေတာ္ေအာင္ သုုိ႔မဟုုတ္ အရည္အခ်င္းႏွင့္ရာထူး ကုုိက္ညီေအာင္ ခန္႔အပ္သည့္ေနရာတြင္ အႏႈိင္းမဲ့ျဖစ္ေတာ္မူပါေပသည္။ ထုုိ႔ေၾကာင့္ပင္ သံဃအဖြဲ႔အစည္းသည္ ျမတ္ဗုုဒၶလက္ထက္ေတာ္အခါဝယ္ အႏႈိင္းမဲ့ စံျပဳထုုိက္ေသာ အဖြဲ႔အစည္းျဖစ္ခဲ့သည္။ ယေန႔ျမန္မာႏုုိင္ငံရွိ သံဃအဖြဲ႔အစည္းသည္ အမွန္တကယ္ ပညာျပည့္ဝ ႏွလုုံးလွသူတုုိ႔၏ ဦးေဆာင္မႈကုုိ ခံေနရပါသေလာ။ ဤအခ်က္သည္လည္း အစဥ္အျမဲ အေလးအနက္ထား၍ စဥ္းစားရမည့္အခ်က္ပင္ျဖစ္သည္။ အမ်ိဴးဘာသာ သာသနာႏွင့္ ႏုုိင္ငံေကာင္းက်ိဴးအတြက္ ႏုုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ႏွင့္ သာသနာေရးေခါင္းေဆာင္တုုိ႔သည္ အလြန္အေရးၾကီးလွပါ၏။ ႏုုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ေနရာတြင္လည္း လူေတာ္လူေကာင္းမ်ား အင္အားေကာင္းေနဘုုိ႔လုုိအပ္သလုုိ သာသနာေရးေခါင္းၾကီးပုုိင္းတြင္လည္း ပညာျပည့္ဝ ႏွလုုံးလွသည့္ ႏွစ္ဘက္လွရဟန္းေတာ္မ်ား အားျပည့္ေနဘုုိ႔ အမွန္ပင္လုုိအပ္ေနပါသည္။ သုုိ႔မွသာ အနာဂတ္ျမန္မာႏုုိင္ငံေတာ္၏ အမ်ိဴးဘာသာ သာသနာႏွင့္ ႏုုိင္ငံ့အေရး စိတ္ေအးၾကရမည္ျဖစ္သလုုိ ဂုုဏ္လည္းယူႏုုိင္ၾကေပမည္။

