Photobucket
ဓမၼမိတ္ေဆြမ်ားအားလုံး ဓမၼအသိဥာဏ္တုိးပြါး၍ ေအးခ်မ္းၾကပါေစ~~~

Wednesday, October 1, 2014

ဒုုိင္ယာရီအပုုိင္းအစေလးမ်ား ( ၁၅ ) ငါတကယ္ေပါက္ပါျပီ


ဤသုုိ႔ေျဖဆုုိျပီးေသာအခါ လူငယ္အမ်ိဴးသားတစ္ေယာက္မွ ေမးခြန္းထုုတ္လာျပန္သည္ကုုိလည္း အသာတၾကည္ပင္လက္ခံလုုိက္သည္။

ေမးခြန္း….၆။ မဂၢင္လမ္းစဥ္ ရွစ္သြယ္မွာ ဘယ္လမ္းစဥ္ကိုု ပထမစက်င့္ရမလဲ?
ေျဖ……။ ၆။ ဘယ္လမ္းစဥ္ကုုိ စက်င့္ရမလဲဆုုိေတာ့ သမၼာဒိ႒ိ/ Right understanding လမ္းစဥ္ပဲျဖစ္တယ္။ ဒီ Right understanding ဟာ ဗုုဒၶဓမၼရဲ့ အဦးအစ ပထမရွိရမယ့္ အခ်က္ပါပဲ။ မွန္ကန္ေသာနားလည္မႈဆုုိတာ သူမ်ားေျပာလုုိ႔ မွန္တယ္ထင္ျပီး ( နားေယာင္ျပီး ) လက္ခံထားတာမ်ိဴးမဟုုတ္ဘူး။ ကုုိယ္တုုိင္ကုုိယ္က် အရွိကုုိအရွိအတုုိင္း နားလည္တာ သိျမင္တာျဖစ္တယ္။ ခရစ္ယန္ဘာသာအရ ေယရႈသခင္က ေျပာလုုိ႔မွန္တာပဲ ဆုုိျပီးလက္ခံတာမဟုုတ္ဘူး။ အစ္စလာမ္ဘာသာအရ မုုဟုုမ္မဒ္က ေျပာလုုိ႔ သူ႔ကုုိေလးစားလုုိ႔ နားလည္လက္ခံထားတာလည္းမဟုုတ္ဘူး။ ဗုုဒၶဘာသာအရ ဗုုဒၶဘုုရားရွင္ေဟာတာကုုိ ၾကိဳက္လုုိ႔ဆုုိျပီး လက္ခံနားလည္တာမ်ိဴးလည္းမဟုုတ္ဘူး။ အျခားဘယ္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကမွ် ဘယ္တန္ခုုိးရွင္ကမွ ( ဆုုေပးမယ္ ဒဏ္ေပးမယ္ဆုုိတဲ့ အေျခာက္တရား အေမွ်ာ္တရားေတြနဲ႔ ) ဖိအားေပးလုုိ႔လည္းမဟုုတ္ဘူး။ သဘာဝတရားတုုိ႔ရဲ့ ျဖစ္ပ်က္မႈေတြကုုိ ကုုိယ့္ရဲ့ကိုုယ္ပုုိင္ဥာဏ္စြမ္းနဲ႔ သဘာဝအတုုိင္း ( အရွိအတုုိင္း ) သိျမင္နားလည္တာ လက္ခံထားတာကုုိဆုုိလုုိတယ္။ ဘုုရားရွင္ကုုိယ္ေတာ္တုုိင္ ဘုုရားမျဖစ္မီမွာ ဒီလမ္းစဥ္ကုုိမေလွ်ာက္ခဲ့မိဘဲ အစြန္းတရားကုုိေလွ်ာက္ခဲ့မိလုုိ႔ ေျခာက္ႏွစ္ၾကာေအာင္ ဆင္းရဲခံခဲ့ရျပီး တရားထူးကုုိမရခဲ့ဘူး။ ဒီ Right understanding ဆုုိတဲ့ ပထမလမ္းစဥ္ကုုိ စေတြ ႔ေတာ့မွ လမ္းစဥ္အမွန္ကုုိေရာက္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆုုံး ဘုုရားျဖစ္လာခဲ့တယ္။

