အႏႈိင္းမဲ့အျဖည့္ခံ ယေသာဓရာ ( ၇ )

ဟယ္ မင္းယုတ္ အသင္မင္း၏ တဏွာရာဂရမၼက္ေၾကာင့္ အျပစ္ကင္းစင္ၾကင္နာတတ္တဲ့ ငါ့ခ်စ္လင္ကုိ အသင္သတ္လုိက္ေခ်ျပီ။ ငါ့မွာ ေျဖမႏုိင္ဆည္မရ ပူေလာင္ရသကဲ့သုိ႔ သင့္မိခင္လဲ သူ႔လင္သူ႔သားအတြက္ ပူေလာင္ပါေစ။ သင့္ဇနီးလဲ သူ႔လင္ သူ႔သား သူ႔သက္ထားအတြက္ ပူေလာင္ပါေစ လုိ႔ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းၾကိမ္ဆဲပါေတာ့တယ္။ ဒီအခါမွာ ဗာရာဏသီမင္းဟာ စိတ္မပ်က္ဘဲ ဇြဲေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေရွ႔ကုိတစ္ဆင့္တက္လာျပန္ပါတယ္။ ( ဇြဲဆုေလးမ်ား ရေလမလား ဆုိတဲ့အထင္လဲရွိႏုိင္တာကုိး ) အုိ မယ္စၾကာဝဠာဘြဲ႔ေတာင္ ထုိက္တန္ပီး ရႈမညီး ၾကည့္မဝေအာင္ လွပတဲ့ ခ်စ္ႏွမ၊ ေသာကဖိစီး မငုိျငီးပါနဲ႔။ ခ်စ္ႏွစ္မဟာ အေတြးအျမင္ေတြ ေဝဝါးေနပါေပါ့လား။ ကိႏၷရာရဲ့ ဇနီးမယားဘဝဟာ မခမ္းနား မတင့္တယ္ပါဘူးကြယ္။ ခ်စ္ႏွမတုိ႔ ေနထုိင္ရာ ဟိမဝႏၱာဟာလဲ ေသြ႔ေျခာက္လွပီး လူသူမနီးတဲ့ေတာၾကီးမ်က္မဲမွ်သာျဖစ္ပါတယ္။ အရာရာဝယ္ အလွေဝျဖာပီး ျပီးျပည့္စုံေနတဲ့ ေရႊနန္းေတာ္မွာ ေတာင္ညာစံေဒဝီ အဂၢမေဟသီ မိဖုရားၾကီးအျဖစ္ တင္ေျမွာက္ပါမယ္။ ေလာကရဲ့ စည္းစိမ္မွန္သမွ်ကုိ ခံစားဘုိ႔ ေပ်ာ္ရႊ႔င္ၾကည္ႏူးစြာပဲ လုိက္ခဲ့ပါေတာ့လုိ႔ ဖ်ားေယာင္းေျပာဆုိပါေတာ့တယ္။ ဒီအခါမွာ စႏၵကိႏၷရီမေလးဟာ ဖ်ားေယာင္းမႈေနာက္ မလုိက္ပါဘဲ ေဒါသအမ်က္ ေခ်ာင္းေခ်ာင္းထြက္ကာ ျခေသၤ့ေဟာက္သံကဲ့သုိ႔ အလြန္စူးရွျပင္းထန္ေသာ အသံနဲ႔ ေအာ္ဟစ္ေျပာဆုိပါေတာ့တယ္။ ဟယ္ ယုတ္မာေကာက္က်စ္ ညစ္ညမ္းလွတဲ့ မင္းယုတ္၊ ငါ့ကုိလုိခ်င္၍ ငါ့လင္ကုိသတ္ေသာ္လဲ သင့္လက္ထဲကုိ ငါဘယ္ေတာ့မွမေရာက္ေစရဘူး။ အေရာက္မခံဘူး။ ရဲရဲရင့္ရင့္ ေနာက္မတြန္႔ဘဲ ငါ့ကုိယ္ငါပဲ သတ္ေသလုိက္ေတာ့မယ္လုိ႔ စႏၵကိႏၷရီမေလးက ခုိင္မာျပတ္သြားစြာေျပာလုိက္ပါေတာ့တယ္။

      ဒီအခါမွာ ဗာရာဏသီမင္းဟာ စႏၵကိႏၷရီကုိ ဘယ္လုိမွသိမ္းပုိက္၍ ရမည္မဟုတ္ေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းသေဘာေပါက္သြားပါေတာ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျမင္ျမင္ခ်င္းပဲ စြဲလမ္းခဲ့တဲ့ တဏွာရမၼက္ဟာလဲ တခဏအတြင္းမွာပဲ ေပ်ာက္ဆုံးခန္းေျခာက္သြားပါေတာ့တယ္။ အစကတည္းက တကယ္စစ္မွန္တဲ့အခ်စ္နဲ႔ ခ်စ္တာမွမဟုတ္ဘဲေလ။ ဒါနဲ႔ ဗာရာဏသီမင္းဟာ မရတဲ့အမဲ သဲနဲ႔ပက္ဆုိသလုိ သစ္ပင္ခ်ဳံႏြယ္တုိ႔ကုိ စားေသာက္ၾကတဲ့ တိရစၦာန္ေတြဟာ ေတာကုိပဲႏွစ္သက္ၾကတယ္။ ခမ္းနာထယ္ဝါတဲ့ လူသားေတြရွိရာအရပ္ကုိ မေပ်ာ္ပုိက္ၾကဘူး လုိ႔ ခႏုိးခနဲ႔ ကဲ့ရဲ့တဲ့စကားနဲ႔ ျပစ္တင္ေျပာဆုိပီး ထြက္ခြါသြားပါေတာ့တယ္။ ဒီေတာ့မွ စႏၵကိႏၷရီမေလးဟာ ခ်စ္လင္ရွိရာကုိ အျမန္ေျပးဆင္းလာပီးေတာ့ ခ်စ္လင္ရဲ့ဦးေခါင္းကုိ ေပါင္ေပၚတင္ပီးေတာ့ ရႈိက္ၾကီးငင္ကာ ဒီလုိ ေအာ္ဟစ္ငုိေၾကြးပါေတာ့တယ္။

     လႈိင္ဂူေတြေပၚမ်ားတဲ့ လွ်ိဴေျမာင္ေတာင္ေတာရဲ့ သာေမာဖြယ္ရာ တုိ႔ေနရာတုိ႔ကမၻာေလးမွာ သည္းလ်ာခ်စ္ၾကင္ ခင္ပြန္းလင္နဲ႔ ခ်စ္ၾကင္ခြင့္ေတြ ေတြ႔ျမင္ခြင့္ေတြ ေဝးရေတာ့မည္မုိ႔ ဒီအပူ ဒီမီးေတာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ထဲဘယ္လုိဆက္လက္ရွင္သန္ႏုိင္ပါေတာ့မလဲ ေမာင္ေတာ္ရယ္။ အမ်ိဴးအစားစုံ အေရာင္အေသြးစုံ အလႊာစုံလွတဲ့ ေက်းငွက္သာရကာေလးေတြနဲ႔ သားရဲတိရစၱာန္တုိ႔ ေပါမ်ားရာ တုိ႔ကမၻာတုိ႔ေနရာေလးဟာ ထူးျခားသာယာ အလွျဖာခဲ့သလုိ ေမာင္ေတာ္နဲ႔ႏွမေတာ္တုိ႔ရဲ့ ခ်စ္ျခင္းဟာလဲ အျမဲပဲသစ္လြင္ၾကည္သာ ေက်နပ္စရာအျပည့္နဲ႔ ၾကည္နူးမဝျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္ ေမာင္ေတာ္ရယ္။ ဒီေတာဒီေတာင္မွာ ဒီအလွဒီရသေတြဟာ ဒီမွ်တင္မကပါဘူးေမာင္ေတာ္၊ တကယ္ေတာ့ေလ သစ္ပင္သစ္ရြက္ သစ္ခက္သစ္လက္ေလးေတြနဲ႔ ျမကမၺလာလုိ ႏူးညံ့ေအာင္ခင္းပီးေတာ့ ခ်စ္တင္းေႏွာခဲ့ရတဲ့ ေဟာဒီေျမတလင္းမွာ ခုလုိစင္းစင္းၾကီးလဲက်ေနတဲ့ ေမာင္ေတာ္ကုိျမင္ရေတာ့ ခ်စ္မဝရႈမျငီးေအာင္  ျမတ္ႏုိးရတဲ့ ႏွမေတာ္အေနနဲ႔ ဘယ္လုိမ်ားခံစားေနရသလဲဆုိတာ ေမာင္ေတာ္မသိႏုိင္ေတာ့ပါဘူးေလ။ ႏွမေတာ္တစ္ေယာက္ထဲ ဘယ္လုိမ်ား အားခဲလု႔ိ ဘယ္အသဲနဲ႔ ဆက္လက္ရွင္ရပါမလဲေမာင္ေတာ္ရယ္။