  တုုိင္းျပည္ကုုိတည္ေဆာက္ရာဝယ္ ႏုုိင္ငံေရးႏွင့္ သာသနာေရးတုုိ႔ ဟန္ခ်က္ညီဘုုိ႔ အထူးလုုိအပ္သည္ဟုု ယူဆပါသည္။ အေၾကာင္းမွာ ႏုုိင္ငံေရးသက္သက္ကုုိသာ နားလည္၍ သာသနာေရးအျမင္အားနဲေသာ ေခါင္းေဆာင္မ်ားတက္လာေသာအခါ သာသနာေတာ္ ညႈိးႏြမ္းနစ္နာႏုုိင္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္္သည္။ တဖန္ သာသနာေရးအျမင္သာရွိ၍ ႏုုိင္ငံေရးအျမင္အားနဲေသာ ေခါင္းေဆာင္တုုိ႔တက္လာေသာအခါတြင္လည္း
 ႏုုိင္ငံေရာ သာသနာပါ ထိခုုိက္ေစႏုုိင္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ဤကဲ့သုုိ႔ ထိခုုိက္နစ္နာခဲ့ရသည့္ သာဓကမ်ားမွာ ျမန္မာ့သမုုိင္းတြင္ေရာ ကမၻာ့သမုုိင္းမွာပါ အထင္အရွားရွိခဲ့သည္။ အထူးသျဖင့္ မိမိတုုိ႔ျမန္မာႏုုိင္ငံသည္ ေထရဝါဒထြန္းကားေသာ ဗုုဒၶဘာသာႏုုိင္ငံေတာ္ျဖစ္သည္။ ျမတ္ဗုုဒၶသာသနာေတာ္တြင္းရွိ တရားေတာ္မ်ားသည္ အလြန္ပင္ ႏူးည့ံသိမ္ေမြ႔ပါသည္။ နက္နဲလြန္းလွသည္။ ကုုိယ္က်င့္ပုုိင္း၊ အေတြးအေခၚပုုိင္း၊ ထုုိးထြင္းသိအပုုိင္း၊ ေလာကုုတၱရာအပုုိင္း၊ ေလာကီအပုုိင္း၊ သိပၢံနည္းက်သည့္အပုုိင္း၊ လက္ေတြ႔ ဥာဏ္ေတြ႔အပုုိင္း စသည္စသည္တုုိ႔ျဖင့္ ျပည့္ဝစုုံလင္လွသည္။ ဓမၼ ရသအလွေပါင္းစုုံတုုိ႔ျဖင့္ ေဝျဖာတင့္တယ္လွသည္။ ျမတ္ဗုုဒၶတရားေတာ္ေလာက္ ျပည့္ဝစုုံလင္ေသာ တရားေတာ္မ်ားရွိလွ်င္ ျပစမ္းပါ။ သိခ်င္စမ္းလွပါသည္။ အမွန္စင္စစ္ ျမတ္ဗုုဒၶ၏ တရားေတာ္ေလာက္ စုုံလင္ျပည့္ဝသည့္တရားေတာ္ဟူ၍ ဤကမၻာတြင္ မရွိႏုုိင္ေတာ့ပါ။ ထုုိကဲ့သုုိ႔ ျပီးျပည့္စုုံကာ တန္ဘုုိးၾကီးမားလွသည့္ တရားေတာ္တုုိ႔ကုုိ ေခတ္အဆက္ဆက္ ႏွစ္ေပါင္း ၂၆၀၀ ေက်ာ္တုုိင္ေအာင္ ယေန႔အထိ သယ္ေဆာင္ခဲ့ေသာ သံဃာေတာ္အေပါင္းကုုိလည္း အထူးပင္ရုုိေသေလးစားထုုိက္လွပါသည္။
 ထုုိ႔ေၾကာင့္ ပညာျပည့္ဝ ႏွလုုံးလွသည့္ လူေတာ္လူေကာင္းမ်ား၊ ရဟန္းေတာ္ ရဟန္းေကာင္းမ်ားျဖင့္ ႏုုိင္ငံေတာ္ႏွင့္ အမ်ိဴးဘာသာ သာသနာေတာ္ကုုိ လူမွန္ေနရာမွန္ တာဝန္ယူၾကလွ်က္ တည္ေဆာက္ႏုုိင္ၾကလွ်င္ တစ္ခ်ိန္တစ္ခါက ဂုုဏ္ယူဝင့္ၾကြားစြာ သမုုိင္းဂုုဏ္ေရာင္ေျပာင္ခဲ့သည့္နည္းတူ ယေန႔ေခတ္မွသည္ ေနာင္သမုုိင္းအဆက္ဆက္တုုိင္ေအာင္ ဂုုဏ္ေရာင္ေျပာင္ေနမည္သာျဖစ္ေတာ့သည္။ ယေန႔ၾကံဳေတြ႔ေနရေသာ အခက္အခဲ အၾကပ္အတည္း  မ်ိဴးစုုံမွ လြတ္ေျမာက္ကာ ဂုုဏ္ေရာင္ေျပာင္ေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏုုိင္ၾကပါေစဟုုလည္း ဆႏၵျပဳမိပါသတည္း။

စာအုပ္ထုတ္ေ၀ျခင္း

မိမိရဲ့ဘေလာ့ဂ္မွာ "အႏႈိင္းမဲ့အျဖည့္ခံ ယေသာဓရာ"ဆုုိတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔

အခန္းဆက္ေရးသားခဲ့တဲ့ ပုုိ႔စ္မ်ားကုုိ စုုစည္း၍ စာအုုပ္အျဖစ္ထုုတ္ေဝလုုိက္ပါျပီ။

သုုိ႔ေသာ္ ဘေလာ့ထဲက ေခါင္းစည္းအတုုိင္းမဟုုတ္ေတာ့ဘဲ နာမည္ေျပာင္းထုုတ္လုုိက္ပါတယ္။

 ေခါင္းစည္းက "အျမင့္ျမတ္ဆုုံးအမ်ိဴးသမီး သုုိ႔မဟုုတ္ အႏႈိင္းမဲ့ အျဖည့္္ခံ" လုုိ႔ နာမည္ေျပာင္းေပးလုုိက္ပါတယ္။

လာေရာက္အားေပးဖတ္ရွဴ  ့ၾကတဲ့စာဖတ္သူအားလံုးကို

ေက်းဇူးအထူးပဲတင္ရွိပါတယ္။

ကိုယ္စိ္တ္ႏွစ္ပါးျငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ.....။