ဒီလမ္းစဥ္ကုုိ သိျမင္ဘုုိ႔အတြက္ ပထမရွိိရမယ့္ အရည္အေသြးက Clear vision ျဖစ္တယ္လုုိ႔ ငါယူဆတယ္။ Clear vision ရွိမွသာ Right understanding ဆီသုုိ႔ဦးတည္သြားႏုုိင္တယ္။ အဲဒီ Clear vision ဟာ မင္းရဲ့ ပထမရွိရမယ့္ ကုုိယ့္ရည္ကုုိယ္ေသြးပဲ။ ဗုုဒၶက ဒီလုုိအရည္ေသြးေတြ ထက္ျမက္လာေအာင္ သင္ၾကားေပးတယ္။ အဲဒီအရည္အေသြးေတြနဲ႔ မင္းကုုိယ္တုုိင္ဆုုံးျဖတ္ခြင့္ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ရွိတယ္။ မင္းရ့ဲ ကုုိယ္ပုုိင္ ေရြးခ်ယ္မႈ၊ ဆုုံးျဖတ္မႈအေပၚမွာ ဆုုေပးျခင္း ဒဏ္ေပးျခင္း ဘာမွမလုုပ္ဘူး။ မင္းကုုိယ္တုုိင္ တာဝန္ယူရတယ္၊ တာဝန္ခံရတယ္။ အျခားဘာသာေတြမွာေတာ့ ကုုိယ့္ဘဝကုုိ ကုုိယ္တုုိင္တာဝန္ယူစရာမလုုိဘူး။ တာဝန္ခံစရာလဲမလုုိဘူး။ Clear vision and right understanding ဆုုိတာလဲ ရွိဘုုိ႔မလုုိအပ္ဘူး။ ဖန္ဆင္းရွင္ကုုိ ယုုံၾကည္မႈရွိမယ္ ဆုုေတာင္းမယ္ဆုုိရင္ လုုံေလာက္ပီ။ ဗုုဒၶရဲ့တရားေတာ္မွာေတာ့ လုုပ္ခ်င္တာေတြလုုပ္ျပီးမွ တန္ခုုိးရွင္ထံမွာ ဆုုေတာင္းရုုံနဲ႔မရႏုုိင္ဘူး၊ ကုုိယ္တုုိင္လုုပ္ခဲ့တာေတြအတြက္ ကုုိယ္တုုိင္သာ တာဝန္ရွိသူျဖစ္တယ္။ တာဝန္ခံရတယ္။  သုုိ႔ေသာ္ ကုုိယ့္လုုပ္ရပ္္ကုုိ ကုုိယ္တုုိင္တာဝန္မယူခ်င္သူေတြ၊ မယူရဲသူေတြကေတာ့ တန္ခုုိးရွင္ရဲ့အထံမွာ ဆုုေတာင္းေတာင္းတဲ့ အေလ့အထကုုိ ႏွစ္သက္ၾကတယ္။

ဒီ မဂၢင္လမ္းစဥ္ရွစ္သြယ္ထဲမွာ တန္ခုုိးရွင္ ဖန္ဆင္းရွင္ကုုိ ယုုံၾကည္ရမယ္လုုိ႔လဲ အၾကပ္မကုုိင္ဘူး။ ဆုုေတာင္းရမယ္လုုိ႔လဲျပဌာန္းမထားပါဘူး။ ဖန္ဆင္းရွင္ဆုုိတဲ့သူက ( တကယ္လဲမရွိပါဘူး ) ငါ့ကုုိ ရွိခုုိးလုုိ႔ ေလးေလးစားစား ဆုုေတာင္းလုုိ႔ သေဘာက်ျပီး ဆုုေပးမယ္၊ ငါ့ကုုိ မေလးစားလုုိ႔ ေဒါသထြက္ျပီး ဒဏ္ေပးမယ္ဆုုိတာလဲ မပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ မဂၢင္ရွစ္ပါးဆုုိတာ လူတစ္ဦးခ်င္းစီရဲ့ မြန္ျမတ္တဲ့ အရည္အေသြးေတြကိုု ျမွင့္တင္ေပးျပီး ကုုိယ္ပုုိင္အရည္အေသြးနဲ႔ ကိုုယ္တုုိင္ဆုုံးျဖတ္ႏုုိင္ေအာင္ ေလွ်ာက္လွမ္းႏုုိင္ေအာင္ လမ္းညႊန္ထားတဲ့ သေဘာတရားလမ္းစဥ္သာျဖစ္တယ္။

