Photobucket
ဓမၼမိတ္ေဆြမ်ားအားလုံး ဓမၼအသိဥာဏ္တုိးပြါး၍ ေအးခ်မ္းၾကပါေစ~~~

Sunday, January 22, 2012

ဗုဒၶဘာသာ ဇစ္ျမစ္ ( ၂၁ ) ပညာပါရမီ

ပညာရည္အဆင့္အတန္းကုိ ပိဋကတ္စာေပမ်ားအဆုိအရ ဤသုိ႔သုံးဆင့္ပုိင္းျခားသတ္မွတ္ႏုိင္၏။ ၁။ သညာသိအဆင့္၊ ၂။ ဝိညာဥ္သိအဆင့္ႏွင့္ ၃။ ပညာသိအဆင့္ဟူ၍။ ဤအေၾကာင္းအရာမ်ားကုိ မိမိတုိ႔ ကုိရင္ငယ္ စာသင္သားဘဝတြင္သင္ၾကားခဲ့ရ၏။ သုိ႔ေသာ္ ယၡဳကဲ့သုိ႔ခ်ဲ႔ထြင္ကာ မခံစားတတ္၊ မျမင္တတ္၊ နားမလည္တတ္ခဲ့ေခ်။ အထက္ပါ ပညာရည္အဆင့္သုံးဆင့္တြင္ နံပါတ္တစ္ျဖစ္သည့္ သညာသိအဆင့္ကုိဦးစြာပထမ တင္ျပလုိ္ပါ၏။ သညာဟူသည္ မွတ္သားျခင္းသေဘာမွ်ပင္တည္း။ အရာရာကုိ သူျမင္သည့္အတုိင္း ၾကားသည့္အတုိင္း သင္ေပးထားသည့္အတုိင္း မွတ္သားျခင္းျဖစ္၏။ မိမိတုိ႔၏ ဆုိင္ရာပသာဒရုပ္မ်ားျဖင့္ အာရုံငါးပါးကုိ ထိေတြ႔ကာလက္လွမ္းမီသေလာက္ မွတ္သားရုံသက္သက္မွ် သိျခင္းသေဘာသည္ သညာသိျဖစ္၏။ ေလးနက္ ခုိင္ခံ့၍ အႏွစ္အဆံပါေသာ အသိမဟုတ္ေခ်။ ေမ့ေပ်ာက္တတ္သလုိ ေမ့ေပ်ာက္သြားပါကလည္း ဘာမွ်မက်န္ေတာ့ေသာ အသိအဆင့္မွ်သာျဖစ္၏။ ကုိယ္ပုိင္ဥာဏ္ကုိအားစုိက္၍ စူးစမ္းျခင္း ေဝဘန္သုံးသပ္ျခင္း ေၾကာင္းက်ိဴးယုတၱိကုိဆင္ျခင္ေဆြးေႏြးျခင္းတုိ႔မပါဝင္ေပ။  အမွန္စင္စစ္ လူသားအပါအဝင္ သတၱဝါတုိင္းသည္ ထုိသညာသိအဆင့္မွစ၍ သင္ၾကားခဲ့ၾကရ၏။ နားလည္ခဲ့ၾကရ၏။အနည္းငယ္ ခ်ဲ႔ပါအ့ံ။ မိမိတုိ႔ငယ္စဥ္ဘဝတြင္ မိခင္ထံမွ ဦးစြာပထမသင္ယူၾကရသည္မွာ သညာသိပညာေရးပင္ျဖစ္၏။ ဤအရာကုိ မ်က္လုံးလုိ႔ေခၚတယ္သားရဲ့၊ ဤအရာကုိ နားရြက္လုိ႔ေခၚတယ္သားရဲ့၊ ဤအေရာင္ကုိ အျဖဴေရာင္လုိ႔ေခၚတယ္၊ ဤသူကုိေတာ့ ဦးၾကီး ဘၾကီး ေဒၚၾကီး ေဒၚေလးလုိ႔ေခၚတယ္ စသည္ျဖင့္ မွတ္တတ္ေအာင္ စတင္သင္ၾကားေပး၏။ ဤအတုိင္းပင္ မိမိတုိ႔မွတ္သားခဲ့၏။ ဘာေၾကာင့္မ်က္လုံးဟုေခၚသည္၊ ဘာေၾကာင့္အျဖဴေရာင္ေခၚသည္၊ ဘာေၾကာင့္ ဦးၾကီး ဦးေလးေခၚသည္ စသည္ျဖင့္ ေၾကာင္းက်ိဴး ေဝဘန္စဥ္းစားသုံးသပ္ျခင္းမ်ားမပါဝင္ေပ။ သူ႔အုိးႏွင့္သူ႔ဆန္ တန္ရုံသာ ဟုဆုိသည့္အတုိင္း လူမမယ္ကေလးအရြယ္တြင္ ဤသညာအဆင့္ပညာေရးသည္ သင့္ေတာ္၏။ လိုက္ဖက္၏။ ဤသညာအဆင့္ပညာေရးသည္ မိဘ၏လက္ဦးသင္ၾကားေရးမွသည္ ေက်ာင္းသင္ပညာေရး မူလတန္းႏွင့္အလယ္တန္းျပီးဆုံးသည္အထိ သင့္ေတာ္၏ဟုဆုိကဆုိႏုိင္မည္ထင္၏။ ( မူလတန္းကတည္းက သညာအဆင့္ထက္ေက်ာ္လြန္ႏုိင္ပါကလည္း ပုိ၍ပင္ေကာင္းပါ၏။ ) သုိ႔ေသာ္ အထက္တန္းပညာေရးသုိ႔ေရာက္လွ်င္ကား ဤသညာအဆင့္သင္ၾကားမႈပညာေရးသည္ မစပ္ဟပ္မိ၊ မဆီေလ်ာ္ေတာ့ေခ်။ အေၾကာင္းကား အထက္တန္းပညာေရးတြင္ ေၾကာင္းက်ိဴးေဝဘန္မႈမ်ား စဥ္းစားသုံးသပ္မႈမ်ားပါဝင္လာရမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ပင္တည္း။ ဤအေၾကာင္းအရာႏွင့္စပ္၍ သင္ၾကားနည္းေလးမ်ိဴးကုိ တင္ျပလုိပါ၏။ ၁။ Notes: မွတ္စုေပး၍သင္ၾကားနည္း၊ ( ဆရာတုိင္ေပး ေခၚေပးသည့္အတုိင္း တပည့္က လုိက္၍ ေရးရ မွတ္ရ က်က္ရ၏။ ဤအတုိင္းေမးလွ်င္ ဤလုိေျဖ၊ သည္ပုံေမးလွ်င္ သည္လုိေရးဟုဆုိကာ အေမမွာသည့္ဆန္တစ္ခြဲ သုံးစိပ္နဲ႔မလဲ ဆုိသည့္ပမာ မွာထားသည့္အတုိင္းသာ မူေသဆုပ္ကုိင္လွ်က္ ကုိယ္ပုိင္ဥာဏ္ထုတ္သုံးဘုိ႔လဲမလို၊ စဥ္းစားသုံးသပ္ျခင္းလဲကင္းကာ ျပန္လည္ေဆြးေႏြး
ေမးျမန္းခြင့္လဲမရွိေသာ ေရးဖူးမွတ္ဖူးရုံသက္သက္မွ် သင္ၾကားေရးျဖစ္၏။ ထုိေရးမွတ္ထားသည္ကုိသာ ႏႈတ္တက္အာဂုံအလြတ္က်က္မွတ္ရ၏ ) ၂။ Lecture: ေဟာေျပာပု႔ိခ်သင္ၾကားနည္း၊ ( ဆရာေဟာေျပာသည့္အတုိင္းနားေထာင္၊ မွတ္သား၊ ဆရာေျပာသမွ်သည္သာ မွတ္ေက်ာက္၊ အျပီးသတ္အေျဖ ရလာဒ္ျဖစ္၏။ မိမိ၏ကုိယ္ပုိင္ဥာဏ္ကုိ သုံးဖုိ႔မလုိအပ္။ ၾကားနာဖူးရုံသက္သက္မွ် ပညာေရးျဖစ္၏။ ထုိသည့္အတုိင္း အလြတ္က်က္မွတ္ရ၏။ ဧဝံ ေမသုတံ မဟုတ္၊ ဧဝ ေမသုတံ ပညာသင္နည္းတည္း။ ) ၃။ Discussion: ဆရာႏွင့္တပည့္ အျပန္အလွန္ေဆြးေႏြးသင္ၾကားနည္း၊ ( အေၾကာင္းအရာတစ္ခုအေပၚဝယ္ ဆရာ့အျမင္ႏွင့္ တပည့္အျမင္တုိ႔ႏွီးေႏွာယွက္သြယ္ ဖက္တြယ္ၾကလွ်က္ ကုိယ္ပုိင္ဥာဏ္မ်ားကုိအားစုိက္ စုေပါင္းသုံး၍ ခ်စ္ၾကည္စြာ အေျဖရလာဒ္ကုိရွာျခင္းျဖစ္၏။ ) ဤသင္ၾကားနည္းသည္ ယေန႔ကမၻာတြင္ အက်ိဴးသက္ေရာက္မႈအားလည္းမ်ား၍ ေခတ္စားေနေသာသင္ၾကားနည္းလည္းျဖစ္၏။ ဤသင္ၾကားနည္းကုိ အသုံးျပဳျခင္းျဖင့္ ေက်ာင္းသားမ်ားအား မိမိကုိယ္မိမိယုံၾကည္စိတ္မ်ားေမြးထုတ္ေပးရာေရာက္၏။ သတၱိႏွင့္ခုိင္မာေသာအရည္အခ်င္းကုိျပဳစုေပးျခင္းလဲျဖစ္၏။ လူမႈအဖြဲ႔အစည္းအတြင္း ေျပာဆုိစည္းရုံးဆက္ဆံလုပ္ကုိင္ေရးမ်ားအတြက္ အေရာင္တင္ေပးရာလည္းေရာက္၏။ စစ္မွန္ေသာအရည္အေသြးကုိ ျမတ္ႏုိးစိတ္ တန္ဘုိးထားစိတ္မ်ားလည္းတုိးပြါးလာႏုိင္၏။ ၄။ Field: ကြင္းဆင္းေလ့လာသင္ၾကားနည္း ( စာသင္ခန္းတြင္သခၤန္းစာမ်ားျပီးဆုံး၍ လက္ေတြ႔သင္ၾကားျပသျခင္း ) ဟူ၍ျဖစ္ပါ၏။ အထက္ပါ စာသင္နည္းေလးမ်ိဴးတြင္ မိမိတုိ႔ႏုိင္ငံသည္ အဘယ္နည္းမ်ားကုိ အသုံးျပဳေနပါသနည္း။ ေလာကီနယ္ပယ္ ဘာသာေရးနယ္ပယ္ မ်က္ႏွာစာအသီးသီးရွိစာသင္သားမ်ား မည္သုိ႔ေသာနည္းျဖင့္ေျဖဆုိ ေအာင္ျမင္ေနၾကသနည္း။ ေအာင္ျမင္လာသည့္စာေမးပြဲမ်ားအလုိက္ အမွန္တကယ္ တတ္ေျမာက္မႈရွိပါသေလာ။ ဤအခ်က္မ်ားကုိ အားမနာတမ္း ျဖစ္စဥ္အမွန္တုိင္း ေသခ်ာစြာသုံးသပ္ၾကည့္ပါလွ်င္ လက္ရွိ ပကတိျဖစ္ရပ္မွန္ကုိ စာဖတ္သူထင္ထင္ရွားရွားပင္သိႏုိင္ေပမည္။ ဆက္လက္၍ မိမိတုိ႔ႏုိင္ငံႏွင့္ပတ္သက္သည့္ လွမ္းမီသမွ် ခံစားနားလည္မိသမွ်ကုိ သုံးသပ္ျပရလွ်င္ ဤသုိ႔။ နည္းစံနစ္မွန္ကန္ေသာ ပညာသင္ၾကားေရးလည္း မရွိသည့္အျပင္ တည္ျငိမ္ေသာပညာေရးမူဝါဒမရွိျခင္းကလည္း မ်ိဴးဆက္သစ္မ်ားအတြက္ တုိးတက္ဘုိ႔အခြင့္အလမ္းအားနဲေစခဲ့သည္မွာ လက္ေတြ႔ျပယုဂ္အမွန္ပင္ျဖစ္၏။ မတည္ျငိမ္ေသာပညာေရးမူဝါဒျဖင့္ မ်ိဴးဆက္သစ္မ်ား၏ ပညာႏွင့္ဘဝအရည္အေသြးတုိ႔ေမွးမွိန္ေစခဲ့ျပီ။ လုိရာဆြဲ၍ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ႏုိင္ေသာ အဂတိေရာျပြမ္းေသာ အဓမၼဥပေဒမ်ားျဖင့္ ႏုိင္ငံသားေကာင္းမ်ားကုိ အညြန္႔ခ်ိဴးခဲ့ျပီ။ အဂတိေရာင္စုံလႊမ္းျခံဳထားေသာ အခြင့္အေရးႏွင့္ လာဘ္လာဘကုိ အသုံးျပဳျခင္းျဖင့္ က႑စုံ အလႊာအသီးသီးတြင္ စာရိတၱမ႑ိဳင္ကုိ ယုိင္နဲ႔ေစခဲ့ျပီ။ အလႊာအထပ္ထပ္လုပ္ငန္းအရပ္ရပ္၌ အျမီးက်က္ အျမီးစား ေခါင္းက်က္ေခါင္းစားသည္သာမက မက်က္လဲစား က်က္လဲစား ဘယ္သူေသေသ ငေတမာျပီးေရာ ဟူသည့္ငါ့ဘုိ႔စိတ္ထားမ်ားျဖင့္ အတၱကုိ ပုံၾကီးခ်ဲ႔မိတၱဴပြါး၍ ရုိးသားမႈမ်ားကင္းေပ်ာက္ကာ အခ်င္းခ်င္းယုံၾကည္မႈ ကင္းမဲ့ေနၾကေလျပီ။ ဤသည့္ျဖစ္ရပ္ျဖစ္စဥ္တုိ႔မွာ ပညာေရးနယ္ပယ္မွအစျပဳ၍ ေန႔စဥ္လက္ေတြ႔ သက္ဝင္လႈပ္ရွားမႈမ်ား၌ ျဖစ္ပ်က္ေနေသာ ျဖစ္စဥ္အမွန္ပင္တည္း။ ဤအေျခအေနဆုိးတုိ႔မွလြတ္ေျမာက္ေအာင္ ႏုိင္ငံသားတုိင္းတာဝန္ကုိယ္စီရွိသျဖင့္ သညာသိပညာေရးမွလြန္ေျမာက္ေသာ အဆင့္ကုိတက္ညီလက္ညီ တက္လွမ္းသင့္ေပျပီ။  ယခုမိမိေနေသာႏုိင္ငံတြင္ က်ဴရွင္ဟူသည္မရွိ၊ ရွိဘုိ႔ေနေနသာသာ က်ဴရွင္ယူရသည္ကုိၾကားဖူးေသာေက်ာင္းသားပင္မရွိေခ်။ ထုိ႔ျပင္ အိမ္တြင္စာက်က္ေသာ ေက်ာင္းသားဟူ၍ မရွိသေလာက္ပင္တည္း ။ ေက်ာင္းတြင္သာ တည္ျငိမ္ေသာပညာေရးျပ႒ာန္းစာမ်ားကုိ မွန္ကန္ေသာနည္းစံနစ္ျဖင့္ အခ်ိန္ကုိမျဖဴန္းဘဲ တန္ဘုိးရွိေအာင္ သုံးလုိက္၏။ အခ်ိန္ကုိ ပင္ပန္းၾကီးစြာခါးစည္း၍ မရင္းရ၊ ေငြေၾကးလဲ အပုိမကုန္၊ လူလဲမပင္မပန္း လန္းဆန္းသက္သာ၏။ သုိ႔ေသာ္ ပညာရည္အဆင့္အတန္းသည္ ကမၻာ့အဆင့္မီျဖစ္၏။ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္တြင္ ႏုိင္ငံတကာမွ အစုိးရအဖြဲ႔မ်ားႏွင့္ အျခားေသာကုိယ္စားလွယ္အဖြဲ႔ ( ၁၀၀ ) ေက်ာ္တုိ႔၏ ေလ့လာစူးစမ္းမႈအရ ဤႏုိင္ငံ ( ဖင္လန္ )သည္ ဖြ႔ံျဖိဴးျပီးႏုိင္ငံမ်ားတြင္ ပညာရည္အျမင့္ဆုံးအဆင့္ရွိေၾကာင္းေတြ႔ရွိ မွတ္တမ္းတင္ႏုိင္ခဲ့၏။ ဤသုိ႔ျမင့္မားေသာ ရလာဒ္ကုိရရွိျခင္းသည္ သညာသိပညာသင္ၾကားေရးစံနစ္ သုိ႔မဟုတ္ Notes and Lecture သင္ၾကားနည္းတုိ႔ကုိ အေလးမေပး မ႑ိဳင္မျပဳ ဂရုမထားေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏။  မိမိတုိ႔ႏုိင္ငံ၏ သညာသိပညာေရးစံနစ္ႏွင့္ မတည္ျငိမ္ေသာပညာေရးမူဝါဒကုိ အျမန္ပင္ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲႏုိင္ပါေစဟုလည္း ဆုေတာင္းပါ၏။ ထုိ႔ျပင္  မဂၤလသုတ္ပရိတ္ေတာ္တြင္ ဗာဟုႆစၥဥၥ သိပၸဥၥ... ဧတံ မဂၤလမုတၱမံဟူ၍ဘုရားရွင္ေဟာၾကားေတာ္မူ၏။ ဗာဟုႆစၥ၊ ဟူသည္ အေထြေထြဗဟုသုတဘာသာရပ္မ်ားကုိတတ္သိနားလည္ျခင္းျဖစ္၏။ ႏုိင္ငံတကာနယ္ပယ္မွ ဘာသာရပ္အမ်ိဴးမ်ိဴးကုိတတ္သိနားလည္ျခင္းပင္တည္း။ တနည္းဆုိေသာ္ ယေန႔ေခတ္အရသုံးရလွ်င္  ဝိဇၨာဘာသာရပ္မ်ားကုိ တတ္သိနားလည္ျခင္းပင္တည္း။ သိပၸ ဟူသည္ သူ႔ေခတ္သူ႔အခါအားေလွ်ာ္စြာ သိပၸံပညာမ်ားကုိတတ္သိနားလည္ျခင္းပင္တည္း။ ထုိဆုိခဲ့ျပီးေသာ ဝိဇၨာႏွင့္သိပၸံပညာရပ္မ်ားကုိ တတ္ေျမာက္နားလည္ျခင္းသည္ ၾကီးပြါးေၾကာင္းမဂၤလာျဖစ္၏ ဟုဘုရားရွင္မိန္႔ၾကားေတာ္မူခဲ့၏။ ဤသုိ႔လွ်င္ ဗုဒၶဘုရားရွင္သည္ ေလာကီအေရးတြင္သာမက ေလာကုတၱရာအေရးအထိ အၾကံအဖန္ကင္း၍ တုိးတက္ေသာပညာေရးကုိ အေလးေပးမိန္႔ၾကားခဲ့ပါေသာ္လည္း ယေန႔မိမိတုိ႔ ဗုဒၶဘာသာဝင္မ်ား၏ ပကတိျဖစ္ရပ္မ်ားကုိၾကည့္လွ်င္ ဗုဒၶ၏တရားေတာ္ႏွင့္ ထက္ေအာက္ေျပာင္းျပန္ လန္ခ်င္တုိင္းလန္ေနသည္ကုိသာ (အမ်ားစု) ေတြ႔ရမည္ျဖစ္၏။ ရွက္ဖြယ္ရွိစြ။ အထူးသျဖင့္ဝမ္းနဲဘြယ္ရာေကာင္းသည္မွာ နည္းမ်ိဴးစုံသုံး၍ အထက္တန္းႏွင့္အျမင့္တန္းပညာေရးဘြဲ႔မ်ားကုိေငြေၾကးျဖင့္ ျပည္တြင္းျပည္ပတြင္ အေရာင္းအဝယ္ တြင္က်ယ္ေနၾကျခင္းပင္တည္း။ ထုိသုိ႔ေသာပညာေရးသည္ ဘုရားရွင္ေဟာၾကားေတာ္မူေသာ ဗာဟုႆစၥဥၥ သိပၸဥၥ ျဖစ္ႏုိင္ပါမည္ေလာ။ မျဖစ္လွ်င္ ေတာက္ေျပာင္ေသာ ထက္ျမက္ေသာပညာေရးဟူသည္ အဘယ္မွာရွိခ်ိမ့္မည္နည္း။ အစစ္အမွန္ပညာရည္မရွိေသာသူသည္ ဘြဲ႔တုဂုဏ္တုမ်ားျဖင့္ ေလာကမ်က္ႏွာစာအသီးသီးဝယ္ အတုမ်ားကုိအေရာင္ျပကာ လမ္းစဥ္တုျဖင့္ သက္ဆုိင္ရာတုိ႔ကုိ တုေစေတာ့မည္။ ထုိသုိ႔ေသာ ကိစၥမ်ားပေပ်ာက္ရန္မွာ လူထုအမ်ားစုၾကီး ဗာဟုႆစၥ သိပၸမဂၤလာႏွင့္ညီေအာင္ၾကိဴးစားထားဘုိ႔ သိထားဘုိ႔လုိအပ္ပါ၏။ သုိ႔မွသာ လုပ္စားကုိင္စားအတုအေယာင္မ်ား နည္းပါးႏုိင္ေပမည္။ ပညာရည္မဲ့လွ်င္ ပညာကုိအေျခခံေသာ ႏွလုံးရည္လည္းမရွိႏုိင္ေတာ့ေခ်။ သုိ႔ဆုိလွ်င္ အဘယ္သုိ႔လွ်င္ ႏုိင္ငံ့သားေကာင္းမ်ားျဖစ္လာႏုိင္ပါမည္နည္း။ အမ်ိဴးဘာသာ သာသနာဂုဏ္ကုိ မည္သုိ႔ေဆာင္ၾကပါမည္နည္း။ အကယ္၍ ေခါင္းေဆာင္လုပ္ၾကမည္ဆုိလွ်င္ မည္သုိ႔ေသာ ပညာရည္ ႏွလုံးရည္မ်ားျဖင့္ ဦးေဆာင္ၾကမည္နည္း။ အမွန္စင္စစ္ ပညာရည္ ႏွလုံးရည္ကင္းမဲ့ေသာေခါင္းေဆာင္သည္ ျမတ္ဗုဒၶ၏လမ္းစဥ္မွေသြဖည္ေသာ လက္ရုံးရည္ကုိသာ အားကုိရေပေတာ့မည္။ ပညာရည္ ႏွလုံးရည္ထက္ လက္ရုံးရည္ကုိသာစြဲကုိင္က်င့္သုံးခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ကမၻာ့ေနရာအႏွံ႔အျပားမွ လူမႈအဖြဲ႔အစည္းမ်ားအားလုံး ဒုကၡေတြပင္လယ္ေဝခဲ့ၾကဖူးျပီ။ ေသာကမ်က္ရည္ေတြ ေခ်ာင္းစီးခဲ့ၾကဖူးျပီ။ ၾကိတ္မႏုိင္ခဲမရ ေဒါမနႆေဝဒနာအခုိးအေငြ႔မ်ား ေကာင္းကင္တစ္လႊား ဖုံးလႊမ္းခဲ့ၾကဖူးျပီ။ ယေန႔ကမၻာသည္ လက္ရုံးရည္အားကုိးကာ အၾကမ္းဖက္၍ သူရဲေကာင္းလုပ္ေသာဝါဒ ခ်ဳပ္ျငိမ္းေပျပီ။  စ႑ာေသာကမည္သည့္ လက္ရုံးအားကုိးကာ အလြန္ၾကမ္းၾကဳတ္ ခက္ထန္ ရက္စက္ခဲ့ဖူးသူသည္ ျမတ္ဗုဒၶ၏ စစ္မွန္ေသာ ဓမၼပညာမ်ားကုိ သင္ၾကားနားလည္ျပီးေသာအခါ သိရီဓမၼာေသာကဘုရင္အျဖစ္သုိ႔ေရာက္၍ ပညာရည္ ႏွလုံးရည္တုိ႔ျဖင့္ႏုိင္ငံကုိ အုပ္ခ်ဳပ္၍ က်ယ္ျပန္႔စြာ သာသနာျပဳႏုိင္ခဲ့၏။ ႏုိင္ငံေရး သာသနာေရး လူမႈေရး က်မၼာေရး ပညာေရး တိရစၦာန္အေရး သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္အေရးတုိ႔ကုိ ကမၻာဝယ္ ပထမဦးဆုံး ဘက္စုံဖြံ႔ျဖိဴးေအာင္ ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ခဲ့ပုံကုိ အေသာကေက်ာက္စာဘာသာျပန္မ်ားမွ ဖတ္ရႈေလ့လာႏုိင္၏။ ထုိ႔ျပင္ ေခတ္ကာလႏွင့္ေလ်ာ္ညီေသာ ေလာကီပညာရပ္မ်ားအျပင္ ေသာတာပတၱိမဂ္ဖုိလ္ပညာကုိ နားလည္ပုိင္ဆုိင္ထားေသာ ဗိမၺိသာရဘုရင္သည္လည္း ႏွလုံးရည္ ပညာရည္ျဖင့္ပင္ တုိင္းျပည္ကုိုအုပ္ခ်ဳပ္ႏုိင္ခဲ့၏။ အထက္ပါ ပညာရည္အဆင့္သုံးမ်ိဴးတြင္   ဤသုိ႔မွတ္သားရုံမွ်သက္သက္သာျဖစ္ေသာ သညာသိပညာေရးသည္ ခုိင္မာမႈလည္းမရွိ၊ ျမင့္မားေသာတုိးတက္ေသာ အေျခအေနသုိ႔လည္းမေရာက္ေစတတ္၊ တီထြင္ဖန္တီးမႈဟူသည္ ေဝလာေဝးျဖစ္ကာ ေမ့ေပ်ာက္သြားပါက ဘယ္အရာကုိမွ်မသိရွာေတာ့ေသာ လူႏုံလူအသဖြယ္ သနားဘြယ္ရာအတိပင္ျဖစ္ေတာ့၏။ ဝိညာဥ္သိ အဆင့္ဟူသည္...... ဆက္ရန္

Sunday, January 15, 2012

ဗုဒၶဘာသာ ဇစ္ျမစ္ ( ၂၀ ) ပညာပါရမီ

အမွန္စင္စစ္ ပညာ၏သေဘာဟူသည္ ေလာက၏သက္ရွိသက္မဲ့ ျဖစ္စဥ္ျဖစ္ရပ္အားလုံးကုိ ၎တုိ႔၏သဘာဝအစစ္အမွန္အတုိင္း သိျမင္နားလည္ျခင္းပင္တည္း။ ထုိစကားကုိအနည္းငယ္ခ်ဲ႔ပါအ့ံ။ ေက်ာင္းမ်ားတြင္ သက္ဆုိင္ရာဘာသာရပ္မ်ားကုိ သင္ယူၾကရ သင္ၾကားေပးၾကရ၏။ အဘယ္အတြက္နည္း၊ သက္ဆုိင္ရာဘာသာရပ္၏ မူလသေဘာသဘာဝအစစ္အမွန္ကုိ သိျမင္နားလည္ေရးအတြက္ပင္တည္း။ မွန္၏။ ဝိဇၨာဘာသာရပ္မ်ားကုိသင္ျခင္းသည္ ထုိဝိဇၨာဘာသာရပ္မ်ား၏သေဘာကုိ သူ႔သဘာဝအတုိင္းသိနားလည္ဘုိ႔ျဖစ္သကဲ့သုိ႔ သိပၸံဘာသာရပ္မ်ားကုိသင္ျခင္းသည္လည္း ထုိ႔အတူပင္ျဖစ္၏။ သုိ႔ဆုိလွ်င္ ေက်ာင္းမ်ားတြင္သင္ေသာ ဘာသာရပ္မ်ားသာလွ်င္ ပညာေရးျဖစ္သေလာ၊ သို႔မဟုတ္ ေက်ာင္းပညာရပ္မွတစ္ပါး အျခားေသာ မိမိပတ္ဝန္းက်င္တြင္ ေတြ႔ၾကံဳ ျမင္ၾကား ထိသိေနရေသာ ေလာကျဖစ္စဥ္ လူမႈေရးျဖစ္စဥ္စသည္တုိ႔သည္လည္း ပညာေရးမဟုတ္ေလသေလာ။ ေသခ်ာစြာေစ့ငုၾကည့္ပါက  ေလာက၏နယ္ပယ္တုိင္း အရာရာတုိင္း အဆင့္တုိင္းတြင္ ယူတတ္ပါက ပညာရပ္မ်ားစြာရွိ၏။ ယေန႔ပညာရပ္အားလံုးသည္ ေလာကထဲမွရယူလာေသာ ပညာရပ္မ်ားပင္မဟုတ္ပါေလာ။ အမွန္စင္စစ္ ေလာေကာ သတၱာနမာေစေရာ ဟူေသာစကားအရ ေလာကၾကီးသည္ သတၱဝါအားလံုး၏ ဆရာျဖစ္၏။ ထုိေလာကဆရာထံမွ သင္ယူစရာမ်ား မကုန္ႏုိင္ မခန္းႏုိင္ရွိ၏။ မွန္၏။ ယေန႔ ပညာရွင္ဆုိသူမ်ားႏွင့္ ပညာရွာမွီးၾကသူမ်ားသည္ ပညာကုိအဘယ္မွရသနည္း။ ေလာကထံမွ ေလာကထဲမွရ၏။ ေလာကဟူေသာဆရာထံမွသင္ယူၾကရ၏။ အမ်ားသိၾကသည့္အတုိင္း ေလာကသည္ သတၱေလာက၊ သခၤါရေလာက၊ ဩကာသေလာက ဟူ၍သုံးပါးရွိ၏။ ထုိသုံးပါးတြင္ သတၱေလာကျဖစ္သည့္ သက္ရွိသတၱဝါမ်ားထံမွလည္း ပညာမ်ားရ၏။ ရန္သူထံမွလည္း ပညာရႏုိင္၏။ ခ်စ္သူထံမွလည္း ရႏုုိင္ျပန္၏။ အနိမ့္ႏွင့္အျမင့္ ခ်မ္းသာႏွင့္ဆင္းရဲ ပညာရွိႏွင့္ ပညာမဲ့ ဂုဏ္ရွိႏွင့္ ဂုဏ္မဲ့ အာဏာရွိႏွင့္ အာဏာမဲ့ စသည့္စသည့္ အလႊာမ်ိဴးစုံတုိ႔ထံမွလည္း ပညာမ်ားရယူဆည္းပူးႏုိင္၏။ ယူတတ္ဘုိ႔ ယူႏုိင္ဘုိ႔သာ ပဓာနျဖစ္၏။ ထုိ႔ျပင္ တိရစၦာန္မ်ားထံမွေသာ္လည္းပညာရႏုိင္၏။ အထင္ရွားဆုံး ဥပမာျပရလွ်င္ မုဆုိးဆုိင္သင္ ဟူေသာစကားအရ ဆုိင္ဟူေသာတိရစၦာန္၏ အျပဳအမူမ်ားမွ မုဆုိးလုိက္နည္းပညာကုိရႏုိင္၏။ ပုရြက္ဆိတ္ကေလးမ်ား စည္းလုံးညီညြတ္စြာ အစာရွာေဖြစုေဆာင္းမႈကုိၾကည့္၍ သူတုိ႔ထံမွ ညီညြတ္ေရးစိတ္ဓါတ္မ်ား ခ်စ္ခင္ေရးႏွလုံးသားမ်ား အတၱမာနစြဲကင္းကင္းျဖင့္ အျပန္အလွန္အမွီျပဳကာ ကုိင္းကြ်န္းမွီ ကြ်န္းကုိင္းမွီ ေနထုိ္င္ျခင္း စိတ္ဓာတ္မ်ားကုိရႏုိင္၏။ ပ်ားေကာင္မ်ား သူတုိ႔၏အုံကုိ အသက္ေပး၍သတၱိရွိရွိ ကာကြယ္ၾကပုံကုိၾကည့္၍ အမ်ိဴးသားေရးစိတ္ဓါတ္မ်ား ဇာတိေသြး ဇာတိမာန္မ်ား ရယူေပါက္ဖြားႏုိင္၏။ လူသားအခ်င္းခ်င္းထံမွ ပညာမ်ားလက္ဆင့္ကမ္းကာ ရယူခဲ့ၾက၊ ရယူေနၾကသည္ကုိကား အထူးေျပာဖြယ္မလုိေတာ့ေပ။ နတ္ျဗဟၼာမ်ားထံမွလည္း အသိပညာမ်ားရယူႏုိင္ျပန္၏။ ထုိ႔ျပင္ သခၤါရေလာကျဖစ္သည့္ ျပဳျပင္ ဖန္တီး ေျပာင္းလဲ ျဖစ္ပ်က္ဟူေသာသက္ရွိသက္မဲ့တုိ႔၏ ျဖစ္စဥ္ျဖစ္ရပ္မ်ားမွလည္း ပညာမ်ားရယူႏုိင္ျပန္၏။ ယေန႔ေက်ာင္းမ်ားတြင္ ျပ႒ာန္းထားၾကေသာ ဘာသာရပ္မ်ားကုိၾကည့္လွ်င္ အမ်ားစုသည္ သခၤါရေလာကမွ ထုတ္ယူထားၾကသည့္ ပညာရပ္မ်ားျဖစ္သည္ဟု မိမိနားလည္မိ ခံယူမိ၏။ ထုိ႔ျပင္ ဩကာသေလာကျဖစ္သည့္ တိရစၦာန္တုိ႔၏ ေနရာဘုံဌာန လူတုိ႔၏ေနရာဘုံဌာန ငရဲ နတ္ႏွင့္ ျဗဟၼာတုိ႔၏ေနရာဘုံဌာနမ်ားမွလည္း ပညာရပ္မ်ားရယူႏုိင္၏။ ပညာရပ္မွန္သမွ်ကုိ ထုိေလာကသုံးပါးထဲမွ ရႏုိင္ယူႏုိင္၏။ ထုိေလာကသုံးပါးထဲတြင္ ပညာရပ္မွန္သမွ် အားလုံးရွိ၏။ ေလာကီပညာရပ္မ်ားကုိသာမက ေလာကုတၱရာပညာရပ္မ်ားကုိပါ ထုိးထြင္းသိျမင္ဘုိ႔အေရးတြင္လည္း ထုိေလာကသုံးပါးကုိ သဘာဝအတုိင္းသိျမင္ေအာင္ အားထုတ္ၾကရ ၾကိဴးစားၾကရ၏။ ထုိသုိ႔သိျမင္ေအာင္ ပညာပါရမီကုိျဖည့္က်င့္ျခင္းျဖင့္ ထုိေလာကသုံးပါးအေၾကာင္းကုိ သိစရာမွန္သမွ် တစ္စမက်န္ရေအာင္ အကုန္အစင္ သဘာဝအတုိင္းသိျမင္ေတာ္မူေသာေၾကာင့္လည္း ေလာကဝိဒူ ဟူေသာဂုဏ္ေတာ္ကုိ ဘုရားရွင္ပုိင္ဆုိင္ေတာ္မူျခင္းျဖစ္ပါ၏။ ထုိေလာကသုံးပါးထက္ သိစရာဘာမ်ားရိွပါေသးသနည္း။ ဘာဆုိဘာမွ်မရွိေတာ့။ ပညာသင္ျခင္းဟူသည္ ထုိေလာကသုံးပါးကုိသဘာဝအတုိင္းသိျမင္ေအာင္ သင္ယူေနၾကျခင္းျဖစ္၏။ ဤအခ်က္ကုိပင္ အေသးစိတ္ခြဲျခမ္း၍ ဘာသာရပ္အမ်ိဴးမ်ိဴးအျဖစ္သတ္မွတ္ထားၾကျခင္းပင္ျဖစ္၏။ မိမိဆုိလုိသည္မွာ ေက်ာင္းမ်ားတြင္သင္ေသာ ဘာသာရပ္မ်ားသည္သာ ပညာေရးမဟုတ္၊ ေက်ာင္းျပင္ပတြင္လည္း ယူတတ္ပါက မကုန္ႏုိင္မခမ္းႏုိင္ေသာ ပညာရပ္မ်ားရွိ၏ဟု ဆုိလုိျခင္းျဖစ္ပါ၏။ ယခုေလာေလာဆယ္ အနီးကပ္ဆုံးဥပမာကုိျပရလွ်င္ မုိက္ကရုိေဆာ့ဖ္ကုမၼဏီပုိင္ရွင္ သူေဌးၾကီးဘီလ္ဂိတ္သည္ ေက်ာင္းပညာေရး မျပီးဆုံးခဲ့။ သို႔ေသာ္ သူ၏ ေက်ာင္းျပင္ပတြင္ရွာေဖြထားေသာပညာစြမ္းအားေၾကာင့္ ယေန႔ ေအာင္ျမင္ေနသည္မွာ အထင္အရွားပင္ျဖစ္၏။ ထုိ႔ျပင္ မၾကာမီကကြယ္လြန္သြားေသာ အက္ပ္ပဲကုမၼဏီ၏ အမႈေဆာင္အရာရွိခ်ဳပ္ ဗုဒၶဘာသာဘုန္းၾကီးလူထြက္ စတိပ္ေဂ်ာ့ဘ္သည္လည္း ေက်ာင္းပညာေရးျပီးဆုံးခဲ့သူမဟုတ္ေခ်။ သမုိင္းကုိ အနည္းငယ္ဆန္႔ၾကည့္လွ်င္ အေမရိကားမွ နာမည္ေက်ာ္ သမတေဟာင္း ေအဗရာဟန္လင္ကြန္း၊ မိမိတုိ႔ဗမာျပည္မွ ကုလသမဂၢအတြင္းေရးမႈးခ်ဳပ္ေဟာင္း ဦးသန္႔တုိ႔သည္လည္း ေက်ာင္းပညာေရးျပီးခဲ့သူမ်ားမဟုတ္ၾက။ သုိ႔ေသာ္ ေလာကအတြက္ သူတုိ႔ရွာေဖြထားၾကေသာပညာမ်ားျဖင့္ တာဝန္ေက်ေအာင္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ၾက ေပးဆပ္ခဲ့ၾကသူမ်ားပင္တည္း။ ဂုဏ္ျပဳအတုယူ အားက်ထုိက္ေပစြတကား။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ပညာသာလြန္သူသည္ အရာရာကိုသိကၡာရွိစြာ လႊမ္းမုိးႏုိင္၏။ ထုိပညာျဖင့္လႊမ္းမုိးႏုိင္ျခင္းသည္ ေရရွည္ခုိင္ခံ့၏။ တည္တံ့၏။ ခုိက္ရန္ကင္း၏။ ပညာရွင္သည္ အမ်ားကၾကည္ျဖဴစြာေပးေသာေနရာကုိ သိကၡာရွိစြာလက္ခံရယူ၏။ အာဏာရွင္သည္ သူ၏ေနရာအတြက္ မတရားနည္းျဖင့္ လုယူ၏။ ဤသုိ႔ကြာခ်င္တုိင္းကြာျခားလွေတာ့၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ပင္ ဘုရားရွင္သည္ ပညာရဘုိ႔အေရးကုိသာ တုိက္တြန္းေတာ္မူခဲ့၏။ နည္းလမ္းျပေတာ္မူခဲ့၏။ ေလာက၏ၾကီးပြါးေရး စီးပြါးေရးနယ္ပယ္တြင္သာမက ေလာကုတၱရာနယ္ပယ္တုိင္ေအာင္  (သီလကုိအေျခခံေသာ) ပညာကုိသာ အသုံးျပဳရန္ညႊန္ၾကားေတာ္မူခဲ့၏။ အႏႈိင္းမဲ့တန္ခုိးရွင္ျဖစ္ေတာ္မူေသာ္လည္း တန္းခုိးျပျခင္းကုိ မျဖစ္မေနလုိအပ္မွသာျပေတာ္မူခဲ့၏။ သူ၏ တပည့္သားသံဃာေတာ္တုိ႔ကုိလည္း တန္းခုိးမျပရန္ ပညတ္ပိတ္ပင္ထားေတာ္မူ၏။ ပိဋကတ္စာေပတြင္ မိမိေတြ႔မိသေလာက္ ဘုရားရွင္သည္ တန္ခုိးျပသည့္အၾကိမ္အလြန္နည္းပါးေတာ္မူ၏။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ တန္ခုိးျပျခင္းကိစၥတြင္ အတုအေယာင္မ်ား အၾကံအဖန္မ်ား လိမ္ညာလုပ္ကုိင္စားေသာက္လုိသူမ်ား သာသနာေတာ္ကုိတန္ခုိးတုမ်ားျဖင့္ ဖ်က္ဆီးမည့္သူမ်ား ျဖစ္လာဘြယ္ရွိေသာေၾကာင့္ပင္တည္း။ အထူးသျဖင့္ ပညာသည္မည္မွ်အေရးပါ၍ မည္မွ်သာလြန္သည္ကုိ သာဓကျပရလွ်င္ အထင္ရွားဆုံးမွာ ဘုရားရွင္ပင္တည္း။ အဘယ္ေၾကာင့္ဘုရားျဖစ္သနည္း။ အဓိကအားျဖင့္ ပညာေၾကာင့္ဘုရားျဖစ္၏။ တန္ခုိးအဓိကေၾကာင့္မဟုတ္ေခ်။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ရဟႏၱာျဖစ္သနည္း။ ပညာေၾကာင့္ပင္တည္း။ အဘယ့္ေၾကာင့္ သံသရာမွအဆုံးတုိင္ထိ အျပီးအျပတ္လြတ္ေျမာက္ႏုိင္သနည္း။ ပညာေၾကာင့္ပင္တည္း။ ထုိပညာဟူသည္ ယေန႔သင္ၾကားေနၾကေသာ ေက်ာင္းပညာေရးမ်ားမဟုတ္။ အဟုတ္အစစ္ကား မဂ္ပညာ ဖုိလ္ပညာတုိ႔ပင္ျဖစ္သတည္း။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေလာကီသံသရာတြင္ က်င္လည္စဥ္ သိကၡာရွိစြာ ဂုဏ္ယူထုိက္စြာ ျမတ္ႏုိးထုိက္စြာ ထိပ္တန္းသုိ႔ေရာက္ေစႏိုင္သည္မွာလည္း ပညာပင္တည္း။ ထုိေလာကီမွလြတ္ေျမာက္၍ ေလာကုတၱရာသုိ႔ေရာက္ေစႏုိင္သည္မွာလည္း ပညာပင္တည္း။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေလာကီ ေလာကုတၱရာ ႏွစ္ျဖာႏွစ္ဘဝတြင္ ပညာသည္အေရးပါလွ၏။ ပညာရေရးအေလးေပးသင့္လွ၏။ ပညာေၾကာင့္ပင္ မိမိတုိ႔ထက္အေျပးျမန္ေသာ ျမင္းကုိထိန္းေက်ာင္းကာ ေမာင္းႏွင္ တက္စီးႏုိင္ခဲ့၏။ မိမိတုိ႔ထက္ အားၾကီးေသာဆင္ကုိ ခုိင္းစားႏုိင္၏။ ပညာ၏ အက်ိဴးအျမတ္တုိ႔မွာ မ်ားျပားလွစြာ၏။ ဤအေၾကာင္းအရာမ်ားကုိ အခန္း ၁၉ တြင္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေရးခဲ့ျပီးျဖစ္ပါ၏။ ပညာႏွင့္ပတ္သက္၍ ပိဋကစာေပတြင္ ဤသုိ႔အဓိပၸယ္ဖြင့္ဆုိကာ အဆင့္သတ္မွတ္ေလ၏။ ဆက္ရန္.......

Sunday, January 8, 2012

ဗုဒၶဘာသာ ဇစ္ျမစ္ ( ၁၉ ) ပညာပါရမီ

ပညာဟူေသာ သေဘာတရားသည္ အလြန္က်ယ္ျပန္႔နက္ရႈိင္း၏။ ထုိသုိ႔က်ုယ္ျပန္႔ေသာပညာရပ္မ်ားကုိ ပညာရွင္မ်ား စာေရးဆရာမ်ား တရားေဟာဆရာမ်ား စသူတုိ႔သည္ လက္လွမ္းမီသေလာက္ သူတုိ႔၏ရႈေထာင့္ သူတုိ႔၏အေတြ႔အၾကဳံမ်ားကုိအေျခခံကာ အသီးသီးဖြင့္ျပခ်ျပ သင္ျပေရးျပခဲ့ၾက၏။ ျပည့္စုံေသာအဓိပၸါယ္သုိ႔ေရာက္သည္လည္းရွိ၏။ မေရာက္သည္လည္းရွိ၏။ မည္သုိ႔ဆုိေစ ပညာ၏သေဘာတရားကုိ သင္ျပဖြင့္ျပ ေရးျပျခင္းတုိ႔ျဖင့္ လက္ဆင့္ကမ္းခဲ့ၾကေသာ ေရွးေရွးေသာဆရာ့ဆရာမ်ားေၾကာင့္ပင္ မိမိတုိ႔သည္ယေန႔တုိးတက္ေသာပညာမ်ားျဖင့္ေနႏုိင္ၾက၏။ ဖြံ႔ျဖိဴးေသာႏုိင္ငံမ်ားကုိတည္ေထာင္ႏုိင္ၾက၏။ လြယ္ကူသက္သာေသာ ဆက္သြယ္ေရး စားဝတ္ေနေရး သြားလာေရး သယ္ယူပုိ႔ေဆာင္ေရးစသည့္ လႈ႔အမႈအေရးအရာမ်ားမွအစ တိရစၦာန္အေရး ပတ္ဝန္းက်င္အေရးစသည့္စသည့္ သက္ရွိသက္မဲ့အေရးအရာ အားလုံးအတြက္ပညာျဖင့္စီမံဖန္တီးတည္ေဆာက္လာႏုိင္ၾက၏။ ပညာရပ္မ်ားကုိ
ေခတ္အဆက္ဆက္လက္ဆင့္ကမ္းခဲ့ သယ္ေဆာင္ခဲ့ၾကေသာ ေရွးေရွးေသာပညာရွင္မ်ား၏ ေက်းဇူးေပတကား။ အထူးသျဖင့္ ယေန႔ကမၻာတြင္ အာဏာရွင္မ်ားတျဖည္းျဖည္းက်ဆုံး၍ ပညာရွင္မ်ားတျဖည္းျဖည္းတုိးပြါးလာကာ ေနရာရလာသည့္အတြက္ မိမိအေနျဖင့္ ေက်နပ္မိပါ၏။ဝမ္းသာအားရျဖစ္မိပါ၏။ အေၾကာင္းကား ေလာကအတြက္မဂၤလာရွိေသာ တုိးတက္မႈျဖစ္ေသာေၾကာင့္ပင္တည္း။ စာဖတ္သူမ်ားလည္းမိမိကဲ့သုိ႔ခံစားမိမည္ဟုယုံၾကည္မိ၏။ မိမိတုိ႔လူ႔သမုိင္းကုိ အနည္းငယ္ေစ့ငုၾကည့္ပါက ကမၻာဦးမွသည္ ယေန႔ေခတ္အထိ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းၾကီးတစ္ခုလုံးကုိ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း အာဏာႏွင့္ ပညာဟူေသာ ယႏၱရားႏွစ္ခုျဖင့္ေမာင္းႏွင္လာခဲ့၏။ အစကနဦးတြင္ အာဏာသည္အသာစီးရခဲ့ေသာ္လည္း ရာစုႏွစ္မ်ားစြာတြင္ပညာရွင္မ်ားႏွင့္ ပညာခ်စ္သူမ်ား၏ အခ်ိန္ကာလႏွင့္ အသက္မ်ားကုိေပး၍ၾကိဴးစားခဲ့မႈေၾကာင့္ ေနာက္ပုိင္းတြင္ပညာသည္တျဖည္းျဖည္းျခင္းျဖင့္ အားေကာင္းလာခဲ့ကာ အသာစီးရလာခဲ့၏။ ထုိသုိ႔ပညာ၏အသာစီးရမႈေၾကာင့္ပင္ ယေန႔ေခတ္လူသားမ်ား ကမၻာ႔ရြာစံနစ္ၾကီးျဖစ္ေအာင္ တည္ေဆာက္လာႏုိင္ခဲ့ၾက၏။ သုိ႔ေသာ္လည္း ႏုိင္ငံတုိင္း အဖြဲ႔အစည္းတုိင္းတြင္ ပညာအသာစီးရသည္ေတာ့မဟုတ္ေသးေခ်။ ပညာအသာစီးရ၍ ပညာရွင္ကုိတန္ဘုိးထားတတ္ေသာ ႏုိင္ငံႏွင့္အဖြဲ႔အစည္းမ်ားတြင္ ေရတုိေရာေရရွည္ပါ ခုိင္ခံ့တုိးတက္၏။ အဂတိတရားမ်ားကင္းလွ်က္တရားမွ်တေသာ ေအးခ်မ္းေသာလူ႔အဖြ႔ဲအစည္းမ်ားကုိ တည္ေဆာက္ႏုိင္သည္ကုိေတြ႔ရ၏။ ပညာရွင္ကုိတန္ဘုိးမထားတတ္ေသာ ႏုိင္ငံႏွင့္အဖြဲ႔အစည္းမ်ားတြင္ ေအးခ်မ္းမႈလဲမတည္ေဆာက္နိင္သလုိ ဖြံ႔ျဖိဴးမႈလည္းမရွိ၊တရားမွ်တမႈဟူသည္မွာ စဥ္းစား၍ပင္မရႏုိင္ေသာအခ်က္ျဖစ္၏။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ အခြင္႔အေရးႏွင့္အာဏာကုိသာ အေလးေပးေသာေၾကာင့္ပင္တည္း။ မွန္၏။ အာဏာရွင္၏ ဦးေဆာင္မႈေနာက္တြင္ အခြင့္အေရးသမားသည္သာ အစဥ္လုိက္၏။ ပညာရွင္မ်ားအလုပ္လုပ္၍ မျဖစ္ႏုိင္ေခ်။ အကယ္၍ အာဏာရွင္ေစခုိင္းတုိင္းျပဳလုပ္ေသာ ပညာရွင္ရွိသည္ဆုိပါလွ်င္ ထုိပညာရွင္သည္ ကရုဏာမဲ့ေသာ အတၱၾကီးေသာအခြင့္ေရးသမားသာျဖစ္မည္ဟုယူဆမိ၏။ ဤအခ်က္ကုိ ယေန႔ကမၻာ့ျဖစ္ရပ္ျဖစ္စဥ္တုိ႔ကုိၾကည့္၍သိႏုိင္နားလည္ႏုိင္ပါ၏။ ထုိ႔ျပင္ မိမိတုိ႔ေန႔စဥ္အသုံးျပဳေနေသာ ကားမ်ား ရထားမ်ား ေလယာဥ္မ်ားစသည္ကုိ သက္ဆုိင္ရာဆီတစ္မ်ိဴးမ်ိဴးျဖင့္ထည့္ကာ ေမာင္းႏွင္ရ၏။ ဆီမရိွပါက ထုိထုိယာဥ္ရထားကုိ အသုံးျပဳ၍ရႏုိင္မည္မဟုတ္ေခ်။ ထုိ႔အတူ မိမိတုိ႔၏ ကုိယ္ပုိင္ဘဝမ်ား၊မိသားစုဘဝမ်ား၊မ်ိဴးႏြယ္စုဘဝမ်ား၊လူမႈအဖြဲ႔ဘဝအသီးသီးမ်ား၊ႏုိင္ငံမ်ားကုိ ပညာျဖင့္ေမာင္းႏွင္ပါမွ မိမိတုိ႔လုိရာခရီးပန္းတုိင္ကုိေရာက္ႏုိင္ေပမည္။ ပညာမပါဘဲေလွ်ာက္လွမ္းေသာဘဝသည္ ခုတ္ရာတစ္ျခား ရွရာတစ္ျခားျဖစ္ေနေပလိမ့္မည္။ ထုိ႔ျပင္ဥစၥာကုိရွာရာ၌လည္း ပညာမဲ့သူသည္ေရတုိျဖတ္လမ္းနည္းကုိအသုံးျပဳတတ္၏။ တစ္ခါသုံးဘဝျဖင့္ကုန္ဆုံးရ၏။ တစ္ခါသုံးပလပ္စတစ္ပစၥည္းကဲ့သုိ႔ပင္တည္း။ သူတုိ႔၏မ်ိဴးဆက္သစ္အဆက္ဆက္အတြက္ အေမြမထားႏုိင္ခဲ့ေခ်။ ပညာရွိသူသည္ ေရရွည္မဟာဗ်ဴဟာခ်မွတ္၍ ဥစၥာကုိရွာ၏။ ၾကာေလခုိင္ခံ့ေလျဖစ္၏။ မ်ိဴးဆက္သစ္အဆက္ဆက္အတြက္ ေကာင္းေသာအေမြမ်ား ခ်န္ထားေပးထားႏုိင္ခဲ့ၾက၏။ တုိ႔ျပင္ ပညာရပ္မ်ားယခုေခတ္လုိမထြန္းကားေသးေသာ ေရွးေခတ္တြင္သယံဇာတပစၥည္းမ်ားကုိ အေရာင္းအဝယ္လုပ္၍စီးပြါးရွာကာ ခ်မ္းသာခဲ့ၾက၏။ ဆရာမ်ား၏အဆုိအရ ၁၉၉၀ ခုႏွစ္ေလာက္အထိ ခ်မ္းသာသူ ( ၁၀ )ေယာက္တြင္ ( ၉ )ေယာက္သည္သယံဇာတပစၥည္းမ်ားကုိေရာင္းဝယ္ျခင္းျဖင့္ခ်မ္းသာခဲ့၏။ တစ္ေယာက္ေသာသူသည္သာ ပညာကုိအေရာင္းအဝယ္လုပ္ခဲ့၏။ သုိ႔ေသာ္ ေနာင္ဆယ္နွစ္အၾကာ ( ၂၀၀၀ )ခုႏွစ္ေရာက္ေသာအခါ ခ်မ္းသာသူဆယ္ေယာက္တြင္ ( ၉ )ေယာက္သည္ ပညာကုိအေရာင္းအဝယ္လုပ္ကာ ခ်မ္းသာလာခဲ့၏။ တစ္ေယာက္ေသာသူသည္သာ သယံဇာတကုိေရာင္းဝယ္ျခင္းျဖင့္ခ်မ္းသာ၏။ ယေန႔ကမၻာတြင္ သယံဇာတသည္ရွားပါးလာေလျပီ။ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတြင္ပညာသည္အသက္ေသြးေၾကာျဖစ္လာေနေခ်ျပီ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေနာင္အနာဂတ္တြင္ပညာသည္မည္မွ်အေရးၾကီးေၾကာင္း စာဖတ္သူနားလည္ႏုိင္ေပမည္။ ႏုိင္ငံအခ်င္းခ်င္းက်ဴးေက်ာ္ရာ၌လည္း ပညာကုိသာအသုံးျပဳလာေခ်ျပီ။ ယခင္ကလုိ ကုန္းတတန္ ေရတတန္သြား၍ တုိက္ခုိက္စရာမလုိေတာ့။ လူအင္အားမ်ားစြာသုံးဖြယ္ရာမလုိေတာ့ေခ်။ ပညာျဖင့္ေမာင္းႏွင္ကာ စြမ္းအားပါေသာနည္းအမ်ိဴးမ်ိဴးျဖင့္ လႊမ္းမုိးေနသည္မွာအထင္အရွားပင္ျဖစ္ေပသည္။ က်ဴးေက်ာ္ေရးအတြက္သာမဟုတ္၊ မိမိတုိ႔၏မ်ိဴးႏြယ္ႏွင့္ႏုိင္ငံကုိကာကြယ္ရာတြင္လည္း ပညာျဖင့္ကာကြယ္ရေသာအေျခအေနသုိ႔ေရာက္ေနေပျပီ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မိမိတုိ႔နုိင္ငံႏွင့္ အမ်ိဴးဘာသာ သာသနာအတြက္ အသက္ေပး၍ကာကြယ္မည္ ဆုိေသာစကားထက္ အမိႏုိင္ငံႏွင့္အမ်ိဴး ဘာသာ သာသနာအတြက္ ပညာျဖင့္ကာကြယ္မည္ ဟူေသာေဆာင္ပုဒ္ကုိကုိင္စြဲသင့္ေသာအခ်ိန္ေရာက္ေနေပျပီ။ ထုိ႔ျပင္ ပညာမရွိပါကမ်ိဴးႏြယ္မ်ိဴးဆက္တုိ႔လည္း ပ်က္သုဥ္းသြားႏုိင္ပါ၏။ ဥပမာအေနျဖင့္ ဒုိင္ႏုိွေဆာႏွင့္ေဂၚဇီလာ သတၱဝါတုိ႔သည္ မ်ိဴးဆက္ျပတ္သည္အထိ မ်ိဴးသုဥ္းခဲ့ၾကျပီျဖစ္၏။ အေၾကာင္းမွာ မ်ိဴးႏြယ္ကုိကာကြယ္ႏုိင္ေသာ ပညာမဲ့ျခင္းေၾကာင့္ပင္တည္း။ အျခားအျခားေသာ မ်ိဴးသုဥ္းသြားေသာသတၱဝါမ်ား၊ မ်ိဴးသုဥ္းလုဆဲဆဲျဖစ္ေသာသတၱဝါမ်ားလည္း ထုိ႔အတူပညာမဲ့ျခင္းေၾကာင့္ဟူသည္မွာ အထူးေျပာစရာပင္မလုိေတာ့။ တစ္ဖန္ က်မၼာေရးရႈေထာင့္က ၾကည္ျ့ပန္လွ်င္လည္း ဥစၥာကံေစာင့္ အသက္ဥာဏ္ေစာင့္ ဟူေသာစကားအတုိင္း အသက္ရွင္သန္ေရးအတြက္ က်မၼာေရးအသိပညာသည္ အလြန္တရာပင္အေရးၾကီးပါ၏။ ကံေၾကာင့္မဟုတ္ဘဲ ပညာမဲ့ျခင္းေၾကာင့္ေသဆုံးရသူမ်ား မ်ားစြာရွိသလုိ က်မၼာေရးအသိပညာရွိျခင္းေၾကာင့္အသက္ဆက္လက္ရွင္သန္ခြင့္ရရွိၾကသူူမ်ားလည္း မ်ားစြာရွိ၏။ အထူးသျဖင့္ မိမိတုိ႔ႏုိင္ငံႏွင့္ပတ္သက္၍ မိမိဝမ္းနဲမိသည့္အခ်က္မွာ တစ္ခ်ိန္ကပညာရည္ျမင့္မားခဲ့မႈေၾကာင့္ သမုိင္းတင္ႏုိင္ခဲ့ပါလွ်က္ တျဖည္းျဖည္းပညာရည္ အားနဲလာမႈေၾကာင့္သမုိင္းဆက္လက္မတင္ႏုိင္ေတာ့သည့္အျပင္ သမုိင္းပါေပ်ာက္ေတာ့မည့္အေနအထားသုိ႔ေရာက္ေနျခင္းပင္တည္း။ ကမၻာ့အေဝးၾကီးဆီသုိ႔ၾကည့္စရာမလုိ၊ မိမိတုိ႔အိမ္နီးခ်င္းနုိင္ငံမ်ားကုိၾကည့္လွ်င္ပင္ မိမိတုိ႔ႏုိင္ငံေလာက္သမုိင္းမရွိခဲ့ေသာ ႏုိင္ငံမ်ားသည္ ယေန႔မိမိတုိ႔ကုိေက်ာ္လြန္ကာ မိမိတုိ႔လူမ်ိဴးမ်ားကုိ အထက္စီးမွ ပုိင္စုိးပုိင္နင္း ခုိင္းစားေနၾကေပျပီ။ မိမိတုိ႔ကား က်ိဴးႏြံစြာ ကြ်န္ျဖစ္ရင္းဝမ္းစာရွာေနရေခ်ျပီ။ ပညာရည္ျမင့္သူတုိ႔က သမုိင္းသစ္ကုိေရးေနၾကေလျပီ။ ဤအခ်က္ကုိစဥ္းစားလွ်င္ သူတုိ႔သည္ မိမိတုိ႔ထက္ ပညာရည္ျမင့္မားေၾကာင္းမွာ ထင္ရွားလွေတာ့၏။ ဝမ္းနဲဘြယ္ရွက္ဘြယ္ရွိေပစြတကား။ အထက္ပါအခ်က္တု႔ိမွာ သင္ဆရာ ျမင္ဆရာ ၾကားဆရာမ်ားထံမွ မိမိမွတ္သားေလ့လာဖူးသည္မ်ားကုိ နားလည္သေလာက္ ပစၥကၡအေျခအေနႏွင့္ယွဥ္၍ ပညာ၏အေရးပါပုံ ေလာက၏အသက္ေသြးေၾကာျဖစ္ပုံကုိ ေထာင့္စုံမွသုံးသပ္တင္ျပျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ပညာ၏သေဘာႏွင့္ ပညာပါရမီတုိ႔၏ သေဘာသဘာဝ အစစ္အမွန္ကုိမတင္ျပရေသးပါ။ အမွန္စင္စစ္ ပညာ၏သေဘာဟူသည္ဤသုိ႔..........ဆက္ရန္..