     ဒီလုိနဲ႔ စႏၵကိႏၷရီမေလးဟာ ရင္ထဲမွာရွိသမွ်ခံစားခ်က္ေတြကုိ စီကာပတ္ကုံးဖြင့္ထုတ္ပီးေတာ့ ငုိေၾကြးရင္း ကိႏၷရာဖုိေလးရဲ့ရင္ပတ္ေပၚကုိ လက္တင္ထားမိရာ အပူေငြ႔ရွိေသးေၾကာင္းသိရတာေၾကာင့္ ေမာင္ေတာ္အသက္မေသေသးဘူးဆိုတာ သိလုိက္ရပါေတာ့တယ္။ ဒါနဲ႔ ဒီျဖစ္ရပ္ဆုိးကုိ နတ္သူေတာ္စင္မ်ားအေနနဲ႔ မေစာင္မ မကယ္တင္ရေကာင္းလားဆုိပီး ေမာင္ေတာ့္အေပၚမွာ ထားရိွတဲ့ခ်စ္ေဇာစိတ္ေၾကာင့္ နတ္ေတြကုိျပစ္တင္ေဝဘန္ျပန္ပါေတာ့တယ္။ ဒါနဲ႔ သိၾကားမင္းရဲ့ ျမေက်ာက္ျဖာဟာ ကိႏၷရီမေလးရဲ့ ေမာင္ေတာ္ကုိအမွန္ခ်စ္တဲ့ ေမတၱာအရွိန္အဟုန္ေၾကာင့္ ပူျပင္းလာပါေတာ့တယ္။ ဒီေတာ့မွ သိၾကားမင္းက ပုဏၰားေယာင္ဖန္ဆင္းပီးေတာ့ လူ႔ျပည္ကုိဆင္းကာ ကူညီပါေတာ့တယ္။ သိၾကားမင္းဟာ ကိႏၷရာဖုိေလးရဲ့ျမွားဒဏ္ရာကုိ ေရစင္နဲ႔ပက္ဖ်န္းလုိက္တဲ့အခါ ဒဏ္ရာဟာ ခ်က္ခ်င္းပဲေပ်ာက္ကင္းသက္သာပီးေတာ့ မူလပကတိအတုိင္းပဲ က်မၼာသြားပါေတာ့တယ္။ ဒီအခါမွာ ကိႏၷရာေမာင္ႏွံစုံဟာ ပုဏၰားေယာင္ေဆာင္ထားေသာ သိၾကားမင္းကုိ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ေက်းဇူးတင္စကားဆုိၾကပါတယ္။ သိၾကားမင္းကလဲ ဒီေန႔မွစလုိ႔ လူတုိ႔နဲ႔နီးစပ္ရာ လူတုိ႔သြားလာရာျဖစ္တဲ့ ေတာင္ေအာက္ကုိမဆင္းသက္ၾကဖုိ႔နဲ႔ ေတာင္ေပၚမွာသာ ေနထုိင္ၾကဖုိ႔ ေျပာဆုိဆုံးမပီးေတာ့ သူရဲ့ဘုံဗိမာန္ကုိ ျပန္သြားပါေတာ့တယ္။ ကိႏၷရာေမာင္ႏွံစုံဟာလဲ  လြတ္လပ္ေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႔ ေတာင္ေပၚကုိပံ်တက္သြားၾကပါေတာ့တယ္။ ဒီလုိပ်ံတက္ရင္း စႏၵကိႏၷရီမေလးဟာ အလြန္ေက်နပ္ဆြတ္ပ်ံ႔စြာနဲ႔ပဲ ဒီသီခ်င္းေလးကုိ သီဆုိပါေတာ့တယ္။

        လူဆုိးလူသြမ္းကင္းရာ ေငြေတာင္သာသုိ႔ ေမာင္မယ္အတူ သြားၾကစုိ႔ေနာ္။

        ေခ်ာင္းၾကီးေခ်ာင္းငယ္ သြယ္သြယ္စီးရာ ေတာင္ေပၚမွာ ေဝဆာပြင့္ဖူးတဲ့ ပန္းကေလးမ်ားကုိ အတူခူးၾကမယ္ေနာ္။

        ညင္သာေအးျမ သန္႔စင္လွတဲ့ ေတာင္ေပၚေလခ်ိဴေအးကုိ တူေမာင္ႏွံရႈရႈိက္ရင္း သီခ်င္းေတြဆုိၾကမယ္ေနာ္။

         အသဲဘဝင္မွာ အျမဲၾကည္ရႊင္ေစတဲ့ ဂီတခ်ိဴေတြ သီဆုိၾကမယ္ေနာ္ တဲ့။

           စႏၵကိႏၷရီဇာတ္ေတာ္ဟာ အလြန္ေက်နပ္ၾကည္ႏူးစရာ ဒီျဖစ္ရပ္ေလးနဲ႔ အဆုံးသတ္သြားပါတယ္။ ဒီလုိဇာတ္ေတာ္ကုိ အဆုံးသတ္ပီးေတာ့မွ ဘုရားရွင္က ဖခင္ဘုရင္ သုေဒၶါဒနကုိ ဒီလုိမိန္႔ေတာ္မူပါတယ္။ ယေသာဓရာဟာ ယခုဘဝမွာသာ ငါဘုရားကုိ ေမတၱာနဲ႔သစၥာခုိင္ျမဲစြာေစာင့္စည္းခဲ့တာမဟုတ္၊ ေရွးယခင္ဘဝေတြမွာလဲ ေစာင့္စည္းခဲ့ပါေပတယ္လုိ႔ ခ်ီးက်ဴးစကားမိန္႔ၾကားေတာ္မူပါတယ္။ ဒီေနာက္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ယေသာဓရာဟာ ယခင္က စႏၵကိႏၷရီျဖစ္ခဲ့တယ္။ ငါဘုရားကေတာ့ စႏၵကိႏၷရာျဖစ္ခဲ့တယ္လုိ႔ ဇာတ္ေတာ္ကုိေပါင္းထုတ္ နိဂုံးခ်ဳပ္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။

    ဒီဇာတ္ေတာ္ကုိဖတ္ပီးေတာ့ မိမိဒီလုိေကာက္ခ်က္ဆြဲမိပါတယ္။ စႏၵကိႏၷရီမေလးဟာ အခ်စ္စစ္အခ်စ္မွန္နဲ႔ခ်စ္ခဲ့တာေၾကာင့္ သစၥာတည္တာျဖစ္ပါတယ္။ အကယ္၍ တကယ္အခ်စ္စစ္မဟုတ္ပါဘဲနဲ႔ အေျခအေနနဲ႔အေၾကာင္းေၾကာင္းအရ  တူႏွစ္ျဖာဂေဟဆက္ခဲ့မိၾကရင္ ေပ်ာ္ရႊင္ ၾကည္လင္ေအးျမတဲ့အိမ္ေထာင္ေရး ရသဟာလဲကင္းမဲ့ေနမွာျဖစ္သလုိ သစၥာတည္ျမဲဘုိ႔အေရးဟာလဲ အလြန္ခက္ခဲလိမ့္မယ္လုိ႔ထင္ပါတယ္။ ယေသာဓရာဟာ ဘဝအဆက္ဆက္မွာ အရာရာကုိ ကိန္းဂဏန္းခ်ျပလုိ႔မရႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ေပးဆပ္ျဖည့္ဆည္းခဲ့ေသာ္လဲ ဘယ္အရာတစ္ခုကုိမွ် မေတာင့္တ မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့သလုိ ဘာဆုကုိမွ်လဲ မပန္ဆင္ခဲ့ပါဘူး။ ေမာင္ေတာ္နဲ႔ေသအတူရွင္မကြာ ဘဝအဆက္ဆက္ေပါင္းဖက္ ျဖည့္ဆည္းေပးခ်င္တဲ့ အခ်စ္နဲ႔ ဆႏၵကလြဲလုိ႔ ဘယ္အရာတစ္ခုကုိမွ ပုိင္ဆုိင္ဘုိ႔မၾကိဴးစားခဲ့ပါဘူး။ ေမာင္ေတာ္ကုိ ခ်စ္တဲ့စိတ္နဲ႔ ေပးဆပ္ျဖည့္ဆည္းရုံသက္သက္မွ်ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ လူငယ္မ်ားကုိ အၾကံျပဳခ်င္တာက ပစၥကၡေရတုိျဖစ္တဲ့ ရုပ္ဝတၳဳခ်မ္းသာသက္သက္ကုိသာမၾကည့္ဘဲ ေရရွည္ကုိၾကည့္ပီးေတာ့မွသာ တူႏွစ္ကုိယ္လက္ဆက္သင့္ပါတယ္။ တကယ္လုိ႔ တဒဂၤေရတုိမွ်ကုိသာ သာယာမက္ေမာပီးလက္ဆက္လုိက္ရင္ ေရရွည္မွာေတာ့ ေရႊေက်ာင္းေျပာင္ေျပာင္ ဝမ္းေခါင္ေခါင္ ဆုိတဲ့စကားလုိ ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားတယ္ထင္ရေသာ္လဲ ရင္တြင္းမွာေတာ့ အျမဲပူေလာင္ေနရတတ္ပါတယ္။ အိမ္ေထာင္ေရးရဲ့ ဘယ္လုိသာယာၾကည္ႏူးစရာမွ မခံစားရဘဲ ဒူးနဲ႔မ်က္ရည္ အျမဲသုတ္ေနရတဲ့ ဘဝမ်ိဴးေတြျဖစ္တတ္ပါတယ္။

     အထူးသျဖင့္ ဒီေနရာမွာ အမ်ိဴးသမီးငယ္ေလးမ်ားကုိ ေျပာျပခ်င္တာက တကယ္ႏွလုံးရည္ျပည့္ဝတဲ့ အမ်ိဴးသားကုိ ေရြးခ်ယ္တတ္ပါမွ ပစၥဳပၸန္ေရာ သံသရာမွာပါ ေကာင္းက်ိဴးစီးပြါး မ်ားျပားပီးေတာ့ ထာဝစဥ္ေပ်ာ္ရႊင္ေက်နပ္ႏုိင္တဲ့ မိသားစုဘဝကုိ တည္ေဆာက္ႏုိင္ပါမယ္။ ယေသာဓရာဟာ ႏွလုံးရည္ျပည့္ဝလွတဲ့ ေယာက်ာ္းေကာင္းတစ္ေယာက္ကုိ ေရြးခ်ယ္ႏုိင္ခဲ့တဲ့အတြက္ သံသရာတစ္ေလွ်ာက္လုံးမွာ ေက်နပ္မႈ ေပ်ာ္ရႊင္မႈျပည့္ဝတဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးကုိပဲ ရရွိခဲ့တယ္။ ခ်စ္လုိ႔မဝႏုိင္တဲ့ ပီတိရသကုိ အစဥ္အျမဲခံစားခဲ့ရတယ္။ ႏွလုံးရည္ဆုိရာမွာ အသိပညာ အတတ္ပညာအပါအဝင္ ေမတၱာ ကရုဏာ အၾကင္နာ စာနာတရားနဲ႔သစၥာရွိမႈေတြကုိ ဆုိလုိတာပါ။ အခ်ိဴ႔ေသာ အမ်ိဴးသမီးငယ္ေလးမ်ားဟာ ဆုိခဲ့ပီးတဲ့ ႏွလုံးရည္ကုိ လုိလားၾကဖြယ္ရွိေသာ္လဲ တဒဂၤ တခဏ သာယာမႈကုိ ဦးစားေပးမိၾကတဲ့အခါ တစ္သက္လုံး ဘဝအေမွာင္က်ၾကရပါေတာ့တယ္။ ဒါ့အျပင္ အလုိမက်မႈေတြ နာက်ည္းမႈေတြ ကသိကေအာက္ခံစားခ်က္ေတြဟာ အျမဲလုိလုိရင္ထဲမွာ မြန္းက်ပ္ျပည့္သိပ္ေနပီးေတာ့ မွန္းခ်က္နဲ႔ႏွမ္းထြက္မကုိက္ဘဲ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့သမွ်အရာရာ ျပိဳကြဲပ်က္ဆီးကုန္ၾကပါေတာ့တယ္။ ကုန္ရႈံးေတာ့ တစ္ေခါက္၊ လင္ကုန္ရႈံးေတာ့ တစ္သက္လုံးေမွာက္၊ ဆရာကုန္ရႈံးေတာ့ တစ္သံသရာလုံးေမွာက္ဆုိတဲ့ ဆုိရုိးစကားရိွေသာ္လဲ သတိမမူ ဂူမျမင္ျဖစ္ေနတတ္ၾကပါတယ္။ လင္ကုန္ရႈံးလုိ႔တစ္သက္လုံးေမွာက္ေနၾကရတဲ့ အမ်ိဴးသမီးေကာင္းေတြ မ်ားစြာရွိေနႏုိင္ပါတယ္။ ေနာက္ပီးေတာ့ အိမ္ေထာင္မႈ ဘုရားတည္၊ ေဆးမွင္ရည္စုတ္ထုိး၊ ဤသုံးမ်ိဴးခ်က္မပုိင္လွ်င္ ေနာက္ျပင္ရန္ ခက္သည့္အမ်ိဴး  လုိ႔ေရွးကအဆုိရွိပါတယ္။ ဒီအဆုိဟာ ဒီေန႔လဲ မွန္ေနဆဲပါ။ ေနာင္ေခတ္လဲ မွန္ေနအုံးမွာပါပဲ။

        ပါရမီျဖည့္ဘက္တုိ႔ရဲ့ဘဝမွာေတာ့ ဘုရားအေလာင္းေတာ္က ေရႊဆုိရင္ ယေသာဓရာအေလာင္းက ျမ၊ အေလာင္းေတာ္က ေနဆုိရင္ ယေသာဓရာက လ၊ အေလာင္းေတာ္က ပညာကုိသရုပ္ေဖၚရင္ ယေသာဓရာက အၾကင္နာ ကရုဏာရဲ့ ပုံရိပ္၊ အေလာင္းေတာ္က ႏွလုံးရည္နဲ႔ ဦးေဆာင္သူဆုိရင္ ယေသာဓရာက ႏွလုံးရည္ေနာက္လုိက္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ သူတုိ႔ႏွစ္ဦးပါရမီေတြစတင္ျဖည့္က်င့္စဥ္ကတဲက သူတုိ႔အိမ္ေထာင္ေရးအတြက္၊ ဒီထက္ ေလာကၾကီးအတြက္၊ ထုိ႔ထက္ ၃၁ ဘုံသားမ်ားရဲ့ စၾကာဝဠာအတြက္ ဘယ္လုိအၾကမ္းဖက္မႈ၊ ေခါင္းပုံျဖတ္မႈ၊ ရက္စက္မႈ၊ ကလိမ္ကက်စ္က်မႈကုိမွ်အသုံးမျပဳဘဲ ႏွလုံးရည္သက္သက္နဲ႔ မဟာဗ်ဴဟာေျမာက္ အဂၢဗ်ဴဟာေျမာက္ ၾကိဴးစားႏုိင္ခဲ့ၾကတယ္။ မိမိ ဒီလုိလဲ ဆက္လက္စဥ္းစားမိပါေသးတယ္။ တကယ္လုိ႔သာ ယေသာဓရာရဲ့အခ်စ္စစ္နဲ႔ ေပးဆပ္မႈသာမပါဝင္ခဲ့ရင္ သုိ႔မဟုတ္ ယေသာဓရာကသာ အရာရာမွာ ကာဆီးကာဆီးနဲ႔ ကန္႔လန္႔တိုက္ေနရင္ ဘုရားပြင့္ဘုိ႔လဲခက္ ဒီသာသနာေပၚေပါက္ဘုိ႔အေရးလဲ အလြန္ခက္ပါလိမ့္မယ္။ အမွန္မွာေတာ့ ယေသာဓရာရဲ့ အခ်စ္နဲ႔ ေပးဆပ္မႈေတြဟာ ဘုရားပြင့္္ဘုိ႔ သာသနာေတာ္ၾကီးေပၚေပါက္ဘုိ႔အတြက္ အလြန္ၾကီးမားတဲ့ အရံအင္အားတစ္ခုလုိ႔ျမင္မိ ခံစားမိ သုံးသပ္မိပါတယ္။ ေယာက်္ားက တိက်ျပတ္သားတဲ့ ဦးေဆာင္မႈကုိ ေပးႏုိင္မယ္၊ မိန္းမကလဲ ေနာက္လုိက္ေကာင္းျဖစ္မယ္ဆုိရင္ စုံတြဲတုိင္း အိမ္ေထာင္ေရးတုိင္း ေရႊနဲ႔ျမ ေနနဲ႔လျဖစ္ေနၾကမယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္။ ဒီလုိဒီလုိ ေရးေနတာေတြဟာ လက္မထပ္ၾကရေသးတဲ့ လူငယ္ေလးမ်ားအပါအဝင္ လက္ထပ္ၾကပီးသားစုံတြဲတုိင္း မိသားစုအတြက္၊ ဒီထက္ ရက္ကြက္ ရပ္ေက်းအတြက္၊ ဒီထက္ ျမိဳ႔နယ္ ခရုိင္ ႏုိင္ငံမွစလုိ႔ ေလာကၾကီးအတြက္ စစ္မွန္တဲ့ေမတၱာစစ္ အခ်စ္စစ္ေတြနဲ႔ ( အေလာင္းေတာ္နဲ႔ ယေသာဓရာတုိ႔လုိ ) ေကာင္းက်ိဴးေတြစြမ္းႏုိင္တဲ့ေနရာက ေဆာင္ရြက္ေစလုိတဲ့ ဆႏၵနဲ႔ မိမိခံစားသုံးသပ္မိသမွ်ကုိ တင္ျပျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ( ဆက္လက္တင္ျပပါမယ္ )