  ဒီလမ္းစဥ္ရွစ္သြယ္ဟာ တစ္ခုုနဲ႔တစ္ခုု အျပန္အလွန္ေၾကာင္းက်ိဴးဆက္စပ္ေနတယ္။ အုုပ္စုုခြဲရင္ သီလ အုုပ္စုု၊ သမာဓိအုုပ္စုုနဲ႔ ပညာအုုပ္စုုရယ္လုုိ႔ သုုံးအုုပ္စုျဖစ္လာတယ္။  ဒီသုုံးအုုပ္စုုထဲမွာ ပညာအုုပ္စုုကုုိ အစပထမက်င့္သင့္တယ္။ အဲဒါက Right understanding and right thought / သမၼာဒိ႒ိနဲ႔သမၼာသကၤပၺ တုုိ႔ျဖစ္တယ္။ အဲဒီ ႏွစ္ခုုထဲကမွ သမၼာဒိ႒ိ ျဖစ္ေအာင္၊ အဲဒီသမၼာဒိ႒ိလမ္းစဥ္ကုုိေလွ်ာက္ျဖစ္ေအာင္ ပထမၾကိဳးစားရမယ္။ အဲဒီပထမလမ္းစဥ္ကုုိ က်င့္ႏုုိင္ျပီဆုုိရင္ အျခားလမ္းစဥ္ ( ၇ ) သြယ္ဟာလဲ တြဲပါလာျပီးသားျဖစ္တယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုုိေတာ့ ေၾကာင္းက်ိဴးဆက္စပ္ေနလုု႔ိျဖစ္တယ္။

 မိမိလည္း ေျပာလုုိက္သည့္စကားမ်ား ရွည္သြားျပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ရပ္တန္႔ျပီး “ မင္း ဒီေလာက္ဆုုိ သေဘာေပါက္ျပီလုုိ႔ ငါထင္တယ္ ” ဟုု ေျပာလုုိက္ေသာအခါ “ ငါ တကယ္ပဲ ရွင္းရွင္း သေဘာေပါက္ပါျပီ ” တဲ့။
ဆြမ္းစားခ်ိန္က်ေရာက္လာေသာေၾကာင့္ မိမိကုုိ အနီးအနားရွိ အိႏၵိယ စားေသာက္ဆုုိင္သုုိ႔ ပင့္သြားၾကသည္။ ( ဆက္လက္ေဖၚျပပါမည္ )