Sunday, January 1, 2012

ဗုဒၶဘာသာ ဇစ္ျမစ္ ( ၁၈ ) ေနကၡမၼပါရမီ

ေနကၡမၼ ဟူေသာ ပါဠိစကားလုံးကုိ မိမိငယ္စဥ္က ေတာထြက္ျခင္းဟူ၍နားလည္ခဲ့၏။ မွန္သင့္သေလာက္ အတုိင္းအတာတစ္ခုအထိေတာ့မွန္၏။ သုိ႔ေသာ္ မူရင္းစကားလုံး၏ အဓိပၸါယ္ကုိ မထိမိေခ်။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ေနကၡမၼဟူေသာစကားလုံးသည္ ကိေလသာမွထြက္ေျမာက္ျခင္း တနည္း ကာမမွ ထြက္ေျမာက္ျခင္း ဟူ၍အဓိပၸါယ္ရွိေသာေၾကာင့္ပင္တည္း။ ဤေနရာ၌ ထြက္ေျမာက္ျခင္းဟူသည္ ကိေလသာတုိ႔ကုိ စြန္႔လႊတ္ျခင္းပင္တည္း။ မွန္၏။ ကိေလသာတုိ႔ကုိ စြန္႔လႊတ္ႏုိင္မွသာလွ်င္ ေလာကေကာင္းက်ိဴးကုိသယ္ပုိးႏုိင္မည္ျဖစ္၏။ ေလာကပြါးစီးေရး ေအးခ်မ္းေရး ဖြ႔ံျဖိဴးေရးတုိ႔ကုိ နည္းမွန္လမ္းက် ေဆာင္ရြက္ႏုိင္မည္ျဖစ္၏။ ပစၥကၡအေျခအေနဆုိးတုိ႔မွ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ႏုိင္မည္ျဖစ္၏။ ထုိ႔ျပင္ သံသရာေဘး အုိေဘး နာေဘး ေသေဘးစေသာ ေဘးဒုကၡအမ်ိဴးမ်ိဴးမွလည္း မုခ် လြတ္ေျမာက္ႏုိင္ေပမည္။ ေနကၡမၼဟူေသာ စကားလုံးအရ စြန္႔လႊတ္ဟူရာ၌ ျပင္ပဗဟိဒၶအရာဝတၳဳတုိ႔ကုိစြန္႔လႊတ္ျခင္းႏွင့္ အတြင္းအစၨ်တၱအရာတုိ႔ကုိ စြန္႔လႊတ္ျခင္းဟူ၍ ႏွစ္မ်ိဴးရွိ၏။ တနည္းဆုိေသာ္ ရုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာကုိ စြန္႔လႊတ္ျခင္းႏွင့္ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာကုိ စြန္႔လႊတ္ျခင္းပင္ျဖစ္သတည္း။ ထုိႏွစ္မ်ိဴးတြင္ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာကို စြန္႔လႊတ္ႏုိင္ပါမွ ရုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာကုိစြန္္႔ႏုိင္မည္ အမွန္ျဖစ္၏။ အရာရာကုိ တပ္မက္ခင္မင္လုိခ်င္တတ္ေသာ တဏွာေလာဘကုိ စြန္႔လႊတ္ႏုိင္လွ်င္ ရာထူးကုိလည္းစြန္႔ႏုိင္၏။ အာဏာကုိလည္းစြန္႔ႏုိင္၏။ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားမႈ အေလးျမတ္ျပဳျခင္းကုိခံရမႈ အျခံအရံမ်ားမႈ စသည့္ျပင္ပအာရုံဝတၳဳမ်ားကုိ စြန္႔လႊတ္ႏုိင္၏။ ထုိ႔အတူပင္ ေဒါသစိတ္ကုိစြန္႔လႊတ္ႏုိင္လွ်င္ ရန္သူကုိလည္း ေမတၱာပြါးႏုိင္၏။ ၾကမ္းတမ္းစြာေျပာဆုိျခင္း သတ္ျခင္း ႏွိပ္စက္ျခင္း ႏုိင္ထက္စီးနင္းျပဳျခင္းတုိ႔ကုိလည္း ျပဳလုပ္လိမ့္မည္မဟုတ္ေတာ့။ ေမာဟကုိစြန္႔လႊတ္ႏုိင္လွ်င္လည္း မသိမုိက္မဲစြာ မွားယြင္းျခင္း ေတြေဝျခင္း အသိဥာဏ္ အဆင္အျခင္မဲ့စြာ ေျပာဆုိျပဳမူၾကံစည္ျခင္းမ်ား ကင္းေဝးသြားေပမည္။ မာနကုိစြန္႔ႏုိင္လွ်င္ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔လာေပမည္။ ညီညြတ္မႈမ်ားပုိမုိရရွိလာမည္။ ေမာက္မာခက္ထန္ျခင္း ရုိင္းျပျခင္းမ်ားရွိမည္မဟုတ္ေတာ့။ မနာလုိဝန္တုိမႈတုိ႔ကုိစြန္႔ႏုိင္လွ်င္ အခ်င္းခ်င္း ေမတၱာထားကာ သူတစ္ပါးၾကီးပြါးေအာင္ျမင္သည္ကုိ ေက်နပ္  ဝမ္းေျမာက္ႏုိင္ၾကေပမည္။ ယေန႔လူမႈအဖြဲ႔အစည္းၾကီးတစ္ခုလုံးအတြင္းဝယ္ ျဖစ္ပ်က္ေနေသာျပႆနာမ်ား၏ ဇစ္ျမစ္သည္ ကိေလသာတုိ႔ကုိ မစြန္႔လႊတ္ႏုိင္ျခင္းပင္တည္း။ ကိေလသာမ်ားကုိ ျမဲျမံစြာဆုပ္ကုိင္ထားျခင္းေၾကာင့္ပင္တည္း။  ေလာကီဆရာတုိ႔၏သမုိင္းမွတ္တမ္းအရ မည္သည့္ႏုိင္ငံေၾကာင့္ မည္သည့္အဖြဲ႔အစည္းေၾကာင့္ မည္သူ႔ေၾကာင့္စသည္ျဖင့္ အေပၚယံပညတ္ကုိသုံးသပ္၍ ျပႆနာ၏ဇစ္ျမစ္ကုိရွာေဖြေဖၚထုတ္ မွတ္တမ္းတင္ၾကရုိးပင္တည္း။ သုိ႔ေသာ္ ဓမၼသေဘာစစ္စစ္အရသုံးသပ္လွ်င္ ကိေလသာမ်ားေၾကာင့္ျပႆနာမ်ားျဖစ္ပြါးေနရသည္မွာ ထင္ရွားလွ၏။ ျမတ္ဗုဒၶသည္ ျပႆနာ၏အေျဖကုိရွာရာ၌ ဇစ္ျမစ္အေၾကာင္းတရားတုိ႔ကုိ အခ်က္ပုိင္ပုိင္ တိတိက်က် မိမိရရ ေဖၚထုတ္သင္ၾကားခဲ့၏။ အဆုိပါ ထုိစြန္႔လႊတ္မႈႏွစ္မ်ိဴးတြင္ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာစြန္႔လႊတ္မႈသည္ ပုိ၍လည္းခက္ခဲသလုိ ပို၍လည္း အဓိကက်၏။ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာကုိ စြန္႔လႊတ္ရာဝယ္ခက္၏ဟု ဆုိရာ၌ ကိေလသာမ်ားကုိ စြန္႔လႊတ္ဘုိ္႔ခက္၏ဟု ဆုိျခင္းျဖစ္ပါ၏။ အမ်ားစုအေနျဖင့္ ကုသုိလ္ စိတ္ေစတသိက္တုိ႔ကုိ စြန္႔လႊတ္ဘုိ႔ ဝန္မေလး မဖင့္ေႏွးတတ္ၾကေပ။ အေၾကာင္းမွာ ပုထုဇဥ္အမ်ားစုသည္ ပါပသၼိ ံရမတိ မေနာ ဆုိသည့္အတုိင္း မေကာင္းမႈ၌သာ ေမြ႔ေလ်ာ္ ေပ်ာ္ပုိက္ၾကေသာေၾကာင့္ပင္တည္း။ ထုိထုိကိေလသာတုိ႔ကုိစြန္႔လႊတ္ႏုိင္လွ်င္ ေလာကၾကီးျငိ္မ္းခ်မ္း၏။ မစြန္႔ႏုိင္လွ်င္ နယ္ပယ္အသီးသီး၌ ျပႆနာၾကံဳ၏။ အခက္ေပြ၏။ ထုိသုိ႔ရုပ္ပုိင္းႏွင့္စိတ္ပုိင္းကုိစြန္႔လႊတ္ရာတြင္လည္း သာမန္ကုသုိလ္ျဖစ္စြန္႔လႊတ္ျခင္းႏွင့္ ပါရမီကုသုိလ္ျဖစ္စြန္႔လႊတ္ျခင္းဟူ၍ ႏွစ္မ်ိဴးရွိ၏။ မိမိအတြက္ လူ႔စည္းစိမ္ နတ္စည္းစိမ္ ျဗဟၼာစည္းစိမ္မ်ားကုိ ေတာင့္တ၍စြန္႔လႊတ္ျခင္းသည္ သာမန္ကုသုိလ္ျဖစ္၏။ ပါရမီကုသိုလ္မျဖစ္။ ထုိ႔ျပင္ ဤကုသုိလ္မ်ိဴးသည္ အခုိင္အမာအျမဳေတ အနွစ္အျဖစ္ျဖင့္ မတည္ျမဲႏုိ္္င္ေခ်။ ဘဝတစ္ေကြ႔ေကြ႔ဝယ္ အက်ိဴးမေပးဘဲ ပ်က္သုဥ္းႏုိင္၏။ အက်ိဴးမေပးေသာ အေဟာသိကံျဖစ္ႏုိ္င္၏ဟုဆုိလုိပါ၏။ အမွန္စင္စစ္ ပါရမီေျမာက္စြန္႔လႊတ္ျခင္းဟူသည္ (ဝါ) ေနကၡမၼပါရမီဟူသည္ ေလာကေကာင္းက်ိဴးကုိရည္ရြယ္၍ စြန္႔လႊတ္ျခင္းျဖစ္၏။ မိမိအတြက္ရည္ရြယ္ တမ္းတ မွန္းဆျခင္း အလ်ဥ္းမရွိေခ်။ ထုိသုိ႔ ပါရမီေျမာက္စြန္႔လႊတ္ေသာ ကုသုိလ္မ်ိဴးသည္ အစဥ္ထာဝရတည္ျမဲ၏။ ဘဝအဆက္ဆက္ အျမဳေတအျဖစ္ျဖစ္လုိက္ပါ၏။ အရွိန္အဝါေကာင္း၏။ ခုိင္ခံ့၏။ အစစ္အမွန္အားကုိးထုိက္၏။ ျဖည့္က်င့္ထုိက္၏။ ထုိထုိပါရမီကုသုိလ္စိတ္ဓါတ္ရွိသူမ်ား၏ က်င့္ၾကံျဖည့္ဆည္းျခင္းေၾကာင့္ ယေန႔ကမၻာၾကီး တုိးတက္ခဲ့၏။ ထုိထုိပါရမီရွင္မ်ားသည္ မိမိအတြက္ ပစၥဳပၸန္အခြင့္အေရးႏွင့္ ေလာကအတြက္အမွန္တရားဟူေသာထုိႏွစ္ခုတြင္ တစ္္ခုခုကုိေရြးခ်ယ္ရသည့္အခါ ေလာကၾကီး၏အမွန္တရားအတြက္ ပစၥဳပၸန္အခြင့္အေရးတုိ႔ကုိစြန္႔လႊတ္ခဲ့ၾက၏။ စြန္႔လႊတ္ရဲၾက၏။ စြန္႔လႊတ္ျခင္း၌ အလြန္သတၱိေကာင္းသူမ်ားျဖစ္ၾက၏။ ဂရိမွအေတြးအေခၚပညာရွင္ ေဆာ့ခရတၱိသည္ သူ၏သဘာဝတၳအမွန္တရားအတြက္ အဆိပ္ကုိတည္ျငိမ္စြာေသာက္ကာ အသက္ကုိပင္စြန္႔ျပခဲ့၏။ ထုိသုိ႔စြန္႔လႊတ္ျခင္းေၾကာင့္ပင္ ေလာကသားအမ်ားမွာ သူ၏သဘာဝတၳတရားမ်ား သိခြင့္ ေလ့လာခြင့္ရခဲ့ၾက၏။ ေလာကအတြက္ အေတြးအေခၚအယူအဆမ်ားလမ္းပြင့္ခဲ့၏။ ထုိ႔ျပင္ ေနက ကမၻာကုိပတ္သည္ဟူေသာ ေရွးေဟာင္းအယူအဆမွားၾကီးကုိ ျပင္ဆင္၍ ကမၻာကသာ ေနကုိလည္ပတ္ေနသည္ဟူေသာ ေနဗဟုိျပဳစၾကာဝဠာ အယူအဆမွန္ကုိေဖၚထုတ္ျပခဲ့ေသာ နီကုိလပ္စ္ ကုိပါးနီးကပ္စ္ သည္လည္း ေလာကသားမ်ားအမွန္သိေရးအတြက္ အသက္ကုိစြန္႔ခဲ့ရ၏။ တုိ႔အတူ ေနသည္ ကမၻာထက္ၾကီး၏ဟု ေဖၚထုတ္တင္ျပခဲ့သူ ဘရူႏုိသည္လည္း စစ္မွန္ေသာ ပညာရပ္အတြက္ အသက္စြန္႔ခဲ့ရသူပင္တည္း။ ထုိသူတုိ႔၏စြန္႔လႊတ္မႈေၾကာင့္ပင္ ယေန႔လူသားမ်ားအမွန္ကုိသိခြင့္ရခဲ့ၾက၏။ထုိ႔ေၾကာင့္ပင္ ေလာကၾကီးက သူတုိ႔ကုိ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာျဖင့္ အစဥ္ထာဝရေနရာေပးေလးစားခဲ့ၾက၏။ ေမတၱာစိတ္ စာနာစိတ္တုိ႔ျဖင့္သမုိင္းတင္ခဲ့ၾက၏။ သူတုိ႔၏စြန္႔လႊတ္မႈသည္ ေလာကအတြက္ အသိဥာဏ္တံခါးဖြင့္ျခင္းပင္ျဖစ္၏။ ထုိသုိ႔ စြန္႔လႊတ္မႈေၾကာင့္ပင္ သူတုိ႔သည္ ထိပ္တန္းသုိ႔ ေရာက္ခဲ့ၾက၏။ မစြန္႔လႊတ္ဘဲ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္စြာ တုိက္ခုိက္ ခိုးဆုိးသူတုိ႔သည္လည္း ဘဝတြင္အခုိက္အတန္႔အားျဖင့္ ေအာင္ျမင္သည္ဟုဆုိႏုိင္ေသာ္လည္း ( အစစ္မွန္ေအာင္ျမင္သည္မဟုတ္သည့္တုိင္ )သူတုိ႔၏သမုိင္းသည္ အစဥ္အျမဲ အမဲစက္စြန္း၏။ ေသြးခ်င္းခ်င္းရဲ၏။ ေလာကအတြက္ အရုပ္ဆုိးအက်ဥ္းတန္၏။ သူတုိ႔သည္ ေလာက၏အသိဥာဏ္တံခါးကုိပိတ္၏။ ကုိယ္က်င့္တရား ေထာက္တုိင္ကုိ ရုိက္ခ်ိဴးၾက၏။ အခြင့္အေရးအတြက္ဆုိလွ်င္ ဘနဖူး သုိက္တူးရဲၾကသည့္ ငမုိက္သားတုိ႔ပင္တည္း။  မိမိတုိ႔ ပိဋကတ္စာေပတြင္လည္း ယေသာဓရာသည္ေလာကအတြက္ ဘုရားအေလာင္းေတာ္ႏွင့္တူယွဥ္ကာစြန္႔လႊတ္ခဲ့၏။ ထုိ႔အတူ ရွင္သာရိပုတၱရာ ရွင္ေမာဂၢလာန္ စေသာ မေထရ္ျမတ္ၾကီးတုိ႔သည္လည္းစြန္႔လႊတ္ခဲ့ၾက ျဖည့္ဆည္းခဲ့ၾက၏။ ထုိထုိစြန္႔လႊတ္ၾကသူမ်ား ပိဋကတ္စာေပတြင္ မ်ားစြာရွိပါ၏။ ဤသည္မွာ ထုိထုိစြန္႔ဝ့ံသူမ်ား  သစၥာႏွင့္ပညာကုိခ်စ္ၾကသူမ်ား၏စြန္႔လႊတ္မႈမ်ားစြာထဲမွ ထင္ရွားရာကုိေျပာျခင္းျဖစ္၏။ ထုိ႔ျပင္အထင္ရွားဆုံး အမ်ားဆုံးႏွင့္ အျမင့္ျမတ္ဆုံး စြန္႔ဝ့ံသူကုိေျပာရလွ်င္ အမ်ားသိျပီးျဖစ္သည့္ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ပင္ အႏႈိင္းမဲ့ေသာ သဗၺညဳတဥာဏ္ေတာ္ရွင္ဘုရားအျဖစ္သုိ႔ေရာက္ေတာ္မူခဲ့ျခင္းျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္စြန္႔လႊတ္ျခင္းသည္ ေအာင္ျမင္ေၾကာင္းလည္းျဖစ္၏။ ထင္ေပၚ ေက်ာ္ေဇာေၾကာင္းလည္းျဖစ္၏။ ဥာဏ္ပညာၾကီးမားေၾကာင္းလည္းျဖစ္၏။ ခ်မ္းသာေၾကာင္းလည္းျဖစ္၏။ အစစ္အမွန္ ျငိမ္းေအးေၾကာင္းလည္းျဖစ္၏။ သမုိင္း၏ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးမႈကုိလည္း ခံရ၏။ စြန္႔လႊတ္ျခင္း၏ ေကာင္းက်ိဴးတုိ႔ကုိ ပိဋကတ္ေတာ္ဝယ္ မ်ားစြာလာရွိ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ေလာကလူသားအမ်ားစုအေနျဖင့္ ပါရမီကုသုိလ္ျဖစ္ေအာင္ စြန႔္လႊတ္ၾကလွ်င္ မိမိတုိ႔္ေမွ်ာ္မွန္း တမ္းတေသာ အရာမ်ားျပီးျပည့္စုံႏုိင္ပါ၏။ မိမိအတြက္သာမက ေလာကအတြက္လည္းျပီးျပည့္စုံႏုိင္ပါ၏။ သုိ႔ျဖစ္၍ မိမိေရာ ေလာကပါ ႏွစ္ျဖာႏွစ္ဝ ျပီးျပည့္စုံေစရန္ က်င့္ႏုိင္ၾက စြန္႔ႏုိင္ၾကပါေစေၾကာင္းကုိလည္း ဆုေတာင္းပါ၏။

***ဓမၼမိတ္ေဆြမ်ား၏အမွာစကား***