အႏႈိင္းမဲ့အျဖည့္ခံ ယေသာဓရာ ( ၆ )

ဒီအခန္းမွာေတာ့ ယေသာဓရာရဲ့ အျဖည့္ခံအေၾကာင္းထက္ ဘုရားအေလာင္းေတာ္ကုိ သူမဘယ္ေလာက္အထိ ခ်စ္တယ္ဆုိတာကုိ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ျမတ္ဗုဒၶဟာ သဗၺညဳတဥာဏ္ေတာ္ကုိ ရရွိေတာ္မူျပီးတဲ့ေနာက္ ခမည္းေတာ္ဘုရင္ၾကီး သုေဒၶါဓနရဲ့ ပင့္ဖိတ္ခ်က္အရ ဇာတိတုိင္းျပည္ျဖစ္တဲ့ ကပိလဝတၳဳကုိ ျပန္ၾကြေတာ္မူပါတယ္။ ကပိလဝတၳဳေရႊနန္းေတာ္ကုိေရာက္တဲ့ေနမွာပဲ ေန႔လည္ဆြမ္းဘုန္းေပးေတာ္မူပီးတဲ့ေနာက္ ခမည္းေတာ္ဘုရင္ၾကီးနဲ႔အဂၢသာဝကႏွစ္ပါးတုိ႔ကုိ ေခၚေဆာင္ျခံရံလွ်က္ ယေသာဓရာမိဖုရား စံျမန္းရာ နန္းေဂဟာကုိ ၾကြျမန္းေတာ္မူပါတယ္။ ျမတ္ဗုဒၶဟာ အဆင္သင့္ ခင္းက်င္းျပင္ဆင္ထားပီးျဖစ္တဲ့ ေနရာမွာထုိင္ေတာ္မူပါတယ္။ ထုိင္ပီးတယ္ဆုိရင္ပဲ ယေသာဓရာဟာ ဘုရားရွင္ရဲ့ ဖမ်က္ေတာ္အစုံကုိ လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္ကုိင္ပီးေတာ့ ဖမုိးေတာ္ႏွစ္ဖက္ကုိ မ်က္ႏွာကပ္လွ်က္ ဘယ္ညာ အျပန္ျပန္ နစ္ေနာစြာ ရွိခုိးဦးခုိက္ပါတယ္။ ဒီအမူအရာကုိျမင္ေတာ့ ခမည္းေတာ္ဘုရင္ သုေဒၶါဓနက သားေတာ္ျမတ္ဘုရားကုိ ဒီလုိေလွ်ာက္ထားပါတယ္။ ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရား တပည့္ေတာ္ရဲ့ သမီးေတာ္ဟာ အရွင္ဘုရားက အဖန္ရည္ဆုိးထားတဲ့ အဝတ္ကုိသာ ဝတ္ဆင္ေတာ္မူတယ္ဆုိတာကုိ ၾကားရတဲ့အခါကတဲက အျမဲတန္း အဖန္ရည္ဆုိးထားတဲ့ အဝတ္ကုိသာဝတ္ခဲ့ပါတယ္။ အရွင္ဘုရားက တစ္ရက္မွာ တစ္ထပ္သာဆြမ္းဘုန္းေပးေတာ္မူတယ္ဆုိတဲ့ သတင္းကုိၾကားရျပန္ေတာ့လဲ တစ္ထပ္ထဲကုိသာ စားခဲ့ပါတယ္။ တစ္ဖန္ အရွင္ဘုရားက ဇိမ္ခံပစၥည္းေတြတပ္ဆင္ထားတဲ့ အိပ္ရာေနရာေတြကုိ ပယ္စြန္႔လုိက္ပီဆုိတာကုိ ၾကားရကတဲက ၾကိဴးျပားနဲ႔ရက္ထားတဲ့ ကုတင္ေပၚမွာသာ အိပ္စက္ေနခဲ့ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ အရွင္ဘုရားက အေမႊးနံ႔သာေတြလဲမသုံး လိမ္းျခယ္ျပင္ဆင္မႈေတြလဲ မလုပ္ေတာ့ဘူးဆုိကတဲက သမီးေတာ္ဟာလဲ မသုံးခဲ့ေတာ့ပါဘူး။ အရွင္ဘုရား ေတာထြက္သြားေတာ္မူတဲ့အခါ ေဆြေတာ္မ်ိဴးေတာ္ေတြ မင္းညီမင္းသားေတြက ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ခြင့္ေပးဘုိ႔ သဝဏ္လႊာအေစာင္ေစာင္ပါးခဲ့ေသာ္လဲ ဘယ္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္အေပၚကုိမွ မယိမ္းယုိင္ဘဲ တည္ျငိမ္ရင့္က်က္စြာနဲ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ထိန္းသိမ္းေနထုိင္ႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အလြန္အ့ံၾသခ်ီးမြမ္းထုိက္တဲ့ သမီးေတာ္ျဖစ္ပါတယ္ဘုရားလုိ႔ ယေသာဓရာရဲ့ ႏွလုံးသားနဲ႔ ရပ္တည္ခ်က္ကုိ ခ်ီးက်ဴးစကားေလွ်ာက္ထားခဲ့ပါတယ္။

       ဒီအခါမွာ ျမတ္ဘုရားက ခမည္းေတာ္မင္းၾကီး ယခုအခါမွာ ခမည္းေတာ္ၾကီးကေစာင့္ေရွာက္လွ်က္ရွိသည့္ျပင္ ဥာဏ္ပညာလဲရင့္က်က္ ထက္ျမက္တဲ့ အေနအထားကုိေရာက္ေနပါပီ။ ေရွးယခင္ ယခုလုိမရင့္က်က္ေသးမီ ပါရမီျဖည့္စဥ္ကာလတုန္းကလဲပဲ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ပီးေတာ့ သစၥာျဖင့္ ခ်စ္ခဲ့ဖူးပါပီ ခမည္းေတာ္လုိ႔ မိန္႔ၾကားပီးေတာ့ စႏၵကိႏ႖ရီ ဇာတ္ကုိေဟာေတာ္မူပါတယ္။ ဇာတ္ေတာ္အက်ဥ္းခ်ဳပ္ကေတာ့ ဒီလုိပါ။ ဘုရားအေလာင္းေတာ္ ပါရမီျဖည့္ဆည္းေတာ္မူစဥ္ ဘဝတစ္ခုမွာ ကိႏၷရာအမ်ိဴးမွာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီကိႏၷရာဘဝမွာ ယေသာဓရာအေလာင္းဟာ စႏၵကိႏၷရီျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ သူတုိ႔ ႏွစ္ဦးဟာ စႏၵပဗၺတလုိ႔ေခၚတဲ့ ေငြေတာင္မွာ တူႏွစ္ကုိယ္စံေပ်ာ္ေနခဲ့ၾကပါတယ္။ သူတုိ႔စုံေမာင္ႏွံဟာ မုိးရာသီမွာ ေတာင္ေပၚမွာ ေနထုိင္ၾကေသာ္လဲ ေႏြရာသီမွာေတာ့ ေတာင္ေအာက္ကုိဆင္းပီးေတာ့ေပ်ာ္ၾကပါတယ္။ ေတာင္ေအာက္က စမ္းေခ်ာင္းထဲမွာ ေရပက္တမ္းကစားၾကရင္း စုံေမာင္ႏွံ သၾကံန္က်ၾကသလုိ ႏြယ္ပင္ေတြကုိခုိစီးၾကရင္းနဲ႔ ရီးေလးခုိကာ ဒန္းစီးလဲ ကစားၾကပါတယ္။ ပန္းဝတ္မႈံေတြကုိစား ပန္းနံ႔သာေတြကုိလိမ္းျခယ္ ပန္းနဲ႔ယက္ထားတဲ့ပန္းအဝတ္စားေတြကုိဝတ္ဆင္ပီးေတာ့ မပလီမပလာဘဲ တီတီတာ ညီညီညာနဲ႔ ၾကင္နာစြာ တူစံုႏွံေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့ၾကပါတယ္။ ေငြေရာင္ေတာက္ေနတဲ့သဲေသာင္ျပင္မွာ ပန္းေမြ႔ရာေတြခင္းလုိ႔ ေလ်ာင္းစက္ေပြ႔ဖက္ၾက ေျပးတမ္းလုိက္တမ္းကစားၾကနဲ႔ သူတုိ႔တူစံုအတြက္ေတာ့ စိတ္ညစ္စရာ နာက်င္စရာ ေၾကကြဲစရာ လြမ္းဆြတ္တမ္းတစရာေတြဆုိတာ ပုံျပင္လုိပဲထင္မွတ္ရတဲ့ အေျခအေနမွာပါ။ ဒီလုိသာမန္ေပ်ာ္ရုံမွ်မက ဂီတနဲ႔လဲေပ်ာ္ၾကေလရဲ့။ တစ္ရက္မွာေတာ့ ဘုရားအေလာင္းေတာ္ ကိႏၷရာက ဝါးလုံးကုိဂစ္တာအျဖစ္အသုံးျပဳလုိ႔တီးခတ္ေနခ်ိန္ ကိႏၷရီမေလးကေတာ့ ပန္းဝတ္ပန္းစားေတြဝတ္စား ဆင္ယင္ပီး ကၾကိဴးစုံလင္စြာ အသုံးေတာ္ခံတင္ဆက္ေနပါတယ္။