Tuesday, September 30, 2014

ဒုုိင္ယာရီအပုုိင္းအစေလးမ်ား ( ၁၄ ) အေျဖကုုိ ႏွစ္သက္ပါတယ္

 ဟုုိတယ္တြင္ တည္းခုုိရသည္မွာလည္း အဆင္ေျပသည္ပင္။ ပုုိ၍အဆင္ေျပသည့္အရာမွာ နံနက္စာ
 ( အာရုုံဆြမ္း ) ပင္ျဖစ္သည္။ ဟုုိတယ္မွေကြ်းေသာ အာရုုံဆြမ္းသည္ မ်ားျပားစုုံလင္လွသည္။ သားသတ္လြတ္ဟင္းအမယ္က ( ၁၀ ) မ်ိဴးေလာက္ရွိမည္ထင္သည္။ အသားငါးဟင္းမ်ားကလည္း
 ( ၁၀ ) မ်ိဴးခန္႔ေလာက္ရွိသျဖင့္စုုံလင္သည္။ ထုုိအထဲတြင္ မိမိအၾကိဳက္ဆုုံးျဖစ္သည့္ ဖင္လန္အေခၚ
 မကၠရာ ( အသားမ်ိဴးစုုံကုုိ ေရာၾကိတ္ထားျပီး ဝက္အူေခ်ာင္းပုုံသဏၭာန္ရွိလွ်က္ ကင္ထားသည့္အစားအစာ ) ကုုိလည္းေတြ႔ရသည္။ ထုုိ႔ျပင္ ဝက္ဆားနယ္ေျခာက္ ပါးပါးကုုိကင္ထားသည့္ အစားအစာ ( bacon ) ကုုိလည္းေတြ႔ရသည္။ မ်ားစြာေသာ ဟင္းအမယ္မ်ားထဲမွ မကၠရာႏွင့္ ဝက္ဆားနယ္ေျခာက္ကုုိ ဆလပ္ရြက္ႏုုႏုုေလးမ်ားျဖင့္ ေရာ၍သုုံးေဆာင္လုုိက္သည္။ မိမိၾကိဳက္ႏွစ္ေသာ အစားအစာျဖစ္သျဖင့္ အရသာလည္းရွိ ႏွစ္သက္မႈလည္း ျဖစ္ရသည္။ ထုုိ႔ျပင္ ၾကက္ဥေမႊေၾကာ္ႏွင့္ ငါးေသးေသးေလးမ်ားကုုိ အခ်ဥ္ရည္စိမ္ထားသည္ကုုိလည္း ဆလပ္ရြက္ႏုုႏုုေလးမ်ားႏွင့္ ေရာေႏွာကာေလြးလုုိက္ေသးသည္။ ဘလက္ခ္ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ကုုိေျဖးညွင္းစြာ မ်ိဳက်ိဳက္လွ်က္ နံနက္စာ အာရုုံဆြမ္းကုုိ အျပီးသတ္လုုိက္သည္။ အားလုုံးက်မၼာခ်မ္းသာၾကပါေစဟုုလည္း အာရုုံဆြမ္းစားသုုံးစဥ္ စူးစုုိက္စြာေမတၱာပုုိ႔ေနမိေသးသည္။

  ထုုိေန႔ ( ၂၁.၀၉.၂၀၁၄ ) နံနက္ ( 9:30 ) တြင္ ဟုုိတယ္မွ သင္တန္းဌာနသုုိ႔စတင္ထြက္ခြါ၍ နံနက္ ( 10 ) နာရီတြင္ တနဂၤေႏြေန႔သင္တန္းစတင္ရသည္။ Buddhism အေၾကာင္းကုုိ တစ္နာရီေက်ာ္ၾကာမွ် သင္ၾကားျပီးေသာအခါ အမ်ိဴးသားတစ္ေယာက္မွ ေမးခြန္းတစ္ခုုေမးလာေလသည္။

ေမးခြန္း…၅။ ဗုုဒၶက အျခားဘာသာစကားနဲ႔မေဟာဘဲ ဘာေၾကာင့္ မဂဓဘာသာနဲ႔ေဟာတာလဲ?

ေျဖ….၅။ ဒီဘာသာစကားဟာ မဂဓတုုိင္းမွာ သုုံးတဲ့ဘာသာစကားျဖစ္တယ္။ အာရိယန္ ( အရိယ ) လူမ်ိဴးတုုိ႔ သုုံးတဲ့ဘာသာစကားလဲျဖစ္တယ္။ အဲဒီ ဗုုဒၶေခတ္ရဲ့ အမ်ားသုုံးဘာသာစကားျဖစ္ျပီး ေပၚျပဴလာျဖစ္ခဲ့တဲ့ ဘာသာစကားလဲျဖစ္တယ္။ ဒီေန႔ေခတ္ အဂၤလိပ္ ျပင္သစ္စတဲ့ ဘာသာစကားေတြရဲ့ အမ်ားသုုံးျဖစ္မႈ ေပၚျပဴလာျဖစ္မႈေတြနဲ႔ ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္ရင္ ပုုိလုုိ႔ထင္ရွားမယ္။

ဒါ့အျပင္ ေလာကီလူမႈနယ္ပယ္မွ အဓိပၺါယ္မ်ားကုုိသာမက ေလာကုုတၱရာနယ္ပယ္မွ အဓိပၺါယ္ေတြကုုိပါ တိတိက်က် ေဖၚျပေပးႏုုိင္တဲ့  ဘာသာစကားလဲျဖစ္တယ္။ အထူးသျဖင့္ မဂဓဘာသာဟာ လူသားတုုိ႔ရဲ့ မူလဘာသာစကားလဲျဖစ္တယ္။ ဘယ္ဘာသာစကားကုုိမွ် မၾကားဘူး မေျပာဘူးတဲ့ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ဟာ အစဦးဆုုံးစကားေျပာမယ္ဆုုိရင္ မဂဓဘာသာကုုိသာေျပာမယ္။ ဒါေၾကာင့္ လူသားတုုိ႔ရဲ့ မူလဘာသာစကားလုုိ႔ ဆုုိျခင္းျဖစ္တယ္။ နတ္ေတြ ျဗာဟၼာေတြကလဲ မဂဓဘာသာစကားကိုုပဲ သုုံးၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဗုုဒၶက မဂဓဘာသာနဲ႔ေဟာခဲ့တာျဖစ္တယ္။ သူကား ေခါင္းညိတ္လွ်က္ “ မင္းရဲ့အေျဖကုုိ ႏွစ္သက္ပါတယ္ ” ဟုု ဆုုိေလသည္။ ( ဆက္လက္ေဖၚျပပါမည္ )