         တစ္ေန႔မွာေတာ့ ပုံျပင္လုိ႔ေတာင္ထင္မွတ္ခဲ့ရတဲ့ အလွည့္အေျပာင္းတစ္ခုဟာ မထင္မွတ္ဘဲျဖစ္ပ်က္လာပါေတာ့တယ္။ ျဖစ္ပ်က္ပုံကေတာ့ ဗာရာဏသီျပည္ကုိ အုပ္စုိးတဲ့ဘုရင္ဟာ ထီးနန္းကုိေခတၱစြန္႔ခြါပီးေတာ့ ဟိမဝႏၱာအရပ္ကုိေတာစကားထြက္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ဒီေန႔ေခတ္ သမတေတြ ဝန္ၾကီးခ်ဳပ္ေတြ အပန္းေျဖ အနားယူရင္း ငါးမွ်ားထြက္သလုိျဖစ္မယ္ထင္ပါရဲ့။ ကိႏၷရာေမာင္ႏွံ တူစုံေပ်ာ္ေနၾကတဲ့ စမ္းေခ်ာင္းနားကုိေရာက္ေတာ့ ဝါးလုံးတီးခတ္သံကုိၾကားရတာေၾကာင့္ ေျခသံမၾကားေစဘဲ တုိးတိတ္ညင္သာစြာ သြားေရာက္ၾကည့္ပါေတာ့တယ္။ ဒီအခါမွာ ေပ်ာ့ေပ်ာင္း ႏြဲ႔ေႏွာင္းပီး ကၾကိဴးကကြက္ ထိထိမိမိ  လွလွပပနဲ႔ တင္ဆက္အသံုးေတာ္ခံေနတဲ့ ဟိမဝႏၱာသူ ကိႏၷရီမေလးကုိ ျမင္ရျပန္ေတာ့ ျမင္ျမင္ခ်င္းပဲ ခ်စ္မိၾကိဳက္မိပါေတာ့တယ္။ သာမန္ခ်စ္ရုံၾကိဳက္ရုံမွ်မကဘဲ ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္း သိမ္းပုိက္ရယူလုိတဲ့ တဏွာရမၼက္စိတ္ကျပင္းျပလာတာေၾကာင့္ က်ိဴးေၾကာင္းဆုိးေကာင္းကုိ မဆင္ျခင္ေတာ့ဘဲ ကိႏၷရာဖုိေလးကုိ ေလးကုိတင္ကာ ျမွားနဲ႔ပစ္ခြင္းပါေတာ့တယ္။ ျမွားဟာလဲ ကိႏၷရာဖုိေလးရဲ့ ကုိယ္ခႏၶာကုိ တဲ့တဲ့ထိမွန္ေတာ့တယ္။ ျမွားဒဏ္ရာေၾကာင့္ ကိႏၷရာဖုိေလးဟာ ေအာ္ဟစ္ညီးညူကာ ေျမျပင္ကုိလဲက်သြားပါေတာ့တယ္။ ကိႏၷရီမေလးဟာ ခ်စ္လင္ရဲ့စူးရွတဲ့ေအာ္သံကုိ ၾကားရတာေၾကာင့္ ကိႏၷရာဖုိေလးဆီကုိ အျမန္ေျပးသြားပါေတာ့တယ္။ ျဖစ္ပ်က္ပုံအစုံအလင္ကုိေသခ်ာစြာ စစ္ေဆးလုိက္ေတာ့ ခ်စ္လင္ရဲ့ခႏၶာကုိယ္မွာ ျမွားဒဏ္ရာကုိေတြ႔ရတာေၾကာင့္ ေရွ႔ေနာက္ဝဲယာကုိၾကည့္ရႈစုံစမ္းလုိက္တဲ့အခါ တဏွာရမၼက္ေဇာေတြ ေစာေနတဲ့ ျဗဟၼဒတ္မင္းကုိ ျမင္လုိက္ရပါေတာ့တယ္။ ျမင္လုိက္တယ္ဆုိရင္ပဲ ခ်စ္လင္ကုိခ်စ္တဲ့စိတ္ဟုန္ေၾကာင့္ ထိန္းမႏုိင္သိမ္းမရတဲ့ ေဒါသအမ်က္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းထြက္ပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္လုိ႔ အားခ်င္းမမွ်တဲ့မိန္းမသားဘဝမုိ႔ တုန္႔ျပန္ႏုိ္င္တဲ့အင္အားမရွိေလေတာ့ ကိႏၷရာမေလးဟာ ျဗဟၼဒတ္မင္းရဲ့အနီးမွျဖတ္ေျပးပီးေတာ့ ေတာင္ထိပ္ကုိတက္ေျပးပါေတာ့တယ္။ ေတာင္ထိပ္ေပၚကေနပီးေတာ့ ျဗဟၼဒတ္မင္းကုိ ဒီလုိက်ိန္ဆဲပါေတာ့တယ္။

        ဟယ္ ရက္စက္ယုတ္မာလွတဲ့ မင္းရာဇာ ငါခ်စ္ၾကင္ရတဲ့ ငါ့ခ်စ္လင္ဟာ အသင္ရက္စက္တဲ့ ျမွားဒဏ္ခ်က္ေၾကာင့္ ခက္လက္ေဝျဖာတဲ့သစ္ရိပ္မွာ ၾကည္ရႊင္စြာေပ်ာ္ျမဴးရင္း ခ်က္ခ်င္းပဲ အသက္ကင္းကာ ေျမခရရွာပီ။ ဒီအျဖစ္ပ်က္ေၾကာင့္ ငါ့မွာ ေျဖမဆည္ႏုိင္တဲ့ ေသာကေတြနဲ႔ ပူေလာင္ခံစားေနပီ။ ငါခံစားရသလုိ သင့္မိခင္ႏွင့္ သင့္ဇနီးသက္ထားလဲ ပူေလာင္ခံစားပါေစ။ ( ဆက္လက္ေဖၚျပပါမယ္ )

အႏႈိင္းမဲ့အျဖည့္ခံယေသာဓရာ ( ၅ )

မဒၵီမိဖုရားဟာ သားေလးနဲ႔ သမီးေလးရဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္စြာေဆာ့ကစားေနၾကတဲ့ ၾကည္ႏူးဘြယ္ျမင္ကြင္းေလးကုိ မျမင္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ မိခင္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ အလြန္တရာပဲ ပူပန္မိပါေတာ့တယ္။ ဒါနဲ႔ ေမာင္ေတာ္ ေဝႆႏၱရာကုိလဲ တရားက်င့္တာပ်က္မွာ စုိးရိမ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ မေမးမိဘဲ သားေလးနဲ႔ သမီးေလးရဲ့ နာမည္ကုိ တေၾကာ္ေၾကာ္ေအာ္ေခၚကာ ေတာၾကီးမ်က္မည္းထဲမွာ တစ္ကုိယ္တည္း ရွာပုံေတာ္ဖြင့္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ရွာပုံေတာ္ခရီးကုိ တစ္ညလုံးလုံး မေနမနားၾကိဴးစားခဲ့ရေသာ္လည္း သားေလးနဲ႔ သမီးေလးရဲ့ အရိပ္အေယာင္ကုိမွ် မေတြ႔မိ မၾကားမိပါဘူး။ ဒါနဲ႔ သူမတုိ႔မိသားစု႔ ေနထုိင္ရာ ေက်ာင္းသခၤန္းေလးဆီကုိ နံနက္လင္းအားၾကီးမွာ ျပန္လာခဲ့ေတာ့တယ္။  ဒီအခါမွာ မဒၵီမိဖုရားရဲ့ ရင္ထဲမွာ ပူေလာင္မႈကလြဲလုိ႔ ဘာခံစားခ်က္ကုိမွ် မသိေတာ့ပါဘူး။ ေခါင္းထဲမွာလဲ မူးေဝေနာက္က်ိတာကလြဲလုိ႔ ဘာမွတ္သိစိတ္မွ ေကာင္းေကာင္းမရွိေတာ့ပါဘူး။ တစ္ေနကုန္ တစ္ေနခန္း ေမာၾကီးပန္းၾကီးနဲ႔ သစ္သီးၾကီးငယ္ သစ္ဥသစ္ဖုတုိ႔ကုိ ရွာခဲ့ရပီးပီ။ ေနာက္ပီးေတာ့ တစ္ညလုံးလုံး မစားႏုိင္ မအိပ္ႏိုင္ဘဲ သားနဲ႔သမီးကုိ ရွာပုံေတာ္ဖြင့္ခဲ့ရပီးပီ။ ဒီေတာ့ ရင္မွာလဲပူ ေခါင္းမွာလဲေဝ ကုိယ္မွာလဲႏြမ္းလ်ေနတဲ့ မဒၵီဟာ မထိ္န္းႏုိင္ေတာ့ဘဲ ေဝႆႏၱရာရဲ့ အနီးမွာ ေမ့ေမ်ာလဲက်သြားပါေတာ့တယ္။