ဒုုိင္ယာရီအပုုိင္းအစေလးမ်ား ( ၁၃ ) လက္ေတြ႔အားထုုတ္ျခင္းဟာ အေျဖ

မိမိကလည္း သူမ၏အေမးကိုုအျပဳံးျဖင့္ လက္ခံလုုိက္သည္။
ေမးခြန္း…၄။ နိဗၺာန္ဆုုိတဲ့သေဘာတရားကိုု ထင္ရွားေအာင္ ေျပာေပးပါ။
ေျဖ….၄။ ဒီေမးခြန္းဟာ လူအမ်ားေမးေနက် ေမးခြန္းျဖစ္တယ္။ ပညာရွင္မ်ားစြာကလဲ ထင္ရွားေအာင္ ေျဖထားၾကျပီးျဖစ္တယ္။ ငါ့အျမင္အရ ေျပာရရင္ နိဗၺာန္ကုုိထင္ရွားေအာင္ နားလည္ခ်င္ရင္ေတာ့ မင္းကိုုယ္တုုိင္ရဲ့ ဥာဏ္ဟာလဲ ထင္ရွားေနမွျဖစ္မယ္။ ၾကည္လင္ေနမွ ရွင္းလင္းေနမွျဖစ္မယ္။ ဘယ္ေလာက္အထိ ၾကည္လင္ ရွင္းလင္းေနရမလဲဆုုိရင္ အနိမ့္ဆုုံးအဆင့္အေနနဲ႔ မင္းရဲ့ယုုံမွားသံသယေတြ
 ( ဝိစိကိစ ၦာ / doubt ) နဲ႔ေမွာက္မွားလြဲေခ်ာ္တဲ့အျမင္ ( မိစ ၦာဒိ႒ိ / wrong vision ) ေတြကုုိ ခြ်င္းခ်က္မရွိ လုုံးဝျဖတ္ေတာက္ႏုုိင္လုုိက္တဲ့အထိ ရွင္းလင္းၾကည္လင္ေနရမွာျဖစ္တယ္။ အဲဒီသေဘာတရားႏွစ္ခုုဟာ မင္းရဲ့ဥာဏ္မွာ တြယ္ကပ္ေနဆဲဆုုိရင္ မင္း အျပည့္အဝ နားလည္ႏုုိင္မွာမဟုုတ္ဘူး။ ငါလဲပဲ ထင္ထင္ရွားရွား ( အျပည့္အဝ ) နားလည္ေအာင္ ၾကိဴးစားေနဆဲအဆင့္ပဲ ရွိေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါေလ့လာထားသမွ်ထဲက လုုိရင္းကုုိေျပာျပမယ္။
( ၁ ) နိဗၺာန္ဆုုိတာ ဒီဘဝေသဆုုံးျပီး ေနာက္ဘဝေရာက္မွခံစားရတဲ့ စည္းစိမ္မ်ိဴးမဟုုတ္ဘူး။ နည္းမွန္လမ္းမွန္နဲ႔ တကယ္က်င့္သုုံးရင္ ဒီလက္ရွိဘဝမွာပဲ လက္ေတြ ႔ မ်က္ေတြ ႔ ခံစားလုုိ႔ရတဲ့ သေဘာတရားျဖစ္တယ္။ သုုိ႔ေသာ္ ဥာဏ္နဲ႔မွသာ ခံစား ( သိႏုုိင္ ) ႏုုိင္တဲ့ အရာျဖစ္တယ္။ အဲဒီဥာဏ္က ေသာတာပတၱိမဂ္ဥာဏ္ ဖုုိလ္ဥာဏ္ (stream-winner’s Enlightenment ) ျဖစ္တယ္။ မိန္းေမာေတြေဝျပီးခံစားရဲ့ေဝဒနာမ်ိဴးမဟုုတ္ဘူး၊ ဥာဏ္နဲ႔ၾကည္ၾကည္လင္လင္ သိျပီးေတာ့မွ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း တက္တက္ၾကြၾကြ သိရ ခံစားရတဲ့ တရားအရသာျဖစ္တယ္။
( ၂ ) နိဗၺာန္ဟာ အေကာင္းနဲ႔အဆုုိး အမွားန႔ဲအမွန္ ရွိျခင္းနဲ႔မရိွျခင္းဆုုိတဲ့ အယူအဆေတြမွလြန္ေျမာက္သြားတဲ့သေဘာတရားျဖစ္တယ္။ တနည္းေျပာရရင္ ယုုတၱိေဗဒနဲ႔ဆင္ျခင္တုုံတရားရဲ့နယ္ပယ္ထဲမွာမရွိဘူး။ လြန္ေျမာက္သြားျပီ။ အဲဒါကုုိ ပါဠိေတာ္မွာ ဘုုရားရွင္ကုုိယ္ေတာ္တုုိင္ “ အတကၠာဝစေရာ ” “ It’s beyond logic and reasoning “ လုုိ႔ ေဟာေတာ္မူထားတယ္။
( ၃ ) အရိယာပုုဂၢိဳလ္ေတြသာ ထင္ထင္ရွားရွား ( တုုိက္ရုုိက္/ မ်က္ေမွာက္ ) သိျမင္ႏုုိင္တယ္။ ဒါကုုိ “ ပ႑ိတေဝဒနိေယာ ” “ It’s realized by the noble wise “ လုု႔ိ ဘုုရားရွင္ေဟာေတာ္မူတယ္။
( ၄ ) မင္းရင္ထဲက ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟစတဲ့ အညစ္အေၾကးေတြ 50% ေလ်ာ့က်သြားရင္ မင္းနိဗၺာန္ကုုိ 50% ခံစားလုုိ႔ရပီ။ နားလည္ပီ။ နာမ္တရားရဲ့အညစ္အေၾကးေတြအားလုုံး 100% သန္႔စင္သြားတဲ့အခါ မင္းကုုိယ္တုုိင္ 100% နိဗၺာန္ကုုိ သိျမင္ႏုုိင္ပီ။ ဒါဟာ လက္ေတြ႔က်တဲ့ အေျဖပါပဲ။
( ၅ ) ငါတုုိ႔ဟာ အရိယာပုုဂၢိဳလ္ေတြ မျဖစ္ႏုုိင္ေသးခင္မွာ ေၾကာင္းက်ိဴးဆင္ျခင္ျပီးသိတဲ့ ေထာက္ဆ ( မွန္းဆ ) နားလည္မႈနဲ႔ေတာ့ သိလုုိ႔ရတယ္။ မင္းကုုိယ္တုုိင္ မဂၢင္ရွစ္ပါးကုုိ လက္ေတြ႔က်က် က်င့္ျပီးရင္ ငါရွင္းျပတာထက္ မင္းပုုိနားလည္လာမွာပါ။ မင္းကုုိယ္တုုိင္ မဂၢင္လမ္းစဥ္ကုုိေလွ်ာက္လွမ္းတာဟာ မင္းကုုိယ္တုုိင္အေျဖကုုိရွာျခင္းပါပဲ။ ငါေျဖတာထက္ မင္းကုုိယ္တုုိင္ေျဖႏုုိင္ဘုုိ႔သာ ၾကိဴးစားေစခ်င္ပါတယ္။ တကယ္လက္ေတြ႔အားထုုတ္ျခင္းဟာ လက္ေတြ႔အေျဖပါပဲ။
သူမသည္လည္း ဆိတ္ဆိတ္ေနျခင္းျဖင့္ လက္ခံသြားေလသတတ္။
သုုိ႔ႏွင့္ထုုိေန႔ သင္တန္းျပီးဆုုံးခဲ့ေလေသာေၾကာင့္ မိမိတည္းခုုိရမည့္ Hotel Arthur သုုိ႔ Mrs Laura Porccedu ႏွင့္ အေဖၚတစ္ေယာက္က လုုိက္ပုုိ႔ၾကေလသည္။
 ( ဆက္လက္ေဖၚျပပါမည္ )


Friday, September 26, 2014

ဒုုိင္ယာရီအပုုိင္းအစေလးမ်ား ( ၁၂ ) ေမးပါရေစ

     ပထမဦးဆုုံးေမးခြန္းေမးေသာ အမ်ိဴးသားကပင္ ဆက္လက္၍ ဤသုုိ႔ေမးျပန္သည္။
ေမးခြန္းး ၃။ အဆင္းအာရုံတစ္ခုုကုုိ ျမင္တဲ့အခါမွာ မ်က္စိက ျမင္တာမဟုုတ္၊ စိတ္ကသာ ျမင္ႏုုိင္တာဆုုိတဲ့ရွင္းျပခ်က္ကုုိ နားလည္တည္။ လက္ခံပါတယ္။ အဲဒီလုုိ စိတ္ကျမင္ႏုုိင္ဘုုိ႔အတြက္ အေၾကာင္းေလးခ်က္က ျပည့္စုုံစြာေထာက္ပံ့ႏုုိင္မွသာ စိတ္ကျမင္ႏုုိင္တယ္လုုိ႔ဆုုိတယ္။ ဒါေပမယ့္ တခါတေလမွာ အေၾကာင္းေလးခ်က္ မျပည့္စုုံဘဲနဲ႔လဲ စိတ္ကျမင္ႏုုိင္ပါတယ္။ ဥပမာ လုုံးဝအေမွာင္ၾကီးထဲမွာ အလင္းေရာင္မရွိဘဲ မ်က္စိမွိတ္ထားရင္ေတာင္ စိတ္ဟာ အဆင္းအာရုုံေတြကုုိ ျမင္ရတတ္ပါတယ္။ အဲဒါေရာ ဘယ္လုုိလဲ ?

  မွတ္ခ်က္။ ။ ( ဤေနရာ၌ စာဖတ္သူမ်ား သိသာေစရန္ မိမိပုုိ႔ခ်ခဲ့သည္မ်ားကုုိ အနည္းငယ္ျဖည့္စြက္တင္ျပပါမည္။ ) ျမင္သိစိတ္ ျဖစ္ေပၚဘုု႔ိအတြက္ 
၁။ မ်က္ၾကည္လႊာအားေကာင္းရမယ္။ ( စကၡပသာဒ/ eye-sensitivity )
၂။ အလင္းေရာင္ရွိရမယ္။ ( အာေလာက/ light )
၃။ အဆင္းရူပါရုုံရွိရမယ္။ ( ရူပါရမၼဏ/ visible object )
၄။ သတိျပဳမႈ / ႏွလုုံးသြင္းမႈရွိရမယ္။ ( မနသိကာရ / attention ) 
အဲဒီအေၾကာင္းေလးခ်က္ျပည့္စုုံမွသာ ျမင္ႏုုိင္တယ္။ ျမင္တဲ့အခါမွာလည္း မ်က္စိက ျမင္တာမဟုုတ္ဘူး။ စိတ္ကျမင္တာ။ ဆုုိလုုိတာက အဲဒီအေၾကာင္းေလးခ်က္က ျပည့္စုုံစြာေထာက္ပံ့ေပးႏုုိင္မွသာ စိတ္ကျမင္ႏုုိ္င္တာ။ တခါတေလမွာ နံပါတ္ ၁၊ ၂၊ ၃၊ အခ်က္သုုံးခ်က္လုုံးျပည့္စုုံေနတာေတာင္ သတိမျပဳမိရင္ ဂရုုမစုုိက္မိရင္ မျမင္ႏုုိင္ဘူး။ ( ျမန္မာစကားတြင္လည္း “ သတိမမူေတာ့ ဂူမျမင္၊ သတိမူေတာ့ ျမဴေတာင္ျမင္ ” ဆုုိတဲ့ စကားပုုံပင္ရွိ၏။ ထုုိ႔ျပင္ အာရုုံတစ္ခုုခုုအတြက္ နစ္ေမ်ာေနသည့္အခါ မိမိေရွ ႔မွ လူတစ္ေယာက္ျဖတ္သန္းသြားသည္ကုုိပင္ မျမင္လုုိက္မိေခ်။ နံပါတ္ ၄ အခ်က္ျဖစ္သည့္ မနသိကာရ အဂၤါခြ်တ္ယြင္းျခင္းေၾကာင့္ပင္ျဖစ္သည္။ ေမးခြန္းရွင္သည္ ဤသင္ၾကားခ်က္ကုုိ အေျခခံ၍ ဤေမးခြန္းကုုိ ေမးျခင္းျဖစ္သည္။