           ဒါနဲ႔ ေဝႆႏၱရာဟာ မဒၵီမိဖုရားရဲ့ ရင္ကုိစမ္းၾကည့္ေတာ့ အပူေငြ႔ရွိေသးတာေၾကာင့္ အသက္ရွိေသးတယ္ဆုိတာသိရလုိ႔ အေကာင္းဆုံး ျဖစ္ႏုိင္တဲ့ နည္းလမ္းမ်ားနဲ႔ျပဳစု ကုစားေပးလုိက္တဲ့အခါ မဒၵီမိဖုရားဟာ သတိျပန္ရလာပါေတာ့တယ္။ ဒီအခါမွာ မဒၵီက သားနဲ႔သမီးအေၾကာင္းကုိ ေမးေတာ့ ေဝႆႏၱရာက စိတ္ေအးေအးထားပီးနားေထာင္ဘုိ႔နဲ႔ ပါရမီကုသုိလ္အတြက္အေရးၾကီးေၾကာင္းကုိ နားခ်ပီးေတာ့မွ ဇူဇကာပုဏၰားကုိ လႈလုိက္ျပီျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာလုိက္ေတာ့တယ္။ မဒၵီရဲ့ ရင္ထဲမွာ သားနဲ႔သမီးအတြက္ ပူေလာင္လွပါတယ္။ သုိ႔ေသာ္ တျပိဳင္နက္ထဲမွာပဲ  ေမာင္ေတာ္ရဲ့ ေလာကကုိ ကယ္တင္ေရး ဘုရားျဖစ္ေရး ပါရမီျပည့္ဘုိ႔အတြက္ ျဖည့္ေပးရတာကုိ ေက်နပ္မိတယ္။ ဝမ္းထဲမွာ ဘာအစားအစာမွမရွိဘဲ တစ္ေနကုန္ တစ္ညလုံး အစာရွာထြက္ပီး သားနဲ႔သမီးအတြက္ ေမာပန္းခဲ့ရေသာ္လည္း ေမာင္ေတာ္ရဲ့ျမင့္ျမတ္လွတဲ့ အဂၢဗ်ဴဟာရည္မွန္းခ်က္အတြက္မုိ႔ ေျဖသိမ့္ႏုိင္ပါတယ္။ မိသားစုဘဝရဲ့ ေအးခ်မ္းတဲ့ သာယာေက်နပ္မႈေတြကုိ လုိခ်င္ေသာ္လည္း ေမာင္ေတာ္ရဲ့ ေလာကသာယာဝေျပာေရးလုပ္ငန္းစဥ္အတြက္မုိ႔ အံၾကိတ္ပီး ကုိယ့္ကိုယ္ကုိႏွစ္သိမ့္ရတယ္။ ေလာကအတြက္ သူမရဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္ေအးခ်မ္းတဲ့မိသားစုဘဝကုိ စေတးရတယ္။ ဒီကိစၥအတြက္ သာမန္အမ်ိဴးသမီးတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ျဖစ္ေစ၊ သားသမီးကုိ ခ်စ္တဲ့ မိခင္ေကာင္းတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ျဖစ္ေစ ေဝႆႏၱရာကုိ စူးရွတဲ့အၾကည့္ မာေက်ာတဲ့စကား ျပင္းထန္တဲ့ စကားလုံး မေက်တဲ့ ရန္ျငိဴးေတြနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းတုန္႔ျပန္မိေတာ့မွာပါ။ တကယ္ေတာ့ မဒၵီဟာ သားနဲ႔သမီးကုိလဲ ခ်စ္တယ္။ ေမာင္ေတာ္ ေဝႆႏၱရာကုိလဲ ခ်စ္တယ္။ ေလာကကုိလဲ ခ်စ္တယ္။ ဒီအခ်စ္ေတြထဲမွာ ေလာကၾကီးအတြက္ ႏွလုံးသားကုိစေတးပီး ဦးေႏွာက္ကုိ ဥိးစားေပးခဲ့တယ္။ ခံစားခ်က္ထက္ အသိဥာဏ္ကုိ ျမွင့္တင္ခဲ့တယ္။  ဒါ့အျပင္ သူမရဲ့အခ်စ္ဟာ မိသားစုတစ္ခုတည္းအတြက္ ကြက္ကြက္ေလးမွ် ခ်စ္တာဟုတ္ဘဲ ေလာကကုိ ပုိလုိ႔အေလးေပးသူျဖစ္ေၾကာင္း လက္ေတြ႔ျပခဲ့တာပါပဲ။ ဒီလုိစံနမူနာေကာင္းေတြျပသႏုိင္ဘုိ႔ဆုိတာ တစ္ေခတ္မွတစ္ခါေပၚေပါက္တာမဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ကမၻာမွ တစ္ခါေပၚတာလဲမဟုတ္ပါဘူး။ သုံးဆယ့္တစ္ဘုံဆုိတဲ့ စၾကာဝဠာကုိ ကယ္တင္ေရးအတြက္ ပါရမီေတာ္ေတြကုိ ျဖည့္က်င့္ေတာ္မူၾကတဲ့ ဘုရားအေလာင္းေတာ္ေတြရရဲ့ ပါရမီျဖည့္ဖက္ ျဖစ္ပါမွသာ ေပၚေပါက္တတ္တာပါ။ ဒီေနရာမွာ ခ်စ္သူစုံတြဲမ်ားကုိ  အသိေပးခ်င္တာက မိမိခ်စ္သူကုိ သာမန္အိမ္ေထာက္ဖက္ေလာက္မွ်သာ သေဘာမထားဘဲ ပါရမီျဖည့္ဖက္အေနျဖင့္ အျပန္အလွန္ ခ်စ္ၾကပါလုိ႔ မွာခ်င္ပါတယ္။

        မဒၵီဟာ သာမန္အမ်ိဴးသမီးမဟုတ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ သာမန္တုန္႔ျပန္မႈေတြနဲ႔ မတုန္႔ျပန္ခဲ့ဘူး။ ျမင့္ျမတ္လွတဲ့ အမ်ိဴးသမီးေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္တာမုိ႔ ဘဝရဲ့အရာရာအတြက္ ဘာကုိမွ ဘယ္လုိဆုကုိမွ မပန္ဆင္ဘဲ အျဖည့္ခံသက္သက္နဲ႔ ေလာကၾကီးအတြက္ ေမာင္ေတာ္နဲ႔အတူ ျဖည့္ဆည္းရင္း ဘဝခရီးကုိ ဆက္ခဲ့တယ္။ ဒီလုိဘဝမ်ိဴးေတြ ဒီလုိျဖစ္ရပ္ေတြဟာ ဘဝအၾကိမ္ၾကိမ္ ေတြ႔ၾကံဳခံစားခဲ့ဖူးပါပီ။ သုိ႔ေသာ္ ေမာင္ေတာ္ကုိ စိတ္မနာရက္ဘူး။ မပစ္ရက္ဘူး။ ဘယ္ပစ္ရက္ပါ့မလဲေလ။ ေလာကအတြက္ ကရုဏာၾကီးမားလွတဲ့ မဟာကရုဏာရွင္ေမာင္ေတာ္၊ ေလာကေကာင္းက်ိဴးသယ္ပုိးေရးအတြက္ ဘယ္ေတာ့မွ သစၥာမေဖာက္ဖ်က္ခဲ့တဲ့ ေမာင္ေတာ္၊ ေလာကကုိကယ္တင္ေရးအတြက္ ဘယ္လုိအေၾကာင္းေၾကာင္းနဲ႔မွ မူလရည္မွန္းခ်က္ကုိ မေျပာင္းလဲဘဲ စိတ္ဓါတ္တည္ၾကည္ခုိင္မွာလွတဲ့ ေမာင္ေတာ္၊ ေလာကရဲ႔ ခ်စ္တဲ့သူေတြကုိမဆုိထားနဲ႔ ရန္သူကုိေတာင္ သီးခံနားလည္ေပးႏုိင္တဲ့ စိတ္စြမ္းအားၾကီးမားလွတဲ့ေမာင္ေတာ္၊ ဘဝရဲ့ ဘယ္ေနရာ ဘယ္ေဒသပဲေရာက္ေရာက္ သူမဘဝရဲ့ ဂုဏ္သိကၡာကုိ အျပည့္အဝျဖည့္စြမ္းေပးႏုိင္တဲ့ေမာင္ေတာ္၊ သူမအေပၚမွာ ဘယ္လုိအစြန္းအထင္းေလးမွ် မစြန္းထင္းရေလေအာင္ ခုိင္မာတဲ့ကုိယ္က်င့္တရားနဲ႔ ခ်စ္တတ္တဲ့ေမာင္ေတာ္၊  အုိ ေမာင္ရွိတဲ့ မဘဝဟာ အရာရာျပည့္စုံေနသလုိ ခံစားမႈကုိ ေပးႏုိင္တဲ့ ေမာင္ေတာ္ကုိ မဒၵီမိဖုရား မပစ္ႏုိင္ပါဘူး။ အျပစ္မတင္ရက္ဘူး။ ေမာင္ေတာ္ကုိ အေၾကာင္းျပဳျပီးမွ သူမလဲ စိတ္ဓါတ္ေတြ ကိုယ္က်င့္ေတြ သတၱိေတြ ဥာဏ္ပညာေတြ တစ္ဘဝပီး တစ္ဘဝတုိးတက္ ရင့္က်က္လာခဲ့ရသူမုိ႔ ေမာင့္လုိပဲ အရာရာကုိ တည္ျငိမ္ေအာင္ ခံစားႏုိင္ ရင္ဆုိင္ႏုိင္ေနပါပီ။

       မဒၵီက မပစ္ႏုိင္မခြါရက္ ခ်စ္ေပမယ့္ ေဝႆႏၱရာက မဒၵီကုိ စြန္႔လႊတ္ဘုိ႔အေရး ထပ္မံေတြ႔ၾကဳံရျပန္ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ သားနဲ႔သမီးကို လႈပီးလုိ႔ မၾကာခင္ေသာတစ္ေန႔မွာ သိၾကားမင္းဟာ ပုဏၰားေယာင္ေဆာင္ပီး မဒၵီမိဖုရားကုိ အလႈခံပါေတာ့တယ္။ ေဝႆႏၱာရာဟာ သဗၺညဳတဥာဏ္ေတာ္ကုိရရွိေရးအတြက္ တုန္လႈပ္ျခင္း တုန္႔ဆုိင္းျခင္းအလ်ဥ္းမရွိဘဲ မဒၵီကုိလႈလုိက္ျပန္ပါေတာ့တယ္။ ဒီတစ္ၾကိမ္မွာလဲ မဒၵီေၾကကြဲရျပန္ပါပီ။ သုိ႔ေသာ္ မနာက်င္ပါဘူး။ ဆုိ႔နင့္ပူေလာင္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္ တည္ျငိမ္ေအာင္ ေျဖသိမ့္ႏုိင္ပါတယ္။ သူမကုိစြန္႔လႈပစ္ရက္တယ္။ သုိ႔ေသာ္ မုန္းလုိ႔ရက္စက္တာမွမဟုတ္ဘဲေလ။ ေမာင္ေတာ္ရဲ့ ႏူးည့ံသိမ္ေမြ႔လွတဲ ႏွလုံးသားရယ္ ခုိင္မာတဲ့ ကုိယ္က်င့္တရားရယ္ ျပတ္သားတဲ့ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေတြရယ္ ေလာကအတြက္ ၾကီးမားျမင့္ျမတ္လွတဲ့ ေမတၱာတရားရယ္ ဒါေတြ ဒါေတြကုိ သူမ နားလည္ထားသူမုိ႔ ေမာင္ေတာ္ကုိ ျမဴတစ္မႈန္ေလာက္မွ် အျပစ္ေတာ္မတင္ရက္ပါဘူး။ ခြင့္လႊတ္နားလည္တဲ့ စိတ္နဲ႔ပဲ ဆက္လက္ပီး ပါရမီျဖည့္ရင္း ခ်စ္ေနမွာပါ ေမာင္ေတာ္ လုိ႔စိတ္ထဲက ေရရြတ္ရင္း ေမာင္ေတာ္ရဲ့ အလႈေတာ္ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကုိလက္ခံခဲ့တယ္။ မဒၵီကုိလႈလုိ႔အပီးမွာ သိၾကားမင္းက သူဟာ ပုဏၰားမဟုတ္္ဘဲ သိၾကားမင္းျဖစ္ေၾကာင္းဖြင့္ေျပာလုိက္တဲ့အတြက္ ေဝႆႏၱရာနဲ႔ မဒၵီဟာ ျပန္လည္ေပါင္းထုတ္တဲ့ ပါရမီခရီးကုိ ဆက္ႏုိင္ခဲ့ျပန္ပါတယ္။ ဇာတ္လမ္းကုိ ဒီေလာက္ပဲ အဆုံးသတ္ပါမယ္။ မဒၵီမိဖုရားရဲ့ အမ်ိဴးသမီးတုိင္း စံနမူနာယူေလာက္တဲ့ မိမိခ်စ္သူရဲ့အေပၚထားရွိတဲ့သေဘာထား ၾကီးျမတ္ပုံကုိ တင္ျပခ်င္တာေလာက္ပဲမုိ႔ပါ။ တစ္ခါ ေဝႆႏၱရာရဲ့ ေလာကအေပၚထားရွိတဲ့ မဟာကရုဏာစိတ္ေၾကာင့္ ပါရမီျဖည့္ရင္း မိသားစုဘဝေတြ အသက္အုိးအိမ္စည္းစိမ္ေတြ ကုိယ္ခႏၶာအစိတ္အပုိင္းေတြ စတဲ့ ဘဝရဲ့ အရာရာကုိ စြန္႔လႊတ္အနစ္နာခံခဲ့ရပုံကုိသိေစခ်င္တာေလာက္မုိ႔ ဇာတ္လမ္းမဆုံးေသးေသာ္လည္း ရပ္တန္႔လုိက္ပါတယ္။ ( ဆက္လက္ေဖၚျပမယ္ )

အႏႈိင္းမဲ့အျဖည့္ခံ ယေသာဓရာ ( ၄ )