   ေျဖ….။ မင္းတုုိ႔ုကုုိ ရွင္းျပခဲ့တဲ့ ျမင္ႏုုိင္ဘုုိ႔အေၾကာင္းေလးခ်က္ကုုိ ၁။ မ်က္စိ၊ ၂။ နား၊ ၃။ ႏွာေခါင္း၊ ၄။ လွ်ာ၊ ၅။ ကုုိယ္ခႏၶာလုုိ႔ေခၚတဲ့ တံခါးငါးေပါက္မွာ အာရုုံေတြနဲ႔ ဝင္ေရာက္ထိေတြ႔လုုိ႔ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ စိတ္ျဖစ္စဥ္ ( The five-Door Process ) ပဥၥဒြါရဝီထိအရ ရွင္းျပခဲ့တာျဖစ္တယ္။ ခုု မင္းေမးတဲ့ ေမးခြန္းက ခုုရွင္းျပခဲ့တဲ့ ပဥၥဒြါရဝီထိ / The five-door process နဲ႔မပတ္သက္ဘူး။ ေနာက္ဆက္လက္သင္ျပမယ့္ စိတ္တံခါးေပါက္မွာအာရုုံနဲ႔တုုိက္ရုုိက္ထိေတြ႔လာတဲ့ စိတ္ျဖစ္စဥ္ မေနာဒြါရဝီထိ / The Mind-Door Process အရ အာရုုံကုုိ ျမင္လာတဲ့စိတ္ပဲ။ ဒီ The mind-door process မွာ အေၾကာင္းေလးခ်က္ျပည့္စုုံဘုုိ႔မလုုိဘူး။ စိတ္တစ္ခုုအေပၚမွာပဲ မူတည္တယ္။ ဘယ္ေလာက္ပဲ အေမွာင္ထဲက်ေရာက္ေနပါေစ သမာဓိအားေကာင္းေလ ျမင္ႏုုိင္စြမ္းအားကပုုိေကာင္းေလပါပဲ။ ဒီအေၾကာင္း ဒီမွာ ဒီေလာက္ပဲေျပာမယ္။ သက္ဆုုိင္ရာအခန္းေရာက္မွ ေျပာျပတာ ပုုိလုုိ႔ဆီေလ်ာ္မယ္။ 
ေမးခြန္းရွင္ကား အပုုိစကားမဆုုိေတာ့ဘဲ ႏႈတ္ဆိတ္သြားေလေတာ့သည္။

ထုုိစဥ္ အမ်ိဴးသမီးတစ္ေယာက္မွ ( သူမနာမည္ကုုိလည္း မမွတ္မိ ) ေမးပါရေစဟုုဆုုိကာ လက္ေထာင္ျပလာသည္။ ( ဆက္လက္ေဖၚျပပါမည္။ )

***ဓမၼမိတ္ေဆြမ်ား၏အမွာစကား***