အရင္တစ္ပတ္တင္ခဲ့တဲ့ ပုိ႔စ္မွာ သုမိတၱာဆုိတဲ့ ယေသာဓရာအေလာင္းလ်ာမေလးရဲ့ အသိဥာဏ္နဲ႔ သတၱိစြမ္းပကား ၾကီးမားျပတ္သားမႈေၾကာင့္ ဗုဒၶဝါဒေပၚထြန္းခဲ့တဲ့အထိ ကူညီပ့ံပုိးျဖည့္ဆည္းႏုိင္ခဲ့ေၾကာင္း တင္ျပခဲ့ပါတယ္။ ဒီတစ္ပတ္ေတာ့ သူမရဲ့ အသိဥာဏ္နဲ႔ သတၱိစြမ္းပကားၾကီးမားပုံကုိ ေဝႆႏၱရာဇာတ္ေတာ္ကုိ အေျခခံျပီး ေတြးေတာႏုိင္သေလာက္ သုံးသပ္တင္ျပမွာပါ။ ဇာတ္ေတာ္အေၾကာင္းကုိ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ ျပန္လည္တင္ျပရင္း သုံးသပ္သြားမွာပါ။  ဒီဇာတ္ေတာ္မွာ တုိင္းျပည္က ႏွင္ထုတ္လုိ႔ ေဝႆႏၱရာဟာ တုိင္းျပည္ကေန ဟိမဝႏၱာရွိ ဝကၤဘာေတာင္တန္းကုိ ထြက္ခြါရတယ္။ ထြက္ခြါခါနီးမွာ ေဝႆႏၱရာက ပါရမီျဖည့္ဖက္ျဖစ္တဲ့ မဒၵီမိဖုရားကုိ မွာတယ္။ ခ်စ္ႏွမ ငါကုိယ္ေတာ္ျမတ္ကေတာ့ တုိင္းျပည္ကေနထြက္ရေတာ့မယ္။ ဒီလုိထြက္ခြါရတဲ့အခါမွာ ခ်စ္ႏွမအေနနဲ႔ မိဘေတြရွိရာ ကုိယ့္တုိင္းျပည္ကုိ ( ေဒဝဒဟ ) ျပန္ခ်င္လဲျပန္ပါ။ တုိင္းျပည္ျပန္ေရာက္လုိ႔ ေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳမယ္ဆုိလဲ ျပဳပါ။ ဒီအရာေတြအတြက္ အားလုံးကုိ နားလည္ခြင့္လႊတ္ပါတယ္။ သားေလး ဇာလီနဲ႔ သမီးေလး ကဏွာဇိန္တုိ႔ကုိလဲ ေလာကအလယ္ မ်က္ႏွာမငယ္ရေအာင္ ျပဳစုထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ေနရစ္ပါေတာ့လုိ႔ မွာရွာတယ္။ ေဝႆႏၱရာမင္းဟာ မဒၵီမိဖုရားကုိ ပစ္ထားရက္တဲ့စိတ္နဲ႔ ဒီစကားေတြကုိ ေျပာေနတာမဟုတ္ပါဘူး။ မဒၵီမိဖုရားဟာ အလြန္ခ်စ္ခင္ေလးစားထုိက္တဲ့ မိန္းမသားတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့အတြက္ ခ်စ္စိတ္ ေလးစားစိတ္ေတြနဲ႔ ေနရစ္ခဲ့ဘုိ႔ မွာတမ္းေခြ်ေနတာပါ။  ေဝႆႏၱရာရဲ့ စိတ္ထဲမွာ ဘယ္ေန႔ ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္ေသာခါမွ တုိင္းျပည္ကုိ ျပန္ေရာက္မယ္ဆုိတာလဲမသိ၊ ျပန္ေရာက္ခ်င္လဲ ေရာက္ႏုိင္သလုိ ျပန္မေရာက္ေတာ့ဘဲ တစ္သက္လုံး ဝကၤဘာေတာင္တန္းမွာပဲ ေနရေကာင္း ေနရႏိုင္တာကုိး။ ဒီလုိမွာတမ္းေခြ်ေတာ့ မဒၵီမိဖုရားက ျပန္ေျပာတယ္။ ေမာင္ေတာ္ ေဝႆႏၱရာ၊ ေမာင္ေတာ္မရွိတဲ့ ေလာကရဲ့ ဘယ္ေနရာမွာမွ တစ္ေယာက္ထည္းခြဲမေနပါဘူးတဲ့။  ႏွမေတာ္ရဲ့ တုိင္းျပည္ကုိလဲ မျပန္ဘူး။ ေမာင္ေတာ္ရဲ့ နန္းေတာ္ထဲမွာလဲ တစ္ေယာက္ထဲ က်န္မေနခဲ့ခ်င္ပါဘူး။ ေမာင္ေတာ္ ရွိရာအရပ္မွာပဲ မခြဲမခြာ လက္တြဲသြားမွာပါ။ ဝကၤဘာဆုိတဲ့ ေတာနက္ၾကီးထဲမွာ သားရဲ တိရစၦာန္ေတြ ဘယ္ေလာက္ဆုိးသြမ္းၾကမ္းတမ္းပါေစ ေမာင္ေတာ္ေနာက္ကုိ ႏွမေတာ္လုိက္မယ္။ လွ်ိဴေျမာင္ ေခ်ာက္ကမ္းပါးေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ထူထပ္လုိ႔ နက္ရႈိင္းေနပါေစ ေမာင္ေတာ္နဲ႔ မခြဲဘူး လုိ႔ ေျပာျပေတာ့ ေဝႆႏၱရာကလက္ခံတယ္။ ဒါနဲ႔ သားေလးရယ္ သမီးေလးရယ္ ႏွစ္ေယာက္လုံးကုိေခၚပီးေတာ့ စုစုေပါင္း မိသားစုေလးေယာက္ ဟိမဝႏၱာရွိ ဝကၤဘာေတာင္တန္းကုိေရာက္ၾကတယ္။ ေရာက္ေတာ့ ဝကၤဘာေတာင္တန္းမွာ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေနထုိင္ၾကတယ္။ ေဝႆႏၱရာက တရားက်င့္တယ္။ မဒၵီမိဖုရားက မိသားစု ေလးေယာက္ရဲ့ အစားအစာအတြက္ သစ္ဥ သစ္ဖု အရွာထြက္ရတယ္။ ေနကုန္ေနခန္း ေတာၾကီးမ်က္မဲထဲမွာ ပင္ပင္ပန္းပန္း ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် အစာရွာထြက္ရေသာ္လည္း မဒၵီမိဖုရား ေပ်ာ္ပါတယ္။ ေက်နပ္တယ္။ ဒီေနရာမွာ သတိျပဳမိတာက သူမဟာ ေဝႆႏၱရာကုိ တဏွာေပမသက္သက္နဲ႔ အရူးအမူး ခ်စ္ေနရုံသက္သက္မွ်ေၾကာင့္မဟုတ္ဘဲ၊ ေဝႆႏၱရာရဲ့ ဘုရားျဖစ္ေရး ေလာကကုိ ကယ္တင္ေရးဆုိတဲ့ လမ္းစဥ္ကုိ ျမတ္ႏုိးလြန္းလုိ႔ ေလးစားလြန္းလုိ႔ ၾကည္ညုိလြန္းလုိ႔ သူမရဲ့ ခ်မ္းသာမႈေတြကုိ စြန္႔လႊတ္ပီး ေတာၾကီးမ်က္ထဲအေရာက္လုိက္လံျဖည့္ဆည္းေပးတာပါ။ တကယ္လုိ႔သာ သူမဟာ ေဝႆႏၱရာအေပၚမွာ ေလးစားၾကည္ညုိ တန္ဘုိးထားမႈေတြမပါဘဲ တဏွာေပမသက္သက္အတြက္နဲ႔သာခ်စ္ခဲ့တာဆုိရင္ မဒၵီဟာ ဒီေလာက္ထိဘဝကုိ ရင္းရဲ ရင္းႏုိင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဆင္းရဲခံႏုိင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။  တကယ္လုိ႔ တဏွာေပမသက္သက္ကုိ အေျခခံပီး ရင္းရဲ ရင္းႏုိင္ေစအုံးေတာ့၊ ေရရွည္မွာ ဒီေလာက္အထိ ေက်နပ္စြာ ျဖည့္ဆည္းႏုိင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ ခုေတာ့ အရာရာဟာ ေလာကအတြက္ပဲ ျဖစ္ေစရမယ္ ဆုိတဲ့ ျမင့္ျမတ္လွတဲ့ သံဓိ႒ာန္နဲ႔ ဗ်ဴဟာအဆင့္ဆင့္ခ်မွတ္ျပီး ၾကိဴးစားေနတဲ့ ေမာင္ေတာ္ ေဝႆႏၱရာကုိ ခ်စ္ေမတၱာေရာ ေလးစားၾကည္ညုိစိတ္ပါ အားၾကီးမိသူမုိ႔ ဒီေလာက္အထိ ျဖည့္ဆည္းေပးႏုိင္တာပါ။ သူမရဲ့ ေဝႆႏၱရာအေပၚထားရွိတဲ့ အခ်စ္စိတ္ ေမတၱာစိတ္ ေလးစားစိတ္ေတြဟာ ပါရမီျဖည့္ရာမွာ အလြန္ထိေရာက္တဲ့ စြမ္းအင္ေတြပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္လဲ သူမက ေမာင္ေတာ္ရဲ့ ေလာကတၳစရိယဆုိတဲ့ ေလာကေကာင္းက်ိဴးသယ္ပုိးေရး ခရီးလမ္းမွာ မျငီးမျငဴ ကူညီျဖည့္ဆည္းရင္း ေက်နပ္ေနသူရယ္ပါ။ သို္႔ေသာ္လဲ ဒီေက်နပ္ ပီတီျဖစ္ရတဲ့ အေျခအေနဟာ အမွတ္မထင္ ေပ်ာက္ကြယ္ပ်က္ဆီးဘုိ႔အေၾကာင္းဖန္လာေတာ့တယ္။ တစ္ေန႔မွာေတာ့ မဒၵီမိဖုရား အစားအစာအတြက္ သစ္ဥ သစ္ဖုအရွာထြက္ေနတုန္း ဇူဇကာပုဏၰားဟာ သားနဲ႔သမီးကုိလာပီး အလႈခံပါေတာ့တယ္။ သဗၺညဳတဥာဏ္ေတာ္ ရရွိေရးကုိရည္မွန္းေတာင့္တျပီးေတာ့ အလြန္ခ်စ္ရတဲ့ သားေလးနဲ႔ သမီးေလးကုိ ေဝႆႏၱရာဟာ လႈလုိက္ပါေတာ့တယ္။ ညေနခ်မ္းေရာက္ေတာ့ မိသားစုအတြက္ သစ္ဥ သစ္ဖုေတြ မိသားစုအတြက္ အားပါးတရသယ္ေဆာင္လာခဲ့တဲ့ ယေသာဓရာဟာ ျမင္ေနက်ျမင္ကြင္းေလး မျမင္ရေတာ့ ရင္ထဲ ႏွလုံးထဲမွာ အလြန္ပဲ စုိးထိတ္မိခဲ့ပါေတာ့တယ္။ အဲဒီျမင္ကြင္းေလးကေတာ့ သူမကုိ အေမာေျပေစတဲ့ သူမရဲ့ သားေလးနဲ႔ သမီးေလးတုိ႔ရဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေဆာ့ကစားေနၾကတဲ့ ျမင္ကြင္းေလးပါပဲ။ ( ဆက္လက္တင္ျပပါမည္။ )